prowincjałka: rzeczy pierwsze: piszę siebie, robię swoje

2009-12-30T17:52:00.023+01:00

Genesis:

Na początku był przypadek, który zaprowadził mnie do salon24.pl, a potem zaczęło się blogowanie: od podstaw, jeśli idzie o technikę, i od serca, jeśli o tematykę idzie. Kto ciekaw, co z tego wyszło, niech czyta. Zamieszczone tutaj teksty pochodzą z lat 2007-2008.

Tak się nie robi

2008-12-31T21:05:00.021+01:00

Kościół mariacki w moim mieście, to pokaźna budowla gotycka, dość ponura i zimna, trudna do oświetlenia i ogrzania. Wielkie kolorowe witraże rozweselają wnętrze latem, ale zimą straszą nieprzyjemną czernią. Jest to nasz kościół parafialny, w który wpisane jest całe moje dotychczasowe życie religijne.

Tutaj miał miejsce mój chrzest (podobno skrzywiłam się, gdy poczułam sól na języku, ale wszystkie inne czynności liturgiczne przyjmowałam bardzo spokojnie), w świątyni tej przyjęłam Pierwszą Komunię (zapamiętałam, że niczego specjalnego nie odczuwałam, a z całego wydarzenia w sposób najbardziej wyraźny pozostała mi w pamięci dziewczynka siedząca obok, która celowo naśladowała każdy mój gest), tu przyjęłam sakrament bierzmowania (pamiętam lekkie przejęcie perspektywą uderzenia w policzek przez biskupa, oraz imię wybrane na część koleżanki, z którą aktualnie najbardziej się kolegowałam).

W tamtą niedzielę – dziewięć lat temu – spóźniłam się na wieczorną Mszę świętą. Weszłam do kościoła i zajęłam miejsce w jednej z ostatnich ławek. Na końcu głównej nawy, na lewo od ołtarza, stało trzech młodych mężczyzn. Ubrani na czarno, w dłoniach trzymali elektryczne gitary. Na ambonce znajdującej się przy ołtarzu stał natomiast nieznajomy ksiądz i odczytywał z kartki kazanie.

Nie pamiętam treści tamtej homilii, ale brzmiała ona mniej więcej tak: - No i Jezus poszedł tam wtedy. Co to ja mówiłem? Aha, że poszedł. No więc poszedł i wsiadł do łodzi. Wsiadł do tej łodzi i zaczął, zaczął... Więc wsiadł do łodzi i zaczął, ten tego... No, zaczął po prostu nauczać.

Kaznodzieja przerwał i zdecydowanym głosem oznajmił: - Tak nie należy wygłaszać kazań! Po czym raz jeszcze - w sposób poprawny – wygłosił tą samą kwestię. Następnie wyjaśnił, że jest wykładowcą seminarium duchownego, i że wraz z trzema studentami przyjechał do nas, aby przedstawić specjalny program edukacyjny.

Gdy nadszedł czas na odśpiewanie pieśni na Ofiarowanie, odezwali się klerycy. Grali topornie, z całej siły uderzając w instrumenty. Fałszując niemiłosiernie, wykrzykiwali do mikrofonów słowa piosenki. Ksiądz zdecydowanym ruchem nakazał przerwanie śpiewu i rzucił w stronę wiernych: - Tak się nie śpiewa! Śpiewa się - tak! Tu skinął na trzech młodzieńców, którzy tym razem sprawnie zagrali melodię i ładnie odśpiewali piosenkę.

Wierni siedzieli w ławkach ospali, beznamiętnie przyglądając się występom gości. Po Komunii trzej klerycy zaintonowali znaną pieśń uwielbienia. Świątynię wypełniły radosne dźwięki, chłopcy śpiewali ładnie, ale wierni nie kwapili się do śpiewu. Było jak zawsze – drętwo. Ponury kościół ponurych ludzi.

Wtedy ksiądz raz jeszcze przerwał pieśń i zwrócił się bezpośrednio do zgromadzonych wiernych. - Tak się nie wielbi Boga! - rzucił w naszą stronę stanowczym tonem. - Nie siedźcie tak drętwo. Podnieście w górę ręce w geście uwielbienia i śpiewajcie. Zaczynamy od początku. Ręce do góry!

Senny kościół posłusznie wykonał polecenie. Obecni podnieśli ręce, jakby mieli iść na rozstrzelanie, poruszali ustami markując śpiew i miarowo kiwali się do przodu i tyłu, siedząc w ławkach. Jedynie gdzieś na przodzie poderwało się kilka młodych osób i na stojąco zaczęli na swoich miejscach tańczyć przed Panem.

Czułam w sobie tę samą radość, która ich rozpierała. Poderwałam się, podniosłam ręce w niebo i zaczęłam poddawać się pieśni. Byłam świeżo po chrzcie w Duchu Świętym i miałam wrażenie, że to nie ja zaczynam tańczyć, lecz to On Sam wyrywa się we mnie do tego radosnego uwielbienia. Ksiądz, widząc, co się dzieje, rzucił przez mikrofon w naszą stronę: - Ale bez przesady! Usiedliśmy, zgaszeni.

Proszę księdza, tak się nie robi!

Bo oto nadchodzi dzień palący jak piec, a wszyscy pyszni i wszyscy wyrządzający krzywdę będą słomą, więc spali ich ten nadchodzący dzień, mówi Pan Zastępów, tak że nie pozostawi po nich ani korzenia, ani gałązki. A dla was, czczących moje imię, wzejdzie słońce sprawiedliwości i uzdrowienie w jego skrzydłach. Wyjdziecie [swobodnie] i będziecie podskakiwać jak tuczone cielęta. (Ml 3,19-20)

Spisane w trzecią niedzielę Adwentu, tradycyjnie nazywaną - radosną.

2008-12-14

........................................................................

KOMENTARZE - kopia z salon24.pl

Prowincjałko

No niestety,ale...
Nie wszyscy księża potrafią porwać tłumy.
Często pracuję w niedzielę,chodzę więc na mszę wieczorną.Jest to msza dla młodzieży.Poprzedni wikariusz dbał o jej wyjątkową oprawę,sam też starał się wygłaszać dobre kazania.
Obecnie jest nowy i nowe obyczaje.Mówi drętwo,kazania nie usypiają tylko dlatego,że człowiek się zastanawia czy ksiądz zdoła bez większych wpadek dobrnąć do końca.
I zastanawia się dlaczego proboszcz wybrał właśnie tego księdza,skoro ma do dyspozycji jeszcze kilku wikariuszy ??

2008-12-14 08:19Ufka1374410myśli rozczochranewww.ufka.salon24.pl

...

"Nie wszyscy księża potrafią porwać tłumy"

Ufko, ale żeby chociaż Ducha nie gasili...

2008-12-14 08:31prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Ciekawe..

Wiesz co, ja bym księzy wysłała na pewno na kurs języka polskiego dla zaawansowanych. Bo gdy czasem słyszę to: "Dżewo", "czeba". Albo: "Ta mężczyzna".
Ufff...

2008-12-14 10:10Sosenka2254484pinus mugowww.sosenka.salon24.pl

...

"kurs języka polskiego dla zaawansowanych"

Sosenko, wydaje mi się, że w seminariach duchownych prowadzone są zajęcia tego typu: kultura języka, dykcja, emisja głosu, itp.

Osobiście skłonna byłabym wybaczyć księżom niedoskonałości języka - gorzej z wybaczeniem niedoskonałości duszy... :)

2008-12-14 10:51prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Prowincjałko,

mają te zajęcia, ale widać, ogranicza się to do omawiania książki Buttlerowej i Kurkowskiej ;) Mnie naprawdę trudno szukać u nich doskonałości duszy, kiedy słyszę.. co słyszę :D

2008-12-14 13:16Sosenka2254484pinus mugowww.sosenka.salon24.pl

...

Dlatego lubię

nabożeństwa rekolekcyjne dla dzieci. Odprowadzamy naszych uczniów do kościoła (w tym czasie nie ma zajęć lekcyjnych) i zamiast wracać do szkoły czy czekać na zakończenie nauk na powietrzu, śpiewamy i nawet się ruszamy :)

Księdza tłumiącego opisaną spontaniczność nie rozumiem, chyba zbyt sztywne granice wyznacza. Swoje.

Pozdrawiam po świetnym kazaniu o radości.

2008-12-14 14:00AgnieszkaZet411496Od A do Zet (nabytego)www.odadozet.salon24.pl

...

"Dlatego lubię nabożeństwa rekolekcyjne dla dzieci"

Agnieszko, widocznie naprawdę trzeba być jak dziecko, żeby podskakiwać przed Bogiem "jak tuczone cielę" :)

Odnośnie księdza tłumiącego spontaniczność naszych reakcji. Sądzę, że pewnie jest bardziej teoretykiem niż praktykiem w sprawach modlitwy, gdyż:

1. Z takim "show" w ogóle nie powinien występować podczas Ofiary Ciała i Krwi Pańskiej, którą de facto jest każda Msza święta.

2. Jeśli w ten, czy inny sposób "wywołuje wilka z lasu", to powinien być przygotowany na różne manifestacje Ducha Świętego. Albo sobie podarować.

A ja Cię pozdrawiam przed 4-dniowymi rekolekcjami adwentowymi. Nie wiem, czy będą wyglądały jak nauki dla dzieci... Głosić je bowiem będzie nasz diecezjalny egzorcysta :))

2008-12-14 14:49prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

I egzorcyści

różni bywają :)

Co dziwne, naprawdę miałam okazję poznać co najmniej dwóch, także zresztą przy okazji rekolekcji.

Zgadzam się z Tobą: nie można tylko sobie dawać pozwolenia na spontaniczność, przekraczając granice, trzeba gotować się na inność - i swoją (jak zareaguję?), i cudzą.

Owocnych spotkań w ciszy!

2008-12-14 16:42AgnieszkaZet411496Od A do Zet (nabytego)www.odadozet.salon24.pl

...

"owocna cisza"

Agnieszko, dzięki za życzenia. Być może znajdę w tych dniach ciszę w sercu. Rekolekcje natomiast odbywają się w jednej z parafii, w centrum miasta :)

Będę pamiętać :)

2008-12-14 17:25prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Prowincjałka: skacz , skacz jak ci się chce, tłusta i wesoła

nie ma na "co" czekać. Na spóźnialskich się nie czeka...

Wiem,że niezbyt to lubisz - ale poza katolicyzmem eksperci od tańca są i to nie byle jacy [od bardzo wielu wieków...].

Smaczne kąseczki!
Jak chcesz to Ci podam fajne linki, chyba że znajdziesz na moim blogu...(Twój znajomy z dyskusji - tutaj pod innym nickiem...chyba się domyślasz...he,he]

Tańcz, nie żałuj sobie, Pan uwielbia takie rzeczy [jeśli już o nim mówimy][chciałem powiedzieć: jeśli tańczymy]

2008-12-15 00:19publicysta15287Świat jako teatrwww.prognozy2030.salon24.pl

...

publicysta

@"Jak chcesz to Ci podam"

Nie chcę.

2008-12-15 09:40prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Przyznam szczerze,

że nie należę do tych, którzy chcieliby tańczyć w kościele. Ale drętwych kazań o niczym też jakoś nie trawię.

Wymagająca jestem?

2008-12-15 12:11Pani Łyżeczka1522680Codzienność posrebrzanawww.panilyzeczka.salon24.pl

...

"Wymagająca jestem?"

Łyżeczko, tak, jesteś wymagająca, i bardzo dobrze:

"Obyś był zimny albo gorący!
A tak, skoro jesteś letni
i ani gorący, ani zimny,
chcę cię wyrzucić z mych ust" (Ap 3,15-16)

Piszesz: "nie należę do tych, którzy chcieliby tańczyć w kościele". Ja też w kościele nie muszę, ale w Kościele chciałabym :)

2008-12-15 13:03prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

prowincjałka: to nie

Życzę Ci zdrowia.

2008-12-15 18:08k.s.i.a.0970
...

No nie ...

Eucharystia. Nie potrzeba mi bodźców. Sam jestem bodźcem. To ja mam świecić, a nie oceniać, kto mnie łaskawie porwie i czy aby poprawną polszczyzną...

2008-12-15 23:45Krzesimir21574Chciałbym umieć przepraszaćwww.krzesimir.salon24.pl

...

"To ja mam świecić"

Krzesimirze, bardzo trafnie to określiłeś. Kiedyś tak właśnie "zobaczyłam" Mszę świętą w klasztorze kontemplacyjnym: cztery rzędy mniszek w chórach, jak żywe pochodnie płonące miłością przed Panem...

Piszesz też: "a nie oceniać, kto mnie łaskawie porwie i czy aby poprawną polszczyzną..." - do takiego przeżywania niechlujnie sprawowanej Eucharystii potrzeba sporego heroizmu, czasami graniczącego z męczeństwem, a nie wszyscy do męczęństwa są powołani :)

2008-12-16 08:42prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Prowincjałko

Nie czuję się męczennikiem - niezależnie od niechlujstwa śpiewam głośno i z zaangażowaniem (czasem poza kościołem, bo z dzieckiem musiałem czasem wyść, a mamy mały kościółek - wtedy śpiewam się wśród całkowicie milczących ludzi i nie czuję się lepszy, bo to moje przeżywanie, a czasem ktoś się przyłączy i przeżyje razem ze mną),
zgłosiłem się jako lektor (nawet organizuję lektorat wprowadzając kolejnych ojców), choć nieco seplenię, ale zawsze z zaangażowaniem ...
Czasem ktoś powie: "z takim zaangażowaniem Pan przeczytał" (i to wtedy, gdy seplenię...). Czasem kogoś poruszy śpiew psalmu mojego syna.

Czasem to właśnie świeccy w służbie liturgicznej dbają o poziom liturgii.

Kiedyś dla mnie przeżycie mszy św. to własnie była jakość kazania. Teraz nie oceniam kazania.
Bardziej przeżywam Eucharystię, gdy moje przepraszam jest owocne,
oraz gdy widzę ludzi, którzy zaczynają się uśmiechać do mnie, mojej Żony i moich dzieci (pewnie trochę się śmieją z zaangażowania) i widzę, że JESTEŚMY ŻYWYM KOŚCIOŁEM.

Ksiądz nie jest Kościołem, jest jedną z jego części (także biskup...).
Męczeństwo to złe słowo. To radość budowania.

Pozdrawiam serdecznie

PS. Mam nadzieję, że te słowa nie pouczają, tylko próbują wzniecić żar budowania Kościoła.

2008-12-16 10:54Krzesimir21574Chciałbym umieć przepraszaćwww.krzesimir.salon24.pl

...

"wzniecić żar budowania Kościoła"

Dziękuję, Krzesimirze :)

2008-12-16 17:38prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Zajrzałam

i tak się cieszę... tyle dobrych tu słów!

Pozdrawiam serdecznie!

2008-12-16 19:14AgnieszkaZet411496Od A do Zet (nabytego)www.odadozet.salon24.pl

...

Śpiewanie.... .

a mi się przypomina jak jako mały chłopiec pękałem ze śmiechu - "w Kościele" tzn. robiłem wszystko aby się nie śmiać - gdy słyszałem pewnego parafianina który śpiewał bardzo donośnie i "operowym" głosem z rozchwianym tremolo.

Mieliśmy niezły ubaw z kolegami.. . A on sobie śpiewał bo lubił. Niektórzy go upominali, że za głośno.. . Ale i tak był słyszalny na całym Kościele. Na szczęście nie fałszował ale w tonacji się mieścił.

A co do żaru. Na pewno rola Księdza jest bardzo sprzyjająca - jeśli ma w sobie żar i przeżywa spotkanie z Bogiem.. . Jeśli jest "zimny" lub "martwy" to wierni biorą "sprawy w swoje ręce" jeśli mają ów żar i ratują sytuację. Ale aby tak się stało ksiądz musi pozwolić im na to zaangażowanie.

Jednak jestem bliski Krzesimira w tym, że kazanie nie "musi być", chociaż dobrze byłoby.

A generalnie Kapłan sprawuje sakramentu in persona Christii i miło jest gdy się na świętego kapłana trafia. A jak "niedostatek", to warto się pomodlić za niego. No bo co innego pozostaje.. .

Pozdrawiam.

2008-12-19 19:10poldek2523465"Każdy kto wierzy myśli - wierząc myśli i myśląc wierzy.. ".www.poldek34.salon24.pl

...

"i tak się cieszę"

I Tobie, Agnieszko, za dobre słowo dziękuję :)

2008-12-20 18:09prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

"pomodlić za niego. No bo co innego pozostaje"

Masz rację, Poldku. Taka modlitwa, żeby szczera była, to też sztuka. Przynajmniej dla mnie - przebić się przez niechęć i szczerze prosić o dobro dla tego kapłana, bez dyktowania Panu-Bogu, co ma w nim zmienić.

2008-12-20 18:12prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

Trzy, dwa, jeden, zero

2008-11-30T15:56:00.020+01:00

RÓWNANIE Z JEDNĄ NIEWIADOMĄ

Lubiłam matematykę, ale poza podstawowymi działaniami dodawania, odejmowania, mnożenia i dzielenia, z edukacji matematycznej pozostała mi jedynie umiejętność posługiwania się tą oto prostą proporcją: jeśli a odpowiada b, a c odpowiada niewiadomej x, to x = (b · c) : a. Dlaczego właśnie ta formułka zapadła mi w pamięć, pozostaje dla mnie niewiadomą.

Do zapisywania spostrzeżeń dotyczących własnego życia często używam pojęć zaczerpniętych z matematyki. Doświadczenia ujmuję w cyfry lub figury geometryczne, tworzę własne wzory. W swych doświadczeniach życiowych widzę ukryty ład, zauważam pewne prawidłowości, widzę jakąś wyższą logikę. Moja matematyka pomaga mi zwięźle ujmować pewne zjawiska.

Kiedy byłam jeszcze stosunkowo młoda, miałam przeczucie, że moje życie będzie przebiegać według wzoru: 3 → 2 → 1 → O. Najpierw było nas troje. Po śmierci Taty zostałyśmy we dwójkę. Czułam, że po śmierci Mamy zostanę sama. A potem i ja odejdę. Złączona z moimi najbliższymi bardzo intensywnymi więzami, złapana w tą rodzinną pułapkę, stopniowo zaniknę. Moje życie zostanie sprowadzone do zera.

SYNTEZA I ANALIZA W JEDNYM STAŁY DOMU

Synteza początkowo mieszkała sama, na trzecim piętrze. Analiza natomiast – również sama - na pierwszym piętrze w tej samej kamienicy. Tam się poznały, a po ślubie zamieszkały razem, w bardziej okazałym mieszkaniu na piętrze pierwszym. Po dwóch latach z ich związku narodziłam się ja: synteza analityczna lub analiza syntetyczna, jak kto woli.

Dla Mamy wszystko było oczywiste. Miała jasno określone zasady i poglądy, których trzymała się konsekwentnie, bez zbytniego analizowania szczegółów - jak mi się wydawało. Mama kojarzyła mi się z transparentem, na którym umieszczono szlachetne hasła. Myślała wartościami i wartości mnie uczyła.

Ojciec natomiast wszystko rozkładał na czynniki pierwsze tak drobiazgowo, że - w moim przekonaniu - gubił sens całości i poczucie kierunku. Nie mówił mi o szczytnych ideałach, lecz o mechanizmach. Był jak rozległy step, bez tajemnic i bez drogowskazów.

Mama uważała, że zawsze ma rację, i pewnie często tak było. Jednak dopiero po latach zrozumiałam, dlaczego tak trudno było mi to zaakceptować. Zdarza się bowiem, że sposób demonstrowania lub obrony racji może tę rację zniweczyć, przekreślić, uśmiercić. Mama była jak wzniesiona na stepie twierdza warowna z zatkniętym na szczycie sztandarem, której murów nie byłam w stanie przeniknąć.

LICZBY PARZYSTE

Po śmierci Ojca życie uprościło się. Skończyło się bolesne rozdarcie między Rodzicami. Pozostałyśmy dwie, a dom został scalony. Po śmierci Mamy życie uległo dalszemu uproszczeniu. Skończyło się splątanie z Mamą. Zostałam sama jedna, a cztery miesiące później zniknęłam i ja. Zostałam zredukowana do zera.

Wtedy zaczęły powracać liczby parzyste mojego życia. Ktoś z przeszłości szukał ze mną kontaktu. Kogoś innego spotkałam nieoczekiwanie w nieoczekiwanym miejscu. Ktoś zadzwonił po kilkunastu latach. Ktoś inny napisał po latach kilkudziesięciu - „żebyśmy kiedyś w niebie mogli spojrzeć sobie w oczy”.

Nastąpiła fala powrotów niespodziewanych, ale upragnionych, często niosących nadzieję na wprowadzenie w dawnych relacjach „harmonii wstecz ustanowionej”. Cieszę się, że osoby te znowu są w moim życiu, że wiemy o sobie, że możemy rozmawiać ze sobą – nawet jeśli nie zawsze ze zrozumieniem.

Emocje żyjące we wspomnieniach wygasły, życie potwierdziło sens tamtych rozstań. Taka jest moja droga, a ja już nie szukam na niej nikogo do pary. Nie przepadam za liczbami parzystymi, jeśli nie dane im jest przechodzić w nieparzyste. Liczby parzyste zapatrzone w siebie nawzajem, odgradzają od świata. Liczby nieparzyste na świat otwierają i świat zapraszają do swego wnętrza.

CZYM JEST ZERO?

Zero to poważny i trudny problem historyczno -naukowo -dydaktyczno -filozoficzny. Historyczny dlatego, że do tej pory nie ustalono zbyt dokładnego przedziału czasowego w którym pojawiło się zero. Naukowy dlatego, że należy określić pojęcie zera jako liczby a nie tylko znaku cyfry, a to wymaga wcześniejszego określenia samego pojęcia liczby. Dydaktyczny z powodu sposobu i miejsca wprowadzenia liczby zero w nauczaniu szkolnym. Zaś filozoficzny dlatego, że chociaż zero jest niczym to ma ścisły związek z wszystkim.
(Coś o niczym i o wszystkim: http://www.jakubas.pl/artykuly/cos/cos.htm)

OD TERCETU DO TRÓJCY

Tak jak z matematyki zapamiętałam jedynie równanie z jedną niewiadomą, tak z katechezy zapamiętałam tylko tę prawdę, że jest jeden Bóg. To było w szkole podstawowej. Wkrótce potem przestałam praktykować religię, w którą zostałam wcześniej wprowadzona przez sakramenty inicjacyjne.

Być może stało się tak dlatego, że nie widziałam jedności ani w naszej rodzinie, ani w sobie? Nasz dom tak bardzo wydawał się różny od innych, które znałam, że naszą trójkę zaczęłam nazywać tercetem egzotycznym.

Jestem wdzięczna Rodzicom za życie, wiele też mojemu domowi zawdzięczam. Śmierć Rodziców też nie była bez znaczenia – tak jakby do samego końca mnie rodzili. Śmierć Ojca była jak nowe poczęcie, a śmierć Mamy – jak drugie narodziny. Tercet egzotyczny zamienił się duo klasyczne, które zaowocowało solową karierą jednej z jego uczestniczek, trwającą do czasu, gdy dane jej było zrozumieć, iż jest tylko instrumentem.

WIĘZIENIE UTKANE Z LINII

Zadanie swego życia rozwiązałam i zgadzam się na wyzerowanie mnie. Niewykluczone, że ceną dojścia do tego wyniku jest obecna agorafobia. Stałam się bowiem więźniem matematyki. Jestem więźniem linii. Jedyna nadzieja w Tym, który wyprowadza na wolność - na bezkres nieskończoności. Moja nadzieja w Tym, który już nie jeden raz mnie uzdrawiał. Teraz Twoja kolej, Panie.

Trzy, dwa, jeden, zero.

Start!

2008-11-29

.

Pomyślało mi się

2008-11-24T15:53:00.016+01:00

Agoraphobia

I.

I'm coming out
of my inner ghetto
my inner reservation
my prison
a cage

I'm coming out
of
my inner theatre
to
face
life

Amen!

II.

In my inner garden
suddenly
the flowers
that used to take me
up
to
the skies
disappear

and

the fences
that kept me locked inside
turn
into
the ladder
solidly stuck in the ground

Here!

11 March 2007, a Sunday

©prowincjałka

2008-11-22

.

The Doors of Perception*

2008-11-16T19:29:00.018+01:00

POCZĄTEK

W nastoletniej młodości duchowo kibicowałam hippisom. Pociągała mnie psychodelia, ale nie dane mi było śnić psychodelicznych snów. Kiedy w czasie pewnej imprezy narkotyk po raz pierwszy był na wyciągnięcie ręki, sama byłam zdziwiona, jak bardzo kategorycznie zabrzmiało moje „nie”.

Moje wrota poznania są gdzie indziej. Znajdują się gdzieś w pokoju, w którym śpię. Lubię myśleć, że tutaj zostałam poczęta i nie wykluczam, że tutaj umrę. Z tego pokoju do wieczności przechodzili moi Rodzice i tutaj dane mi było odczuć smak życia wiecznego – kilka miesięcy po śmierci Mamy, podczas modlitwy przed wylaniem Ducha Świętego.

KONIEC

Ze śmiercią byłam oswajana od dzieciństwa. Dwa pokolenia dzieliły mnie od Rodziców, którzy wiekowo mogli być moimi dziadkami. Siłą rzeczy temat śmierci był obecny w naszym domu, a ja w wieku piętnastu lat wygłosiłam manifest o śmierci nadającej sens życiu. Moimi ówczesnymi mistrzami byli pewnie starożytni stoicy.

Mama umierała często i za każdym razem bardzo rzeczowo przygotowywała mnie na swoje odejście. Po pewnym czasie jej instrukcje przestały już robić na mnie wrażenie. Tata nie mówił o swojej śmierci, tylko pewnego poranka po prostu zmarł. Było to po drugim roku moich studiów.

Agonia trwała kwadrans i wszystkich nas zaskoczyła. Ojciec bardzo wierzył w dziedziczną długowieczność i śmierć była niespodzianką, na którą pewnie nie był wewnętrznie przygotowany. Bóg jedyny to wie. Ja wtedy na takich sprawach, jak życie wieczne, w ogóle się nie znałam.

Mama przeżyła Ojca prawie o ćwierć wieku. Kiedy zaczęła słabnąć, pragnęła już umrzeć. Widząc jednak, że Jej obecność jest dla mnie ważna, powiedziała któregoś dnia Bogu: „Zabierz mnie wtedy, gdy już nie będę potrzebna mojej córce”. Tamtego popołudnia powiedziałam Mu w modlitwie, że ten czas już nadszedł, a wieczorem stało się to, co stać się miało. Mama przeszła do wieczności.

POKÓJ PRZEJŚCIOWY

Pokój, w którym czas spotyka się z wiecznością, nosił miano „środkowego” do czasu, gdy w latach sześćdziesiątych Rodzice zostali zmuszeni do oddania połowy mieszkania do dyspozycji administracji. Zgodnie z wprowadzonymi wtedy przepisami, trzy osoby na stu dwudziestu metrach kwadratowych znacznie przekraczały obowiązującą normę powierzchni mieszkalnej na jedną osobę.
.

Stawki opłat czynszowych za tzw. nadmetraż były poza naszymi możliwościami finansowymi. Rodzice nie chcieli zmieniać mieszkania i zgodzili się na jego podział na dwa lokale mieszkalne. Żyję więc w mieszkaniu okaleczonym, zamienionym w swoisty kołchoz - ze wspólnym przedpokojem, po którym chodzą obcy ludzie.

Pokój, w którym zostałam poczęta, zmienił się więc ze środkowego na graniczny. A z czasem, z sypialni Rodziców stał się pokojem Ojca. Rodzice, coraz bardziej skłóceni, postanowili dokonać nieformalnej separacji, co wiązało się z dalszym podziałem naszej części mieszkania. Tata zamieszkał w jednym pokoju, Mama w drugim, a ja - zależnie od koniunktury emocjonalnej - pomieszkiwałam to tu, to tam.

ŚMIERĆ JAKO ZAGADKA

Oboje Rodzice zmarli w domu, w mojej obecności. Umierali w tym samym miesiącu i w tym samym pokoju, który po śmierci Ojca stał się z czasem pokojem Mamy, a Ich śmierć wyznaczała rytm moich nawróceń.

W dniu, w którym zmarł Ojciec, dany mi został pewnego rodzaju wgląd w rzeczywistość po drugiej stronie śmierci. Patrzyłam na spoczywające na łóżku zwłoki i wiedziałam, że mój Ojciec jest już gdzieś indziej.

Doświadczenie to było na tyle silne, że po latach oczekiwałam podobnego doznania w czasie nocnego czuwania przy zwłokach Mamy. Tym razem jednak nic takiego nie wydarzyło się. Przede mną leżało martwe ciało osoby, która nadal była moją Matką.

Wymiar duchowy rzeczywistości i tej samej rzeczywistości wymiar cielesny. Zagadkę, którą przyniosła śmierć Ojca już rozwiązałam. Zagadkę śmierci Mamy rozwiązuję nadal. Jej śmierć nie wstrznąsnęła mną tak, jak śmierć Ojca. Po wyjściu lekarza, który stwierdził nagłą śmierć sercową, oraz księdza, który odmówił stosowną modlitwę, i ja pomodliłam się za duszę Mamy, a następnie przesiedziałam przy Niej do rana.

W STYLU PANI MARII

Przez część tego nocnego czuwania towarzyszyła mi Pani J., która opiekowała się Mamą w ostatnich latach Jej życia. Piłyśmy herbatę i rozmawiałyśmy przy stygnących zwłokach. Obie zgodziłyśmy się, że to w stylu Pani Marii, która bardzo lubiła i gości, i herbatę. I zdrowy śmiech – także z siebie samej.

Pani J. nieraz mówiła, że opiekując się Mamą, tak wiele uczy się od Niej. Mama traciła pamięć i ciało, stawała się wysuszonym bezradnym wióreczkiem, w którym było jednak coś, co przemawiało mocniej niż słowa.

Na moment przed agonią, gdy przenosiłam Mamę na fotel, żeby było Jej łatwiej oddychać, nasze oczy spotkały się, a Ona spojrzała na mnie tak świadomie, jak za dawnych czasów. W następnej sekundzie krew spłynęła z twarzy, ustępując miejsca trupiej bladości, a ja wiedziałam, że z tego, czego jestem świadkiem, nie ma już powrotu.

Skonała – prawie same kosteczki obciągnięte cieniutką skórką - siedząc w fotelu wyłożonym poduszkami, a mnie na wspomnienie Jej ostatniego tchnienia przychodzi tylko jedno określenie: dzielność. Śmierć była ostatnim zadaniem do wykonania i Ona je po prostu wykonała. Umarła.

POZA GRÓB

Pokój, w którym umierali Rodzice jest teraz moją sypialnią. Tak jak przez całe życie próbowałam - na swój sposób - scalić małżeństwo Rodziców, tak też miałam nadzieję scalić na powrót nasze okaleczone mieszkanie. Nie sądzę jednak, że to się uda. Nie wiem nawet, czy tego jeszcze chcę, i czy to takie ważne.

Na cmentarzu czeka na mnie wspólny grobowiec: Mama, Tata, Ojciec Ojca, NN (pewnie jakiś Niemiec), którego szczątki wykopano podczas robienia wykopu, i miejsce dla mnie. Czy będzie mi dane spocząć w nim, tego nie wiem.

Na razie mam swoje przepołowione mieszkanie i pokój, z którego przechodzi się do wieczności. Czy to stanie się tutaj, nie wiem. Jedyne, co wiem, to coraz wyraźniejsza świadomość, że kiedyś trzeba będzie to ostatnie zadanie wykonać. I jeszcze słowa, które – jak ostrzeżenie i wezwanie – przyszły mi na myśl w chwilę po zgonie Mamy: „Czuwajcie i módlcie się!”.

* Nawiązanie do eseju A. Huxley'a pod takim samym tytułem

2008-11-16

....................................................................................

KOMENTARZE - kopia z salonu24.pl

Dużo siły w tym poście.
Podziwiam i zazdroszczę...

2008-11-16 05:59Krzysztof Leski149416114Tylko po co?www.krzysztofleski.salon24.pl
...

komentarz
"Zabierz mnie,gdy już nie będę potrzebna..".
Mądre słowa.

2008-11-16 08:56Sosenka2254484pinus mugowww.sosenka.salon24.pl
...

Prowincjałko
Mam tyle lat,a nigdy nie byłam przy smierci nikogo. W pewien sposób Ci zazdroszczę - moi umierali samotnie,nagle.
Miałam 12 lat kiedy umarł Dziadek.Zostawiono mnie w domu z jego ciałem.Nie bałam się -z ciekawosci uniosłam jego sztywną nogę i dotarło do mnie,że to tylko zwłoki.I tak już zostało -chyba pierwszy kontakt jest najsilniejszy.Dlatego nie przywiązuję wagi do grobów,chociaż oczywiscie dbam o nie.Zmarli przebywają i tak gdzie indziej.
A to czuwanie przy zwłokach ? Jeszcze na wsi ten obyczaj pozostał,tam zupełnie inaczej podchodzi się do tych spraw.Na wsi,gdzie mam dom sołtys prowadzi kondukt aż do granicy wioski,Dopiero potem trumna jest przewożona na odległy cmentarz

2008-11-16 09:12Ufka1374410myśli rozczochranewww.ufka.salon24.pl
...

Krzysztof Leski
Serdecznie witam i dziękuję za dobre słowo.

Siła? W notce? Być może. W życiu? Pewnie też. Gdzieś w środku mnie, rodząca się w bojaźni i drżeniu.

To bardzo długa droga, a ostateczny egzamin zawierzenia ciągle przede mną. Moc w słabości. Z tych dwóch moja jest tylko słabość.

Wszystkiego dobrego!

2008-11-16 10:43prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl
...

Sosenka
Dziękuję, Sosenko.

Mama była złożoną osobą. Mądrą i dzielną, dowcipną i towarzyską - a jednocześnie upartą w swoich przekonaniach, jak osioł dardanelski. Nie miała łatwego charakteru. Sama o sobie mówiła: "Bo ja to cholera jestem!".

2008-11-16 10:49prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl
...

prowincjałka
Wspaniale, mądrze piszesz. Jakbym czytał o sobie.

"...nasze oczy spotkały się, a Ona spojrzała na mnie tak świadomie, jak za dawnych czasów." - to też było moim udziałem.

Pozdrawiam serdecznie.

2008-11-16 10:53Kisiel2032013Imiona rzeczy.blog Kisielawww.kisiel.salon24.pl
...

Ufka
Dziękuję Bogu, że Rodzice nie umierali w samotności, że mogłam być przy nich, i że było to w domu.

Jednak nie jest to łatwe doświadczenie, nawet jeśli śmierć jest spodziewana. Ja zauważyłam w sobie taką niekontrolowaną skłonność do robienia uników.

Nie potrafiłam całkowicie spokojnie patrzeć w twarz śmierci. Co jakiś czas coś mnie wyganiało z pokoju - wyskakiwałam na krótką chwilę i za moment wracałam.

Lękliwość? W przypadku własnej śmierci chciałabym umieć wytrzymać jej wzrok.

Serdecznie pozdrawiam.

2008-11-16 11:02prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl
...

Kisiel
"to też było moim udziałem"

A więc bardzo dobrze wiesz, o czym piszę. Misterium umierania.

Przypomniały mi się słowa Mamy z czasów, gdy była już stara, ale nadal w pełni sprawna umysłowo. Mawiała: "Nie boję się śmierci. Boję się umierania".

Pozdrawiam serdecznie.

2008-11-16 11:07prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl
...

nawiazanie do tytulu
Male uzupelnienie do tytulu: Huxley z kolei nawiazuje do Blake'a (Zaslubiny Niebios i Piekla).

2008-11-16 11:10naprawo0192
...

naprawo
"Huxley z kolei nawiazuje do Blake"

Dziękuję za to uzupełnienie. Lubiłam kiedyś Blake'a - dopóki Ktoś nie poprowadził mnie do Samego Sedna Rzeczy :)

2008-11-16 11:28prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl
...

A propos Drzwi percepcji - "biblii" Jima Morrisona
Przeżywałem te same fascynacje, byłem kilkakrotnie przy grobie Jima, w tym na dwudziestolecie jego śmierci. Śladem tamtych zauroczeń są wiersze. Pozwól, że upublicznię trzy z nich u Ciebie.

mówi Jim (I)

są dni
kiedy nikt nie przychodzi
nie rozlewa szampana
na ziemi
w której leżę

śpiewam wtedy
we had some good times
but they`re gone

mówi Jim (II)

nie udałeś się do wrót
o których w dzieciństwie wiedziałeś
że są

nie sprawdziłeś rygli

ani Stróża czy jest nie poszedłeś ujrzeć

teraz nie wiesz
czy jest Ktoś
kto trzyma dłoń
na klamce drzwi

znad krawędzi świata

***

Schizofrenicy żyją w widmowym świecie. A. Huxley

Ziemia nietrwała jak głos

tylko widma nie chcą opuścić wyznaczonych miesc

kto się tak upiera przy istnieniu
2008-11-16 11:41Kisiel2032013Imiona rzeczy.blog Kisielawww.kisiel.salon24.pl

Kisiel
"Pozwól, że upublicznię trzy z nich u Ciebie."

To zaszczyt dla mnie. Są wspaniałe. Dziękuję!

2008-11-16 11:54prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl
...

@Prowincjałka
a Samo Sedno Rzeczy wyklucza Blake'a? z zaciekawieniem i pozdrowieniami.

2008-11-16 11:55naprawo0192
...

naprawo
Na zaciekawienie z chęcią odpowiem, ale nieco później, jeśli można... Teraz muszę oddalić się od komputera, w celu poddania się Misterium Niedzielnego Omleta ;)

Padam z głodu.

2008-11-16 12:08prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl
...

Prowincjałka
No to udanego Omleta :) Tu tez nadchodzi czas rodzinnego niedzielnego obiadu.

2008-11-16 12:14naprawo0192
...

naprawo
Obiad... Ja dopiero śniadanie zaczynam :)

Ubijam omlet i myślę o Blake'u, Morrisonie i wierszach Kisiela. W tym, co pisze Kisiel już jest część odpowiedzi. Ale o tym - po tym ;)

2008-11-16 12:37prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl
...

Prowincjałka
no, tu dopiero powolne przygotowania do obiadu:) ale wczesnie dni zaczynam... A moje mysli od Blake'a pobiegly do Swedenborga.

2008-11-16 12:59naprawo0192
...

naprawo
"moje mysli od Blake'a pobiegly do Swedenborga"

Uuups. Moje nie mają już gdzie biec (jakkolwiek ze słyszenia znam tego pana). Braki w wiedzy wkrótce dogoogluję :)

Ale to jednak trochę potem, bo teraz tak mi błogo trawić omleciek. Sorry ;)

...

Przy okazji, gdyż po raz pierwszy spotykamy się na moim blogu ("Miło mi!"), spieszę uprzedzić, że ze mną nie da się zbyt uczenie porozmawiać, jako że po prostu niedouczona jestem. Tu zamieściłam stosowne wyjaśnienie:

http://prowincjalka.salon24.pl/94263,index.html

2008-11-16 13:20prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl
...

spotkanie na blogu
Mnie tez milo sie spotkac. Szczesliwie ludzie sa tacy rozni. Ja akurat czytam ksiazki, i malo co innego robie - dlatego tez mam powazne braki:) I dlatego rozne tropy wyzwalaja u roznych osob zupelnie nieoczekiwane skojarzenia. Na szczescie. No, a teraz czas na dluzszy niedzielny spacer z psem (to moje drugie zajecie...).

2008-11-16 13:30naprawo0192
...

Dziękuję
za poruszający tekst - świadectwo.
Patrzę na twarze i sylwetki - coraz drobniejsze - moich Rodziców, przyzwyczajona do tego, że od zawsze są. Inni, ci bliżsi, także. Powtarzam, że każdy musi umrzeć, ale mam świadomość, że to banał, słowa bez treści.
Na ten temat nie wiem nic.

PS Długo rozmyślałam nad słowami Ariesa ("Człowiek i śmierć"), w których porównywał umieranie wśród bliskich ze sterylną obojętnością szpitalnych ścian. Twoi Rodzice otrzymali dar pożegnania się ze światem.

2008-11-16 14:47AgnieszkaZet411496Od A do Zet (nabytego)www.odadozet.salon24.pl
...

Pozwólcie, że zacytuję Jana Pawła II
"Śmierć jest czymś całkowicie innym niż doświadczenie beznadziejności: jest bramą istnienia otwartą na wieczność, a dla przeżywających ją w Chrystusie uczestnictwem w Jego tajemnicy śmierci i zmartwychwstania. (......) [dlatego też] śmierć może być źródłem życia i miłości".

Gdy czytam takie słowa to czuję, że jest to chyba jedna z najgłębiej wyrażonych „esencji” naszej wiary. Nie tylko wiary, ale i całego niemal naszego człowieczeństwa. Próbując dojść do takiej wiedzy wciąż żegnamy naszych Najbliższych, którzy modlą się za nas już stamtąd.

2008-11-16 14:48krzysz0158
...

prowincjałka
"To zaszczyt dla mnie. Są wspaniałe."

Przesadzasz, naprawdę. Jesteś o niebo bardziej mądra ode mnie. Ja piszę po omacku, tymczasem Twoja samoświadomość jest niezwykła, choć tochę przesadzasz moim zdaniem z minorowymi nastrojami (jesień życia it.d. :)).

Pozwól, że raz jeszcze skorzystam z Twojej gościnności i dopowiem wierszem-medytacją do zacytowanych przez krzysza słów Jana Pawła II.

- o lęku wezwanych -

pamięci Jana Pawła II

nie będąc rzadkością dla nas jesteś perłą
i studnią oazy ukrytą przez chamsin

choć wiosna jak brama grobowa zaprasza
my - spłoszone ptaki nie siejemy ziarna

nie dla nas - myślimy - wieże Jeruzalem
furta igielnego ucha zatrzaśnięta z hukiem

wodzeni przez lęk kochamy tęsknotę
gdy miłość tuż przy nas tuż przy nas

tuż

2008-11-16 15:12Kisiel2032013Imiona rzeczy.blog Kisielawww.kisiel.salon24.pl
...

Z "Modlitwy Franciszkańskiej" (ostatnie strofy):
.... a umierając, rodzimy się do wiecznego życia,
przez Jezusa Chrystusa, Pana naszego.

2008-11-16 15:41krzysz0158
...

naprawo
Zacznę od końca, czyli od Swedenborga. Są ludzie, którzy na skutek różnych mechanizmów (przyrodzonych i nadprzyrodzonych) doświadczają wglądu w inną rzeczywistość. Przekraczają wrota percepcji.

Doświadczenia takie zawsze należy traktować bardzo ostrożnie, bo nigdy nie wiadomo, jakie jest ich źródło: psychiczne czy duchowe, a jeśli duchowe, to z inspracji jakiego ducha (dobrego czy złego) pochodzące.

Jest to zapewne doświadczenie, które nie pozostawia człowieka obojętnym. Ważne, co z takiego doświadczenia wynika. Jakie owoce w nich samych, a także w innych wywołuje.

Dalej ważna jest treść tego, co zobaczono po drugiej stronie rzeczywistości. Pewne treści będą się pokrywać z doświadczeniem innych ludzi, inne mogą od nich odstawać.

W wypadku mistycznych doświadczeń o charakterze religijnym, ważne jest poddanie ich pewnej dyscyplinie doktrynalnej. Dla mnie, jako katoliczki, oznacza to wierność i posłuszeństwo mojemu Kościołowi (Kościół jest moją drogą).

Jak czytam, Swedenborg "oskarżony był o herezję, ponieważ kładł większy nacisk na cnoty wiary i miłości i wspólnotę z Bogiem, niż na dogmaty Kościoła Luterańskiego w Szwecji. /.../ stał się dawcą tego słowa z Boskiego upoważnienia - założycielem Nowego Kościoła /.../ Zapoczątkowało to Nowy Kościół z nową doktryną ogłoszoną przez niego".

Swedenborg wyłamuje się z nauki luteranizmu, a jego nauka daje początek swedenborgianizmowi. Można sobie wyobrazić, że za jakiś czas któryś ze swedenborgianistów będzie miał inną wizję, która znowu zaowocuje nową nauką.

Protestantyzm ze swym rozdrobnieniem jest faktem. Ja jednak wolę pewność, jaką daje mój katolicyzm z prymatem Piotra i wiernością tradycji Kościoła.

Pewnie nie o to chodziło Ci w pytaniu o Swedenborga, ale powiedziałam co wiedziałam :) Nie znam jego nauki i pewnie nie byłabym zainteresowana jej poznawaniem.

...

Podobnie rzecz ma się z Blake'iem. Nie tak dawno ktoś zafascynowany jego tekstami przypomniał mi kilka z nich. Nie poruszyły we mnie żadnej struny, choć kiedyś były mi bliskie.

Słowa Blake'a nie sięgają do tych pokładów duszy, do których sięga Słowo Boga ("żywe i skuteczne"). Do Sedna Rzeczy prowadzi jedynie Duch Swięty, który "przenika głębie Boga samego".

W moim odbiorze, Blake ślizga się po powierzchni rzeczy. Ja osobiście nie czuję w jego słowach głębi Ducha Świętego. A znam trochę i jednego (Blake'a) i tego Drugiego :) Mam więc pewne porównanie, choć jest to moje całkowicie prywatne i doświadczenie, i zdanie :)

2008-11-16 17:10prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl
...

AgnieszkaZet
"Powtarzam, że każdy musi umrzeć, ale mam świadomość, że to banał, słowa bez treści. Na ten temat nie wiem nic."

Po pierwszym doświadczeniu (śmierć Taty), bardzo chciałm być obecna przy śmierci Mamy. Moja prośba została wysłuchana. Odnośnie mojej własnej śmierci - chciałabym umierać świadomie. Cieszę się, że Rodzice umarli w domu, że ktoś był przy nich w chwili śmierci.

Jednak, nie mogę powiedzieć, że już wszystko wiem. O, nie. Być może duchowo umiałabym już wspierać umierajacego, ale jest jeszcze taka rzecz, jak umiejętność ratowania życia. Gdybym znalazła się wobec takiej konieczności, byłabym całkiem bezradna. Nie wiedziłabym, co zrobić.

2008-11-16 17:20prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl
...

krzysz
"Próbując dojść do takiej wiedzy wciąż żegnamy naszych Najbliższych, którzy modlą się za nas już stamtąd".

Witam i dziękuję. Tak, każda śmierć, której doświadczamy, przygotowuje nas do naszej własnej. Ja pozwolę sobie zacytować Johna Donne'a:

"Żaden człowiek nie jest samotną wyspą; każdy stanowi ułamek kontynentu, część lądu (...) śmierć każdego człowieka umniejsza mnie, albowiem jestem zespolony z ludzkością. Dlatego nigdy nie pytaj, komu bije dzwon; bije on tobie".

Pozdrawiam serdecznie.

2008-11-16 17:26prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl
...

Kisiel
Jeszcze raz dziękuję :)

"Ja piszę po omacku, tymczasem Twoja samoświadomość jest niezwykła"

Wiesz i piszesz o wielu rzeczach, o których ja nawet przy pełnym świetle ani słowa bym nie napisała. Moja samoświadomość - to fakt, z którym już się pogodziłam, którego cenę aż nadto dobrze znam, i który pewnie ma jakiś sens. Taki charakter :)

"choć tochę przesadzasz moim zdaniem z minorowymi nastrojami (jesień życia it.d. :))"

Być może to taka mała kokieteria z mojej strony ;))

...

Wracam myślą do Twoich wierszy. Chciałam coś napisać w związku z nimi, ale musiałaby użyć zbyt wiele słów, które i tak nie wyraziłyby tego, co Ty wypowiedziałeś w tak niewielu słowach.

Dzięki.

2008-11-16 17:39prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl
...

Prowincjałka
Słowa Blake'a nie sięgają tak głęboko jak Ducha Świętego? Wszak Duch wieje kędy chce, może chcieć poprzez Blake'a :) A dzienniki Swedenborga przynosza wiele ciekawych obrazów.

2008-11-16 17:58naprawo0192
...

naprawo
"Wszak Duch wieje kędy chce, może chcieć poprzez Blake'a"

Ale czy wiemy, że chce? Jak wspomniałam, ja nie czuję w nich tego duchowego smaku, który znam skądinąd.

Kisiel wyraził wyżej uznanie dla mojej samoświadomości. Nie posiadam wiedzy o Blake'u, lecz o własnym jego odbiorze. I coś mi w jego tekstach oraz (oraz ilustracjach) nie pasuje. Nic na to nie poradzę :)

Znalazłam taki cytat z listu Blake'a do Dr Johna Truslera: "What is Grand is necessarily obscure to Weak men. That which can be made Explicit to the idiot is not worth my care".

Nie znam kontekstu tej wypowiedzi. Jeśli jednak przyjąć te słowa Blake'a za wyraz jego poglądów, to kłócą się one z nauką Jezusa/Ducha Świętego, jaką znam z Ewangelii: "Jezus rozradował się w Duchu Świętym i rzekł: 'Wysławiam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi, że zakryłeś te rzeczy przed mądrymi i roztropnymi, a objawiłeś je prostaczkom'" (Łk 10,21)

"A dzienniki Swedenborga przynosza wiele ciekawych obrazów"

Na przykład?

2008-11-16 19:07prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl
...

Prownicjalka
"Ale czy wiemy, że chce?" Nie wiemy czy chce, nie wiemy czy nie chce. Ale nie mozemy Go ograniczac nasza ograniczonoscia :)

"Nie znam kontekstu tej wypowiedzi. Jeśli jednak przyjąć te słowa Blake'a za wyraz jego poglądów"

wyraz pogladow na sztuke, chyba nie mozna tak przenosic w inna dziedzine...

"Na przykład?"

moja uwaga miala byc ironiczna, bo te obrazy to np. zapiski (z marca 1748) o duchach miszkancow planet Wenus i Merkurego.

Dziekuje za mila konwersacje :)

2008-11-16 19:50naprawo0192
...

Jeśli pozwolisz,
dodam wiersz bardzo, moim zdaniem, bliski Twej notce.
Oto on:

Wzruszenie - to czasu przemijanie
był dom ale już go nie ma
znikły świętej pamięci gęsi kaczki drzewa
fotel na ganku
strzelba co drażniła wyżła
pani co miała przyjść kwadrans po trzeciej lecz nie przyszła
liście brzozy co jesienią żółkną zawsze pierwsze
bardzo starych poetów nie czytane wiersze
portret nieznośnej babki milutki jak trzeba
liść chrzanu pamiątka u siebie pieczonego chleba
chłopiec co wyznał miłość i zginął na wojnie
tak kochał że z nosem urwanym umierał spokojnie

szczęście - to przemijanie nam też zniknąć trzeba

Poeta przeminął, słowo trwa i potrafi wzruszyć. To ksiądz Twardowski i "Wiersz z liściem chrzanu w środku".

Pozdrawiam.

2008-11-16 21:03AgnieszkaZet411496Od A do Zet (nabytego)www.odadozet.salon24.pl
...

naprawo
DUCH ŚWIĘTY

"Ale nie mozemy Go ograniczac nasza ograniczonoscia"

Nie ograniczać, ale badać. Sam Bóg nam to nakazuje:

"Ducha nie gaście, proroctwa nie lekceważcie! Wszystko badajcie, a co szlachetne - zachowujcie! Unikajcie wszystkiego, co ma choćby pozór zła" (1 Tes 5,19-22)

"nie dowierzajcie każdemu duchowi, ale badajcie duchy, czy są z Boga, gdyż wielu fałszywych proroków pojawiło się na świecie" (1 J 4, 1)

...

WILLIAM BLAKE

"wyraz pogladow na sztuke, chyba nie mozna tak przenosic w inna dziedzine"

Niezależnie jakiej dziedziny wypowiedź dotyczy, świadczy ona o "jakości" (postawie) danego człowieka.

...

SWEDENBORG

"Moja uwaga miala byc ironiczna, bo te obrazy to np. zapiski (z marca 1748) o duchach miszkancow planet Wenus i Merkurego"

Tym bardziej więc nie mam powodu żałować, że nie znam prac Swedenborga :))

...

Dobrego nowego tygodnia!

2008-11-16 21:13prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl
...

AgnieszkaZet
Poetycko się zrobiło :)

Dziękuję, Agnieszko, i dobrej nocy życzę. Ja już znikam na dzisiaj :)

2008-11-16 21:19prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl
...

@Prowincjałka
O trudnych sprawach piszesz naturalnie, i naturalnie wywołałaś piękną dyskusję. Pozdrawiam Ciebie i Twoich czytelników :)

2008-11-16 22:23Kathrinna551811Rzecz o psychologii rzeczywistościwww.psychologia.salon24.pl
...

prowincjałka
Rozmawialiśmy o naszych matkach, o ich cierpieniu, o odchodzeniu, dodam więc, jeśli pozwolisz, piąty utwór (lubię liczbę pięć) - poświęcony mojej mamie.

skąd poezja

pamięci mamy

mam powiedzieć
że georginie śmierdzące właściwie
że pierwiosnki odgrzebywane spod zlodowaciałego śniegu
że ogródek
migotanie malw
pochylone nad kępami goździków plecy mamy
dłonie muskające kielichy tulipanów
wyprawy w samo sedno kwitnących zbóż
świat
dotykanie rzeczy

co jeszcze

zachwyt chciałoby się bez końca
niestety ból jak nóż w chlebie
ma swoje miejsce
żąda słów

2008-11-16 23:25Kisiel2032013Imiona rzeczy.blog Kisielawww.kisiel.salon24.pl
...

Kathrinna
W sposób naturalny i niewymuszony, w imieniu własnym oraz moich Czytelników - pozdrawiam Ciebie :))

Dobrego dnia!

2008-11-17 08:17prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl
...

Kisiel
"piąty utwór (lubię liczbę pięć)"

Serdecznie zapraszam: następne liczby też są piękne...

2008-11-17 09:44prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl
...

prowincjałko, to ja dziękuję
Pani za ten post. Poruszył mnie jak chyba żaden inny, chodzę i myślę o tym do dziś. K.Leski chyba ma rację, że trzeba mieć siłę, żeby tak napisać. A ta siła zapewne pochodzi z wiary.
Ostatnio odwiedzili mnie we śnie moi Rodzice, oboje piękni i młodzi, w miasteczku, gdzie się wychowywałem i gdzie jest ich grób. W tym śnie widziałem wyraźnie, jak Mama wstępowała do Nieba..... Też o tym myślę nieprzerwanie.
Pozdrawiam.

2008-11-17 12:47krzysz0158
...

krzysz
"W tym śnie widziałem wyraźnie, jak Mama wstępowała do Nieba...."

Ja, niestety - w krótki czas po Jej śmierci - widziałam Ją na skraju odchłani. Jej twarz była ziemiście szara i martwa.

Nie wiem, co to miało znaczyć. Na wszelki wypadek od razu zintensyfikowałam modlitwy za Nią.

Wymowa tego obrazu nie była dla mnie jasna: czy to było ostrzeżenie dla mnie? przekaz dotyczący losu Ojca? los Mamy?...

...

Proszę się cieszyć radością swego snu...

2008-11-17 17:00prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl
...

@prowincjałka
Dziękuję za świadectwo.
Pani blog to kraina, w której wszystko jest takie prawdziwe, jak tylko prawdziwy moze być świat, który nas czeka.
Wszystko jest tu jakby bardziej wewnątrz, ale zarazem większe (jak w krainie Aslana).

Krzesimir

PS. W kontekście dyskusji na blogu K.Leskiego: pięknie Pani argumentuje a moc jaka bije! Panowie byli bez szans...

2008-11-17 17:26Krzesimir21574Chciałbym umieć przepraszaćwww.krzesimir.salon24.pl
...

Krzesimir
KAŻDY blog ma swoją specyfikę. Być może w moim pisaniu jest coś z zaświatów, chociaż piszę przede wszystkim o bardzo zwyczajnych sprawach. Może to tylko inna optyka patrzenia na to samo?

U K.Leskiego ( http://krzysztofleski.salon24.pl/102120,index.html) zawiesiłam wymianę zdań z Eumesem, aby pewne sprawy raz jeszcze przemyśleć, uporządkować i podbudować opiniami fachowców. Temat poruszył mnie wewnętrznie, z czego zrodził się pomysł na notkę bożonarodzeniową.

Bardzo serdecznie dziękuję za każde dobre słowo. Ja z kolei zwróciłam uwagę na Pańską przeróbkę "wiersza" N.J.Nowak. To było świetne!

I przy okazji: czy nie moglibyśmy przejść na ty?

:)

2008-11-17 22:28prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl
...

@prowincjałka
Z przyjemnością, Prowincjałko!

Co do wierszy:
Całe zawodowe życie poświęcam na liczenie...
Na wierszach się nie znam.
Wiem jednak, że liczeniem świadectwa nie dam ...
A forma literacka (jak Twoja powyżej) - daje takie możliwości.

Chociaz ... coś tam już rzeźbię, aby nie zakopać talentów.
Krzesimir

2008-11-18 11:13Krzesimir21574Chciałbym umieć przepraszaćwww.krzesimir.salon24.pl
...

Krzesimir
"Całe zawodowe życie poświęcam na liczenie"

Tak, wiem - jesteś statystykiem, prawda? W moim odczuciu matematyka ma w sobie coś z Boga:

"Między duchem a materią pośredniczy matematyka" (Hugo Steinhaus)

Nie jestem matematykiem, ale wyczuwam w Bogu pewną "matematyczność". Sądzę, że SławekP mógłby więcej na ten temat powiedzieć.

"Wiem jednak, że liczeniem świadectwa nie dam"

A może jednak?...

Pozdrawiam serdecznie :)

2008-11-18 12:16prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl
...

Autorka,
wzruszające i pięknie napisane.

2008-11-19 22:43Sowiniec1262437Sowiniecwww.bukojer.salon24.pl
...

Sowiniec
Witam i serdecznie dziękuję za dobre słowo.

2008-11-20 12:17prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl
...

Prowincjałko
"""Tak jak przez całe życie próbowałam - na swój sposób - scalić małżeństwo Rodziców, tak też miałam nadzieję scalić na powrót nasze okaleczone mieszkanie. Nie sądzę jednak, że to się uda. Nie wiem nawet, czy tego jeszcze chcę, i czy to takie ważne."""

Od końca.

Ja myślę, że jest to ważne bo dobre. A po tamtek stronie tylko dobre się liczy... .

A co do możliwości tego stania się, jestem przekonany, że wszystko się tutaj nie skończyło ale "się dzieje".
Myślę, że zbyt ryzykowne byłoby przekonanie, że wszystko się kończy tutaj -> możliwości pogodzenia odbudowy uwiędłych relacji... .
Tam jest to - czuję mocno - bardziej prawdopodobne i możliwe niż tutaj.

Myślę, że są razem.

Pozdrawiam ciepło.

2008-11-22 21:32poldek2523465"Każdy kto wierzy myśli - wierząc myśli i myśląc wierzy.. ".www.poldek34.salon24.pl
...

poldek
@"Myślę, że są razem"

Mam taką nadzieję. Ale - jak wiesz - jest to już inne bycie razem. Tam zostajemy niejako wchłonięci w Boga, który staje się jedynym środkiem porozumienia. Wszystko bowiem ciąży ku Niemu, nikt nie potrafi oczu duszy odwrócić od Bóstwa - Ducha w którym się pławi, którym się nasyca.

Tam, w świecie Czystego Ducha, wszystko jest inne.

2008-11-23 13:46prowincjałka461732piszę siebie. robię
...

.

Kiedy stąd odejdę, czyli jak umiera blog

2008-11-16T19:21:00.010+01:00

Z wyczerpania tematów. Przez zwykłe porzucenie. Rozstrzelany banem. Tak umierają blogi. Co stanie się z moim blogiem, kiedy będę stąd odchodzić? Czy zostawię go na pastwę internetowych drapieżców? Spalę w krematorium skasowań? Zamknę w ciemnym grobowcu archiwum? A może umieszczę w szklanym sarkofagu – na wieczną rzeczy pamiątkę...

W blogowanie wpadłam - jak to ja – skacząc od razu na głęboką wodę. Przywędrowałam tu w dzień wyborów rok temu, na fali politycznego rozgorączkowania. Chciałam dać wyraz temu, co wtedy czułam, więc od razu założyłam blog, nie bardzo wiedząc, na czym blogowanie polega.

Jednym z moich ulubionych pojęć jest „kairos” - decydujący moment, ulotna chwila nadająca się do rozstrzygającego działania, sztuka chwytania tej chwili, wyczucie momentu Bożego natchnienia. Jeśli nie uchwycisz jej w porę - minie bezpowrotnie.

Panowała wtedy cisza wyborcza, ale czułam, że jeśli od razu nie napiszę czegokolwiek, jeśli nie zrobię tego pierwszego kroku w nieznane, to nie dane mi będzie tutaj wrócić. Pierwsza notka była krótka: „Założyłam blog. Ale numer! Zobaczymy, co z tego wyniknie”.

Tego samego wieczora, na blogu Jana Wróbla wpisałam swój pierwszy komentarz - w odpowiedzi na pytanie o miłość do Polski:

Kiedy myślę Ojczyzna...

"Ojczyzna - kiedy myślę - wówczas wyrażam siebie i zakorzeniam, mówi mi o tym serce"...(JPII).

Dziękuję panu Wróblowi za przypomnienie mądrych pytań redaktora Skowrońskiego. Kochać Polskę, to obejmować sercem jej przeszłość i teraźniejszość. To przyjmować za nią trudną odpowiedzialność. Kochać Polskę to więcej niż cyniczne kalkulacje polityków, czy zimny nihilizm anarchistów. Kochać Polskę, to żyjąc w pełni teraźniejszością, przenosić w sobie w przyszłość pamięć pokoleń. Ojczyzna, ojcowizna, dom... Kochać Polskę, to ogrzewać sercem struktury państwa. To wlewać Ducha w działania polityczne i gospodarcze.

Zarzucono panu Wróblowi, że pytanie jest belferskie. Ktoś może mojej odpowiedzi zarzucić patetyzm. Nie szkodzi. Karłowaciałam przez ostatnie 18 lat. Teraz muszę i chcę powrócić do Źródła.

http://janwrobel.salon24.pl/41035,index.html

Dziś, gdy znajomi pytają „Co ty w tym internecie robisz?”, z przymrużeniem oka odpowiadam: „Bronię naszej świętej wiary katolickiej”. Dzięki Blogerom i Komentatorom, którzy pierwsi otoczyli mnie tutaj życzliwością, przeszłam stopniowo od polityki, poprzez coraz bardziej osobiste wynurzenia, do bardzo osobistego świadectwa wiary.

Do przestrzeni wirtualnej przyszłam z wielkiej ciszy i do ciszy chciałabym powrócić. Czuję jednak, że nie ja o tym będę decydować. Nie ja ten blog wymyśliłam i pewnie nie ja o jego zamknięciu zdecyduję.

W jaki sposób to się odbędzie – nie wiem. Może poprzedzę swój blog w drodze do wieczności i umrę pierwsza? Co stanie się wtedy z tą cząstką mojego życia? Czy odnajdziemy się w jakiejś Krainie Wiecznego Blogowania?

2008-11-03

.

Czy niewiedza jest błogosławieństwem?

2008-10-21T14:57:00.011+02:00

Trzynastego grudnia 1981 roku, w popołudniowych godzinach pierwszego dnia stanu wojennego, zostałam na krótko aresztowana. Przewieziono mnie przez mroczne ulice zamarłego miasta na komendę milicji i tam przesłuchiwano do późnych godzin wieczornych.

Próbowano między innymi zmusić mnie do podpisania tzw. lojalki. Ponieważ stanowczo odmawiałam, porucznik T. spróbował na koniec zastraszyć mnie wizją zsyłki: „Wyślemy panią na 30 lat na Syberię, to zmądrzeje tam pani! Czytała pani 'Archipelag Gułag'!”... Zgodnie z prawdą odpowiedziałam - nieporuszona dramatyzmem opisywanych w nieznanej mi książce sytuacji - że nie, wytrącając w ten sposób esbekowi z ręki ostatnie narzędzie nacisku. Zostałam wypuszczona do domu bez konieczności podpisywania jakichkolwiek zobowiązań.

Ponownie aresztowano mnie pół roku później i wywieziono do ośrodka internowania dla kobiet w Gołdapi na Suwalszczyźnie, położonego kilkaset metrów od sowieckiej granicy. Tam, podczas dyskusji w gronie innych internowanych pań na temat ignorancji, opowiedziałam tę historyjkę na obronę tezy, że niewiedza jest błogosławieństwem.

Wtedy inna z internowanych przedstawiła swoją kontropowieść. Po aresztowaniu próbowano dodatkowo zastraszyć ją swoistą egzotyką tego odległego miejsca: „Zostanie pani przewieziona pod samą granicę z ZSRR. Aż do Gołdapi!”, na co ta najspokojniej w świecie odparła: „Aaa, Gołdap... Znam, znam... Śliczne miejsce! Byłam tam kiedyś na wakacjach”.

2008-10-06

.

Być mniszką

2008-09-29T00:35:00.016+02:00

Byłam mniszką. Bez habitu i bez ślubów. Przez krótki czas i nie tak dawno temu. Zupełnie niespodziewanie dla otoczenia i dla siebie samej. Jedynie Matka X nie była zdziwiona. Takiego obrotu spraw spodziewała się już kilkanaście lat wcześniej.

DZIECKO

Nigdy nie brałam pod uwagę zakonnej drogi życia. Uwielbiałam rozległe przestrzenie. Uwielbiałam swobodę i uwielbiałam wałęsy - jak nazywałam swoje łazęgowanie po kraju. Najchętniej przemieszczałam się zatłoczonymi pociągami lub wygodnym autostopem. To był mój żywioł. Przepływające przeze mnie krajobrazy, spotykani ludzie, wędrówka bez bliżej określonego celu. Luzak na luzie.

W podobnym nastroju - dwadzieścia sześć lat temu - pojechałam do klasztoru X. Pewnego dnia znajomy proboszcz spytał mnie ni z gruszki ni z pietruszki: - Nie pojechałaby pani do klasztoru kontemplacyjnego X na indywidualne rekolekcje?

Nie wiedziałam wtedy za dobrze, na czym polega klasztor kontemplacyjny. A już zupełnie nie miałam pojęcia, co to są indywidualne rekolekcje. Po okresie młodzieńczego buntu byłam dopiero na początku drogi powrotu do Kościoła. Uczyłam się go od podstaw. Zadecydował jednak duch przygody: -W klasztorze jeszcze nie byłam. Jadę!

ŻOŁNIERZ

Matka X poświeciła mi wtedy sporo czasu. A ja – jak to ja - opowiadałam Jej różne historyjki ze swego życia. Opowiedziałam też o swoim nawróceniu – no bo o czym tu rozmawiać z mniszką.

W pewnym momencie zdałam sobie sprawę, że pod płaszczykiem tej zdawkowej - jak by się mogło wydawać – rozmowy, Matka X bardzo uważnie przygląda się mojej duszyczce.

Z wrodzonej uczciwości, nie chcąc żeby Matka X robiła sobie płonne nadzieje, szybko wyjaśniłam, że kandydatka do klasztoru ze mnie żadna, a już do klasztoru kontemplacyjnego w szczególności, i wyłuszczyłam dlaczego.

Matka X nic nie odpowiedziała, uśmiechnęła się tylko, a na odjezdnym dała mi fragment Pisma Świętego (Mądrość Syracha, Rozdział 2) i powiedziała te słowa: - Pan Bóg nie powoływałby pani, dając jednocześnie pod opiekę mamę, dla której jest pani jedyną podporą. Bóg takich rzeczy nie robi. Pobłogosławiła mnie, a ja wyjechałam, znikając z Jej życia na lat siedemnaście.

Zachowałam w pamięci przekazane mi słowa Pisma, choć nie rozumiałam ich wtedy w całości. Na przykład bardzo denerwował mnie pierwszy werset tekstu: „Synu, jeżeli masz zamiar służyć Panu” (Syr 2,1)... Przecież powiedziałam wyraźnie, że niczego takiego nie zamierzam, niczego takiego nie czuję!

Były jednak w tekście inne słowa, które bardzo mocno do mnie przemówiły: “w ogniu doświadcza się złoto, a ludzi miłych Bogu - w piecu utrapienia” (Syr 2,5). Stało się wtedy dla mnie jasne, że mam wytrzymywać wszystko, cokolwiek w życiu na mnie przychodzi. Jak żołnierz – nie mogę zejść z posterunku, nie mogę zdezerterować.

MATKA

Drugi rozdział Mądrości Syracha stał się - po siedemnastu latach od tamtej wizyty - szczegółową instrukcją postępowania w czasie, gdy rozpadała się prowadzona przeze mnie firma. W słowach księgi znajdowałam jasne wskazówki postępowania: “Zachowaj spokój serca i bądź cierpliwy, a nie trać równowagi w czasie utrapienia! Przylgnij do Niego, a nie odstępuj, abyś był wywyższony w twoim dniu ostatnim. Bądź Mu wierny, a On zajmie się tobą, prostuj swe drogi i Jemu zaufaj!” (Syr 2, 2-3.6)

Ale po kolei. Umiera moja Mama. Czuję, że prowadząc firmę bardzo osunęłam się duchowo. Postanawiam coś z tym zrobić. Na drzwiach kościoła widzę plakat: w jednej z parafii w moim mieście rozpoczyna się Seminarium Odrodzenia Życia Chrześcijańskiego. Decyzja jest natychmiastowa: to jest to!

Na miejscu okazuje się, że to nic innego, jak seminarium Odnowy w Duchu Świętym. Miałam pewne zastrzeżenia do tego ruchu, ale klamka już zapadła. Postanowiłam i nie ma odwrotu. Rozpoczynają się 20-tygodniowe rekolekcje, zakończone wylaniem Ducha Świętego. To już nie tylko światło Chrystusa, które znałam wcześniej – to najprawdziwszy ogień Ducha. Już nic mnie nie interesuje – tylko Bóg.

Do tego czasu nie bardzo rozumiałam roli, jaką w historii zbawienia spełnia Maryja. Teraz - w jednym momencie - Ona staje się moją formą. Zostaję uformowana na Jej wzór. Ja w Niej, Chrystus we mnie. Nie będąc żoną, w jednej chwili stałam się matką. Tajemnica Wcielenia. To takie proste.

POWOŁANIE

Piszę długi list do Matki X, potem następne. Wszystkie pozostają bez odpowiedzi. Wiem, że je czyta. Wiem, że mnie pamięta. Wewnętrznie odkrywam w Niej swoją matkę duchową, która przez te wszystkie lata pamiętała o mnie przed Bogiem. Sądzę, że duchowo mnie wspierała. Może dlatego jestem właśnie tym, kim jestem.

Dopiero po roku Matka X zaprosi mnie do przyjazdu. Równolegle poprosiłam o rozmowę mojego powiernika duchowego, Ojca M., dominikanina, którego znam jeszcze dłużej. W jego ocenie wszystko wskazuje na powołanie do życia konsekrowanego.

Skoro tak, to od razu – tam, w Warszawie - mówię Bogu: - Tak! Już wcześniej zorientowałam się, że w związku z moimi planami poświęcenia się Panu, niektórzy z moich współpracowników są zainteresowani przejęciem firmy, którą prowadzę. Nie chcę niczego sprzedawać, chcę wszystko oddać – chcę jak najszybciej być wolna dla Niego.

Wracam do domu. I wtedy – z dnia na dzień - firma zaczyna się rozpadać. Ktoś postanowił inaczej – mam doświadczyć bankructwa . Nie rozumiem tego. Nieuregulowane zobowiązania będą przeszkodą w realizacji powołania. Matka X tak określi powstałą sytuację: - Powołanie i powstrzymanie. Ja nazywam to dosadniej: - Gaz do dechy i hamulec. Zęby można sobie powybijać w czasie takiej jazdy. No ale ja mam wprawę w ostrych jazdach. Przeżyję.

WOŁANIE

Kryteria rozeznawania powołania są dość złożone. Podstawą jest subiektywnie odczytywany głos wewnętrznego pragnienia/natchnienia, który następnie weryfikowany jest przy pomocy czynników obiektywnych/zewnętrznych. W trakcie rozpoznawania własnego powołania dowiedziałam się o jeszcze innym czynniku, który nazwałam vox populi. Jest to wołanie drugiego człowieka o pomoc, w którym to wołaniu również, a może przede wszystkim, przejawia się wola Boża.

Kiedy realizacja powołania w życiu zakonnym wydawała mi się oczywista, musiałam - jak to ja - opowiadać o tym na prawo i lewo. Wtedy – ku swemu zdziwieniu i zniecierpliwieniu - zaczęłam dowiadywać się od osób stosunkowo dalekich mi, że jestem potrzebna tutaj, gdzie jestem. Do czego? Zupełnie nie miałam pojęcia. Przecież ja nic takiego nie robię. Tylko jestem.

Dzisiaj wiem nieco więcej i patrzę na ludzi tak, jak matka patrzy na dzieci. Tkwię w przymusowej klauzurze - chciałam klauzury, to ją mam - w sercu mojego miasta i modlę się za nie. Czasami udaje mi się w ten lub inny sposób pomóc konkretnym osobom, przede wszystkim przez współobecność.

“Przybywszy do Myzji, [Paweł i Tymoteusz] próbowali przejść do Bitynii, ale Duch Jezusa nie pozwolił im, przeszli więc Myzję i zeszli do Troady. W nocy miał Paweł widzenie: jakiś Macedończyk stanął [przed nim] i błagał go: 'Przepraw się do Macedonii i pomóż nam!' Zaraz po tym widzeniu staraliśmy się wyruszyć do Macedonii w przekonaniu, że Bóg nas wezwał, abyśmy głosili im Ewangelię. (Dzieje Apostolskie 16, 7-10).

MNISZKI

Kilka lat temu rozmawiałam ze znajomą zakonnicą ze zgromadzenia czynnego, która w ferworze swych licznych obowiązków pewnie zapomniała, że ma przed sobą osobę żyjącą pragnieniem życia klauzurowego. Wystrzeliła bez ostrzeżenia: - Zupełnie nie rozumiem po jakiego licha istnieją klasztory kontemplacyjne! Przecież tam nic pożytecznego się nie robi!

Zupełnie mnie zamurowało. Potem żałowałam, że nie spytałam tej zakonnicy, czy w jej domu zakonnym jest kaplica, i czy w kaplicy kwiaty zdobią ołtarz. Zgodnie z prawdą odpowiedziałaby pewnie, że tak. Wtedy ja miałabym pytanie do niej: - A nie pożyteczniej byłoby tam nasadzić w doniczkach cebuli?

Bóg uprawia różne ogrody: warzywne, ziołowe, kwiatowe. Każdy z nich ma inne przeznaczenie. Jak w życiu. I każdy jest do czegoś innego potrzebny. Wiem o tym, bo dziewięć lat temu, przez kilka lub kilkanaście miesięcy byłam takim ogrodem. Byłam mniszką. Nie będąc zakonnicą, wewnętrznie wiedziałam, na czym bycie zakonnicą polega. Swoją obecnością zapalałam w innych pragnienie oddania się Bogu. Dzisiaj jest to jeszcze jedno doświadczenie, które mam już za sobą.

Przez ostatnie dziewięć lat towarzyszyłam duchowo pewnej siostrze z innego zakonu kontemplacyjnego. Uważałam ją za wzór mniszki. Mówiłam, że Pan Bóg ma z niej pociechę. Dziś przesłała mi do sprawdzenia i zaopiniowania treść swojej prośby do Stolicy Apostolskiej o indult sekularyzacji, czyli o zwolnienie ze ślubów zakonnych - po osiemnastu latach życia klauzurowego. Byłam świadkiem dochodzenia przez nią do tej decyzji. Jest to krok i przemyślany, i przemodlony. I tak bywa.

Jeden brat pyta drugiego: "Kto to jest mnich?" A drugi odpowiada: "Ten, który każdego dnia zadaje sobie pytanie: kto to jest mnich?"

2008-09-27

.....................................................................................

KOMENTARZE - kopia z salon24.pl:

Prowincjałka

Wcale mnie nie zaskoczyłaś mniszką... Uchyliłaś rąbka tajemnicy, którą czuć było w Twoim "pisaniu siebie" od początku :)
http://www.youtube.com/watch?v=LItDm_Ca2DM
Pozdrawiam :D

2008-09-28 17:36Kathrinna551811Rzecz o psychologii rzeczywistościwww.psychologia.salon24.pl

...

Prownicjałka

Jeszcze jedna piosenka dla Ciebie:
http://www.youtube.com/watch?v=OL_l3bvWyJU&feature=related

2008-09-28 18:26Kathrinna551811Rzecz o psychologii rzeczywistościwww.psychologia.salon24.pl

...

Kathrinno,

A to dla Ciebie od mniszki w przebraniu ;)

http://pl.youtube.com/watch?v=nqp89bkFe8k&feature=related

I jeszcze to:

http://pl.youtube.com/watch?v=EASOY6gfbx8

Serdecznie dziękuję za piosenki od Ciebie, szczególnie za Geppert :))

2008-09-28 20:04prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Prowincjałka

Dzięki :) Miłego wieczoru tam, gdzie jesteś.

2008-09-28 20:17Kathrinna551811Rzecz o psychologii rzeczywistościwww.psychologia.salon24.pl

...

Wracam

sobie z rekolekcji - co prawda nie indywidualnych - a tu taki tekst!
Domknięcie przemyśleń, jak to zwykle bywa :)

Dziękuję.

2008-09-28 20:24AgnieszkaZet411496Od A do Zet (nabytego)www.odadozet.salon24.pl

...

Agnieszko,

W takim razie ja kładę palec na ustach... A u mnie to rzadkość ;)

2008-09-28 20:39prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Ja zaś

zapewne nie powinnam włączać komputera ;)
Jednak to Twoja notka domyka przemyślenia o szczęściu, bo o nim traktował temat spotkania.

Uściski.

2008-09-28 20:42AgnieszkaZet411496Od A do Zet (nabytego)www.odadozet.salon24.pl

...

Prowincjałko

Dzięki za ten tekst.

Najserdeczniej pozdrawiam

2008-09-28 23:42Daniel Paczkowski1151038komentarze z ... Polski Bwww.pako.salon24.pl

...

Danielu,

To ja serdecznie dziękuję.

:)

2008-09-29 00:07prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Prowincjałka

A Maryja w żadnym zakonie nie była. Była w pełni "w świecie" i w pełni w Bogu.
I jak wyglądałoby prowadzenie bloga z klauzury? ;)

2008-09-29 12:08SławekP71049Wiara i Rozumwww.teista.salon24.pl

...

SławkuP,

Właśnie ten blog daje mi do myślenia :) Mam wrażenie, że nie ja go sobie wymyśliłam... O czym pewnie napiszę w następnej notce :)

Sprawa mojego powołania, ma jeszcze drugie, a może i trzecie dno. Zostawiam te sprawy Panu Bogu. Na dzisiaj mniej więcej wiem, co mam robić TU I TERAZ - "w świecie" :)

2008-09-29 12:51prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

komentarz

Wiesz, co mi się przypomniało? Tekst Staszka-Poldka, "Bóg mieszka w trzypokojowym mieszkaniu". To też było o mniszkach w cywilu. Bardzo mi się spodobało, jak Staszek to opisywał, choć o ile pamiętam, "oberwał" przy okazji od zwolennika krat i habitów.

2008-09-30 10:55Sosenka2254484pinus mugowww.sosenka.salon24.pl

...

Sosenko,

Nie udało mi się odszukać tej notki Polkda - widocznie musiał napisać ją bardzo dawno.

Pan Bóg - jak widzimy - lubi różnorodność. Być może między innymi przez różnorodność powołań w Kościele próbuje przełamywać schematyzm w naszym myśleniu o rzeczywistości... I tej ziemskiej, i tej niebiańskiej...

2008-09-30 12:17prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Prowincjałka

"Mam wrażenie, że nie ja go sobie wymyśliłam..."

:)

2008-09-30 12:41SławekP71049Wiara i Rozumwww.teista.salon24.pl

...

MAM!!!!

http://poldek34.salon24.pl/20240,index.html

Ha! Wystarczyło mi wpisać w wyszukiwarce "kaplica" i wyskoczyło. A nawet Poldek nie mógł znaleźć ;)))

2008-09-30 22:03Sosenka2254484pinus mugowww.sosenka.salon24.pl

...

Sosenko,

Dziękuję!

Czytając komentarze pod notką zauważyłam, że zwróciłyśmy uwagę na to samo zdanie z tekstu: "w mieszkaniu mieszkają 3 osoby: dwie siostry i Jezus"...

Tak, świat "nafaszerowany" jest takimi Bożymi "smaczkami", bardziej kulinarnie rzecz ujmując ;) To jest ta różnorodność, o której wcześniej wspominałam :) Ciekawe...

2008-09-30 22:37prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Rozumiem

Rozumiem, że za taką otwartością Ktoś stoi; inaczej byś sobie nie pozwoliła na nią.
Dziekuję za ten tekst.
Czy bywasz czasem na Śląsku? (Jeżeli tak, może odwiedziłabyś kiedyś moją rodzinkę?).
Pozdrawiam.

2008-10-14 09:30Sławek Zatwardnicki133237confessioneswww.confessiones.salon24.pl

...

Sławku,

Czy za moją otwartością stoi Ktoś, czy tylko ja sama - czas pokaże. Mam naturalną łatwość otwierania się - być może ten Ktoś na niej buduje. Nie wiem.

Dziewięć lat temu, gdy rozpoczął się drugi rozdział mojej przygody z Bogiem, bardzo silnie przemówiły do mnie następujące słowa Pisma:

"Co mówię wam w ciemności, powtarzajcie na świetle, a co słyszycie na ucho, rozgłaszajcie na dachach!" (Mt 10, 27)

Wiem, co te słowa mogą znaczyć. Ale znam też pojęcie funkcjonujące w sieci: "attention whoring" :) Czas pokaże: "Poznacie ich po ich owocach" (Mt 7, 16)...

--

Sławku, serdecznie dziękuję za zaproszenie. Czy mógłbyś skontaktować się ze mną mailowo: ituja(małpka)interia.pl

Serdecznie pozdrawiam Rodzinkę :))

2008-10-14 14:11prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

Taki charakter

2008-09-22T11:13:00.012+02:00

Nie czytam książek! Skłonność tę zauważyłam u siebie w końcowych klasach szkoły podstawowej. Wcześniej książki pochłaniałam. Czytałam szybko i chętnie.

Dokładnie pamiętam moment, gdy to się stało. Musiałam mieć wtedy z czternaście lat: próbuję czytać i nie wychodzi mi. W głowie słyszę pojedyncze wyrazy, które z oporem układają się w zdania. Dukam z wolna zdanie po zdaniu. Czytanie przestaje być przyjemnością. Przestaję czytać.

Nie przeczytałam prawie żadnej lektury obowiązkowej ani w w szkole średniej, ani na studiach. Niewiele się też uczę, a jednak i jedną, i drugą szkołę kończę z niezłym wynikiem – i z kacem moralnym. Obiecuję sobie uczciwie nadrobić zaległości. Dziś już wiem, że to już nigdy nie nastąpi. Zgadzam się na rolę totalnego ignoranta w odniesieniu do wiedzy faktograficznej.

Kiedy skończyłam studia, Mama wyznała mi, że swego czasu naskarżyła na mnie mojej wychowawczyni w ogólniaku, która była jednocześnie moją polonistką: - Moja córka nie czyta lektur. Proszę ją jakoś stopniami zmusić do czytania. Była zbulwersowana jej odpowiedzią: - Ja tu nic nie poradzę. Taki charakter. I nadal otrzymywałam piątki.

Ja jestem książką. Tak się kiedyś stało i już się nie odstanie. Patrzę na życie i piszę je w sobie. Książki, które po wielu latach, a dokładnie po pierwszym nawróceniu, dane mi było znowu pochłaniać, to była teologia. Od tego czasu książek dość często używam, ale wiedzy mi z tego nie przybywa. Mnie przybywa mi z tego. Nic na to nie poradzę – taki charakter.

Wiedza, którą nazywam spekulatywną, spływa po mnie, jak woda po kaczce. Nie znajduje we mnie punktów zaczepienia, a ja na to nic nie mogę poradzić. Godzę się z tym, że mój umysł pracuje inaczej – nazywam go umysłem kontemplatywnym. Godzę się na niewiedzę, na bycie Bożym przygłupem. Taki charakter – siebie nie przeskoczę.

Ja nie czytam – ja przeżywam. Po latach wiedza zaczerpnięta z psychologii pomoże mi lepiej zrozumieć ten mechanizm. Pomoże mi również przekroczyć naturalny egocentryzm – inni funkcjonują inaczej. Moja wiedza o drugim zostanie ubogacona – zacznę uczyć się granic.

Zdolności umysłowe zostały mi dane przede wszystkim w celu odczytywania Boga. Droga do Boga prowadzi przez poznanie siebie. Być może czasami jestem w stanie pomóc w tym drugiemu. Piszę więc siebie, żeby drugi mógł się we mnie przejrzeć. Być może takie jest moje powołanie – taki jest tego powołania charakter.

Niedawno, na fali powrotów do naszej klasy, do naszej szkoły, przyznałam się szczerze, że byłam strasznym leniem i w ogóle się nie uczyłam. Usłyszałam wtedy opinię innej nauczycielki z czasów ogólniaka, z której wynikało, że nauczyciele doskonale o tym wiedzieli: - Chodziłaś własnymi drogami i sama decydowałaś, czego chcesz się uczyć.

Uzmysłowiłam sobie wtedy, że podobnie było w czasach studenckich: większość nauczycieli rozumiała mnie! To nie fart decydował o stopniach i promocjach, lecz – zrozumienie! Im więc, wszystkim moim Nauczycielom, którzy potrafili czytać mnie ze zrozumieniem – tekst ten dedykuję. Dziękuję!

2008-09-21

.....................................................................

KOMENTARZE - kopia z salon24.pl:

Naprawdę

jesienny ten tekst: bogaty, soczysty, sycący na mające nadejść długie wieczory.
Opowieść, do której chce się wracać.

Pozdrawiam.

2008-09-21 20:06AgnieszkaZet411496Od A do Zet (nabytego)www.odadozet.salon24.pl

...

Jesienią życia

pisany, Agnieszko.

:))

2008-09-21 20:46prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Kura i bażant

A kura, kura to czyta po całych nocach, okulary ma takie grube w oprawkach takich posklejanych, latarką w nocy pod kołdrą świeci, ojciec, matka krzyczą, koleżanki chichocą, do biblioteki lata codziennie, po trzy książki bierze, rękę na polskim wyciąga, stale się zgłasza z lektur że cala klasa ze śmiechu ryczy a najbardziej ta Jolka z charakterem z przedostatniej ławki, na maturze coś tam wydusi, wysmarka na trzy z minusem a i to matka lata do dyrektorki z czekoladkami, płacze że dyslektyczka, na studia idzie na agrobiznes, bo na polonistykę nie zdała, potem za maż się wyda, dzieciaki urodzi, siaty na czwarte piętro targa, pralka się popsuła, rajstopy zwałkowane ma takie…

A bażant, bażant, ten nic nie przeczyta, gors z cielęciny wypnie, w piłę tylko rżnie po całych dniach z kolegami, a zdolny taki, jak co rzuci z ostatniej ławki na polskim, to nauczycielka aż się cala rozpromieni, dyrektora woła, no niech pan popatrzy panie dyrektorze, no nic nie czyta, a zdolny jaki, no co ja mam robić, muszę mu pięć postawić, może sześć, charakter ma, a na maturze to mu tam kura podrzuci jaka ściągę z pozytywizmu, to weźmie, przeczyta, zaśmieje się,białymi zębami błyśnie, podrze - i jak się nie rozpisze, jak nie rozwinie wstęp rozwinięcie zakończenie, no musimy mu dać pięć a rusycystka glosuje za sześć za esej taki dojrzały, oryginalny, innowacyjny z watkami teozoficznymi, na filozofie zda śpiewająco, na filmówkę celująco, no popatrz Zosiu nic w życiu nie przeczytał, a Oskar jeden za drugim

PS. Tichy, to świadome i zamierzone

2008-09-21 20:54Sanseverina0100
...

Sanseverina - jaki "książkowy" ten nick...

Wiem, bo już wcześniej wygooglowałam go sobie! Pozdrawiam!

;D

2008-09-21 21:18prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Kto wie,

co wiosną, a co jesienią?

2008-09-21 21:52AgnieszkaZet411496Od A do Zet (nabytego)www.odadozet.salon24.pl

...

To może tak?

Jesienią życia (w jesieni życia) SPISANY...
Może być, Agnieszko?

;)

2008-09-21 22:25prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

A ja

podtrzymuję :D

2008-09-21 22:31AgnieszkaZet411496Od A do Zet (nabytego)www.odadozet.salon24.pl

...

No to ja

sprawdzam!

;)

Oczęta już mi się zamykają, więc grzecznie lulu się udaję... Dobranoc :)

2008-09-21 22:35prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Dobrej nocy

A w sercu ciągle maj :D

2008-09-21 22:43AgnieszkaZet411496Od A do Zet (nabytego)www.odadozet.salon24.pl

...

Prowincjałko

Cieszę się, że tym "pisaniem siebie" dzielisz się trochę i tutaj. Nie każdy ma taką wysoką świadomość własnej drogi...

2008-09-21 22:48Pani Łyżeczka1522680Codzienność posrebrzanawww.panilyzeczka.salon24.pl

...

Łyżeczko,

bo ja strasznie dociekliwa jestem :)
Dziękuję!

2008-09-21 22:57prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Agnieszko,

uparciuszek z Ciebie ;)

Dobranoc!

2008-09-21 22:58prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

wiosna

Bardzo spodobał mi się Twój tekst, nie tylko dlatego, że też mam świadomość, że straconego czasu wiosny już nie nadrobię...
Dobrze, że przynajmniej odnaleźliśmy duszę.
Pozdrawiam.

2008-09-22 08:37Sławek Zatwardnicki133237confessioneswww.confessiones.salon24.pl

...

Sławku,

Już nie bolą mnie zaniedbania i grzechy młodości. Grunt, że odnaleźliśmy dusze, jak piszesz... Dzięki!

Może więc AgnieszkaZet ma rację z tą wiosną?

2008-09-22 08:46prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Do Pani Łyżeczki

Łyżeczko, jeszcze raz dziękuję... Wczoraj trochę przemknęłam się po temacie, który poruszyłaś. Byłam już trochę senna, a trochę za bardzo rozbawiona minionym dniem.

Chodzi o samoświadomość, czy jak to określiłaś "świadomość własnej drogi". Napisałam, że "dociekliwa jestem", i to jest prawda. Ale jednocześnie życie od wczesnej młodości stawiało mnie wobec spraw w trudnych, a może nawet bardzo trudnych, które musiałam SAMA porządkować w sobie.

Nigdy nie miałam stałego spowiednika, ani kierownika duchowego - musiałam sobie sama radzić. A rzucana byłam zawsze na głęboką wodę: nauczysz się pływać, albo utoniesz. Eksperci dawani byli mi na końcu, jedynie aby potwierdzić słuszność mojej drogi.

W tej sytuacji samoświadomość jest nieunikniona.

Okazuje się, ze ten blog jest również jednym ze sposobów porządkowania i weryfikowania "świadomości drogi". Wierzę w intuicję/wiedzę osób, które na ten blog zaglądają. Gdybym popełniała karygodne błędy, już dawno dostałabym po łapach. Gdybym pisała nieprawdę, fałsz byłby szybko wychwycony.

Jestem świadoma drogi, którą przeszłam, ale zupełnie, ale to zupełnie, nie wiem, dokąd ona mnie prowadzi. Poza Wiecznością - bo to oczywiste dla mnie. Szykuję nawet notkę na ten temat (mam już tytuł roboczy - "Pingwiny", i pierwsze zdanie - "Byłam zakonnicą.")

2008-09-22 16:11prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Do AgnieszkiZet

Agnieszko, masz duży udział w tym porządkowaniu świadomości drogi. Często naciskasz klamki do tych właściwych drzwi... Dzięki!

2008-09-22 16:44prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Do Sanseveriny

Przemyśliwuję sobie przypowiastkę o kurze i bażancie...

Pierwsza refleksja, to ta, że obu los jednaki: skończą w garnku.

Druga refleksja, to słowa, które bodaj wczoraj napisałam u poldka, że jedną z podstawowych zasad życia duchowego jest unikanie porównywania się z innymi. Każdy ma swoje, jedyne, nieporównywalne z innymi, życie do przeżycia.

Trzecia refleksja, to... i śmiech, i żal.
--

I jeszcze: "rajstopy zwałkowane ma takie"... Ja jeszcze gorzej się ubieram!

2008-09-22 20:05prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Kura czy bazant

Ale wiesz gdzie zrodlo? Pytam tak na wszelki wypadek, bo ludzie wszystko zapominaja. Na wszelki wypadek podpowiem, ze przynajmniej plyte - choc nie wiem czy ja mozna dostac bez ksiazki Nyczka - warto kupic.

2008-09-22 20:26Sanseverina0100
...

Prowincjałka

Cieszę się, że masz taki charakter. Chodzisz własnymi drogami jak kot, jesteś pewnie odważna :) Ja bym bez książek nie mogła się obejść, no może bym się obeszła, ale byłoby niektórych brak. Ehh, są takie książki, które niemalże przeżyłam, rezonując całkowicie, i też nic nie mogę na to poradzić [taki charakter]. Pozdrawiam :D

2008-09-22 20:31Kathrinna551811Rzecz o psychologii rzeczywistościwww.psychologia.salon24.pl

...

Dziękuję Ci

za te wzruszające słowa. Staram się na co dzień pokazywać różne furtki, bramki i drzwi. Czasem mi wychodzi - mówią mi o tym uśmiechy uczniów. Ale Twoje słowa są jak mocny uścisk dłoni - wymiana ciepła, także tego fizycznego.
Pozdrawiam.

2008-09-22 20:33AgnieszkaZet411496Od A do Zet (nabytego)www.odadozet.salon24.pl

...

Sanseverino,

Google i ja jesteśmy dla siebie stworzeni! W sieci znalazłam kurę i bażanta (pogodzonych) jedynie w poniższej wersji kulinarnej:

http://www.youtube.com/watch?v=U2ZDjUIWTf4

Za podpowiedzi serdecznie dziękuję. Z ciekawości będę szukać dalej :)

2008-09-22 21:46prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Kathrinno,

@"Chodzisz własnymi drogami"
Od dwóch lat cierpię na lęk przestrzeni i już prawie nigdzie nie chodzę.

@"jak kot"
Siedzę w budzie, jak pies.

@"jesteś pewnie odważna"
Jestem wierna.

"Gdy byłeś młodszy, (...) chodziłeś, gdzie chciałeś. Ale gdy się zestarzejesz, wyciągniesz ręce swoje, a inny cię opasze i poprowadzi, dokąd nie chcesz" (J 21, 18).

Mój charakter pozdrawia Twój :))

2008-09-22 21:56prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Agnieszko,

Twoi uczniowie mają szczęście!

Z tym ciepłem - też strzał w 10. Dotykowa jestem :)

2008-09-22 21:59prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Mój ksiądz katecheta z liceum...

...miał zawsze jedną odpowiedź na niewytłumaczalne:
"Duch św. jest w Kościele".

Może On wystarcza za kierownika?

2008-09-22 22:26Pani Łyżeczka1522680Codzienność posrebrzanawww.panilyzeczka.salon24.pl

...

Łyżeczko,

Tak, to prawda. Człowiek jednak może być omylny w odczytywaniu natchnień Ducha Świętego i dlatego - wcześniej czy później - zawsze potrzebuje konsultacji i potwierdzenia ze strony innych osób, posiadających dar rozeznania, świeckich lub duchownych.

W sumie dany mi został ktoś taki już 30 lat temu. Jest to ojciec dominikanin, z którym w kluczowych momentach mogę zawsze spotkać się i porozmawiać. Określam Go mianem powiernika duchowego.

Nie są to jednak spotkania regularne. Bywało, że latami nie mieliśmy kontaktu. Czasami jakby sam los uniemożliwiał nam spotkanie, co dla mnie oznacza, że w tej chwili mam radzić sobie sama.

Wspominałam Mu, jak to rozbisurmaniłam się w internecie, ale nie nie otrzymałam od Niego żadnych sygnałów ostrzegawczych.

To tyle gwoli wyjaśnień.

2008-09-22 23:00prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Polowa lat 70.

Medyk albo Stodola. Zwarty tlum brodaczy i dziewczyn z dlugimi wlosami. Piwo. Jakis z broda krzyczy do drugiego z wlosami do ramion: "Krzysiek, Krzysiek, nigdzie nie odchodz, trzymaj sie ojca". Na scene wychodzi Jacek. Ma na sobie pomaranczowa kamizelke drogowca,na szelkach przymocowany przenosny stol prezydialny nakryty zielonym suknem, z plastykowa paprotka. Rozstawia.
Nie pamietam, co bylo pierwsze. Moze "Moja rzeczywistosc"? Moze "Ale koledzy trzymajcie mnie. Ale koledzy ja duzo waze" (nie pamietam tytulu). Moze to o kaowcu i sarnie? Moze "Telewizja"? Na pewno "Jajco holenderskie" bylo, jak juz publicznosc miala szczekoscisk ze smiechu. W kazdym razie w ktoryms momencie wchodzila Kura i Bazant, improwizowane, stale zmieniane.
Moje tez bylo zaimprowizowane, tylko pomysl - wiesz juz czyj?

A co do ksiazek, to wg mnie sa troche jak symulatory dla pilota. Nie wpuszcza sie pilota na samolot bez cwiczen na symulatorach. Moze to nie za dobrze, ze bazanty sie wypuszcza w zycie bez jednej przeczytanej stroniczki?

2008-09-23 01:42Sanseverina0100
...

Prowincjałka

Mój charakter dziękuje i też pozdrawia :)

2008-09-23 08:26Kathrinna551811Rzecz o psychologii rzeczywistościwww.psychologia.salon24.pl

...

Sanseverino,

"Moze to nie za dobrze, ze bazanty sie wypuszcza w zycie bez jednej przeczytanej stroniczki?"

Jest wiele odmian bażantów (sprawdziłam w necie). Niektóre widocznie tak mają, że się je tak wypuszcza. Bażanty - kamikadze? Trochę pewnie napiszę o tym w innej notce, która za mną chodzi (tytuł roboczy - "Rocznica").

O źródle przypowiastki o drobiu wiem: hasło "Nyczek - bażant - kura" też można wygooglować. Sprytna jestem po Mamusi.

;D

2008-09-23 10:19prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

komentarz

To jesteśmy podobne. Ja też się w pewnym momencie zacięłam. "Chodzę i sama wybieram". Tak we wszystkim.
Potrzebuję krótkich tekstów i przerwy między nimi.
Tak samo jak z jedzeniem: jem mało i robię przerwy.
Tak poza tym, wolę patrzeć :)

2008-09-23 11:07Sosenka2254484pinus mugowww.sosenka.salon24.pl

...

Sosenko,

Zadałaś mi do myślenia tymi paroma zdaniami, że hej!

Co do podobieństw: nadano mi kiedyś ksywkę "włóczykij". A było to w sytuacji uwięzienia ;)

2008-09-23 11:37prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

z humorem

Pierwsze czternaście lat dostarczają nam tekstu, reszta jest komentarzem ;)

2008-09-23 16:25SławekP71049Wiara i Rozumwww.teista.salon24.pl

...

na pół serio

SławkuP, tak, jak byś zgadł. Jeden z tekstów, którego dostarczył mi mój 12-ty rok życia, komentuję do dziś :)

Oto notka wydawcy o pewnej książce, którą wtedy przeczytałam:

"Pewnej księżycowej nocy na uśpionym stepie pojawia się owiana aurą tajemniczości postać - upiorny jeździec bez głowy. Kim jest - człowiekiem czy duchem? Dokąd zmierza? Jakie miejsce w jego historii zajmują zakochani w sobie łowca mustangów Maurice Gerald i piękna Kreolka Luiza Poindexter oraz jej zazdrosny i mściwy kuzyn Kasjusz? Do czego może doprowadzić jego fatalna namiętność? Na te i wiele innych pytań odpowiedź znajdziesz w jednej z najsłynniejszych powieści Thomasa Mayne'a Reida."

T.M.Reid (1818-1883) - "Jeżdziec bez głowy" ("The Headless Horseman")
http://www.biblionetka.pl/ks.asp?id=9888

2008-09-23 19:14prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Dotykowość ;)

no to jestem w domu.

2008-09-23 21:58AgnieszkaZet411496Od A do Zet (nabytego)www.odadozet.salon24.pl

...

Wzrokowość ;)

u Sosenki... Też jesteśmy w domu, prawda?...

2008-09-23 22:09prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

No właśnie

Pozdrawiam wyspana.

2008-09-23 22:36AgnieszkaZet411496Od A do Zet (nabytego)www.odadozet.salon24.pl

...

Pozdrawiam

Idę się wyspać.

2008-09-23 23:27prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

zupełnie poważnie

Trudno jest czytać ze zrozumieniem to, co zupełnie nie interesuje, co nie odpowiada na tą najpilniejszą i największą potrzebę człowieka, i co nijak nie koi bólu. Nauczyciel dał nam czas na zastanowienie się, czego potrzebujemy, bo wie, że już taki mamy charakter... że musimy się na własnej skórze przekonywać o tym, czego rzeczywiście chcemy, czy nawet raczej czego nie chcemy.

2008-09-24 21:19SławekP71049Wiara i Rozumwww.teista.salon24.pl

...

Na własnej skórze

Właśnie tak, SławkuP. Wiedza po doświadczeniu... Ktoś widocznie wie, że potrafimy, że nie zagubimy się, że nie utoniemy...

Czasami dane mi jest wchodzić na "obcy teren". Czuję się wtedy jak nurek spuszczany na głębinę dla spenetrowania wraka, który ma być wyciągany na powierzchnię, z którą łączy mnie jedynie cienka linka wierności prawdzie. Nie boję się takiej "pracy terenowej", bo przecież PRAKTYKIEM jestem...

2008-09-24 22:33prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Każdy inny jest...

i to właśnie jest wspaniałe.

Ja dla odmiany książki pożeram, połykam, przepływają przeze mnie. Nie jestem w stanie wskazać żadnej, która by wpłynęła na moje życie w jakiś naprawdę istotny sposób, co najwyżej takie, które przeczytałam więcej niż raz, takie które w danym momencie wywołały jakieś emocje, zamyślenie, doznanie... ale w rzeczywistości często się zdarza, że nawet nie pamiętam, że coś przeczytałam...
Inna sprawa, że żyć bez książek, opowieści chyba bym nie mogła.

Pozdrawiam serdecznie,

2008-09-25 22:02Kocic47330kocicowo+www.kocicowo.salon24.pl

...

Otóż to, Kocicu.

Mam bardzo duże uznanie dla osób posiadających solidną wiedzę. Ale to nie wiedza decyduje o ostatecznej wartości człowieka, lecz jego - dobroć.

:))

2008-09-25 22:23prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Bardzo mnie ten wpis zainteresował

Chyba chodziłem do trzeciej klasy podstawówki gdy dostałem szału czytania. Niedaleko była mała stosunkowo biblioteka. W krótkim czasie przeczytałem wszystko co tam było dla dzieci. Z konieczności pani bibliotekarka zaczęła mi wydawać książki dla dorosłych. W ciągu dwu lat przeczytałem prawie wszystko co tam było.

I wtedy przestałem czytać. Jednak po kilku latach brakło mi książek. Nie umiałem jednak wrócić do beletrystyki, po kilku stronach odkładałem książkę na bok.
Chęć do czytania wróciła przy czytaniu książek popularno-naukowych, a potem nawet naukowych. Czytam zupełnie inaczej niż kiedyś - znacznie wolniej i z namysłem. Lubię poczytać o ludziach sprzed wieków, o kosmosie, o wojnach, ale i o roślinach czy zwierzętach. I tak sobie do dziś czytam. Dowiaduję się mnóstwa przeważnie niepotrzebnych mi do niczego rzeczy. I lubię to.

2008-09-25 22:47blueslover1661398Blues is The Best.www.blueslover.salon24.pl

...

blueslover & szał czytania

Wyobrażam sobie te 2 szalone lata :))

Obecnie jeśli "używam" książek (teologia i psychologia) również czytam powoli i z namysłem. Co więcej, strasznie je kreślę i zapisuję swoimi notatkami.

I co jeszcze ciekawsze, kiedy niektóre z nich dawałam pewnej osobie do przeczytania, osoba ta bardzo sobie chwaliła moje podkreślenia, strzałki, notatki... Określała to "podążaniem w moje ślady" :)

Serdecznie pozdrawiam i dziękuję za Bacha. Kilkanaście minut temu Toccata i Fuga wypełniały mój dom :)

2008-09-25 23:13prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

Mea maxima culpa

2008-09-16T17:17:00.018+02:00

"Zastanawia mnie ta sprawiedliwość. Sprawiedliwie jest, gdy wymierza się nam karę? ... W naszym wyobrażeniu o wymierzaniu sprawiedliwości możemy się koncentrować albo na karze albo na nagrodzie. Tu widzę ten akcent na karę. Za co?" Takie pytania w komentarzach pod poprzednią notką zadała mi Rapunzel. Zgodnie z obietnicą odpowiadam, za co na tamtym etapie mojego życia konieczna była kara:
.

Wina Izraela

Utył Jeszurun i wierzga -
grubyś, tłusty, otyły.
Boga, Stwórcę swego porzucił,
zelżył Skałę, swoje ocalenie.

Bogami obcymi do zazdrości Go pobudzają
i gniewają obrzydliwościami.
Złym duchom składają ofiary, nie Bogu,
bogom, których oni nie znają,
nowym, świeżo przybyłym -
nie służyli im wasi przodkowie.

Gardzisz Skałą, co ciebie zrodziła,
zapomniałeś o Bogu, który cię zrodził.

Pwt 32, 15-18

Sakrament pokuty, zwany też sakramentem pojednania, musi spełniać pięć warunków: 1) przeprowadzenie rachunku sumienia, 2) wzbudzenie w sobie żalu za grzechy 3) podjęcie mocnego postanowienia poprawy 4) odbycie spowiedzi sakramentalnej 5) zadośćuczynienie wobec tych, których skrzywdziliśmy.

W swoim sumieniu znajdowałam winę, za którą żałowałam, i którą wyznałam w konfesjonale. Niech pozostanie ona tego konfesjonału tajemnicą. Rozgrzeszenie otrzymałam, a pokutę zadość czyniącą Bogu i ludziom wypełniam. Z pożytkiem duchowym także dla siebie samej.

2008-07-05

.......................................................

KOMENTARZE - kopia z salon24.pl:

Komentarz faryzejski

A jednak warunków pokuty Prowincjałko nie spełniasz i nigdy nie spełnisz, gdyż skrucha doskonała nie istnieje, Jeśli twierdzisz, że taka była - popadasz w grzech pychy, a to przekreśla sens pokuty.

2008-07-05 14:01marchołt6258Marchołtwww.fllk.salon24.pl

...

Do Marchołta

@skrucha doskonała nie istnieje

Istnieje:

"Żal doskonały wypływa z miłości do Boga i różni się od ubolewania nad swoimi grzechami dlatego tylko, że przez nie straciło się dobre mniemanie o sobie, uznanie innych ludzi, poczucie wyższości nad bliźnimi itp."

http://www.teologia.pl/m_k/zag06-4j.htm

"Żal, który wypływa z miłości do Boga, jest nazywany „żalem doskonałym”. Taki żal gładzi grzechy powszednie i śmiertelne, jeśli wiąże się z postanowieniem przystąpienia do spowiedzi, gdy to będzie możliwe. Żal jest darem Bożym. Duch Święty wzbudza w nas poczucie grzechu i ów „ból duszy” połączony z pragnieniem zmiany życia.

Nie tylko „żal doskonały”, ale i „niedoskonały” jest poruszeniem serca przez Ducha Świętego.

„Żalem niedoskonałym” nazywamy postawę skruchy, która rodzi się z rozważania zła, brzydoty grzechu oraz z lęku przed karą Bożą w wieczności lub na ziemi.

Taki żal nie gładzi grzechów, ale może prowadzić do sakramentu pokuty, w którym człowiek żałujący, choćby niedoskonale, otrzymuje przebaczenie grzechów."

http://www.opoka.org.pl/biblioteka/T/TS/101_duchowosc_12.html

!!!

Pragnę jednak zwrócić uwagę, że w swym wyznaniu ani słowem NIE WSPOMINAM O ŻALU DOSKONAŁYM, a pisząc o pokucie używam czasu teraźniejszego niedokonanego: "pokutę zadość czyniącą Bogu i ludziom WYPEŁNIAM", o czym niniejszym POKORNIE donoszę :)))

2008-07-05 14:29prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Kara bywa

błogosławieństwem. Kwestia optyki. I, jakże często, czasu.

2008-07-05 15:46AgnieszkaZet411496Od A do Zet (nabytego)www.odadozet.salon24.pl

...

Tak :)

2008-07-05 15:49prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Zgadzam się z Agnieszką

2008-07-05 22:51Pani Łyżeczka1522680Codzienność posrebrzanawww.panilyzeczka.salon24.pl

...

Łyżeczko,

A ja zgadzam się z Tobą :)

2008-07-05 23:18prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Proporcjonalność

A TY SAMA (podkreślam), uwazasz karę za proporcjonalną do winy? Bo odnioslam wazenie, ze jest to cos w rodzaju konfiskaty majątku(rozumiem ze nie doslownie), czyli kara bardzo juz dotkliwa (nie mam dzis juz sily na szukanie odpowiednich przepisow kk).

2008-07-06 00:41rapunzel0613

...

Do rapunzel

Nie w proporcjonalności kary rzecz, lecz w jej skuteczności. Kara nie ma być odwetem, lecz lekarstwem.

Gdybym nie uważała "kary" wymierzonej mi przez Najwyższego za słuszną, nie dziękowałabym Mu za to "piękne bankructwo".

Wymiar materialny bankructwa to jedna strona medalu. Ważniejszy jednak jest wymiar duchowy: balon pychy zostaje przekłuty, maski zadufania zdarte...

Jestem osobą dość znaną, cieszącą się dobrą opinią w wielu środowiskach. Przekłuwanie balonu pychy i zrywanie masek zadufania odbywało się więc na oczach wielu ludzi.

Bankructwo zastosowane wobec pyszałka upokarza go. I o to w tym lekarstwie chodzi. "Utył Jeszurun i wierzga...". Rozmawiałam z innymi bankrutami i oni również na ten aspekt doświadczenia zwracali uwagę: bankructwo dobrze przeżyte uczy pokory...

Pokora - to widzenie siebie w prawdzie. A prawda - wyzwala. "Kara" (lekarstwo), która daje wolność, nie jest więc chyba zła, choć terapia bywa bardzo bolesna.

2008-07-06 08:00prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl
...

Pięknie piszesz o karze...

I tak sobie myślę, że my wszyscy zapominamy jakże często jakim wyzwoleniem jest kara, jak często ją odpychamy, by stwierdzić poniewczasie, że gdyby jednak została przyjęta przyniosła by te dobre owoce, o których piszesz.

Pozdrawiam serdecznie,

2008-07-07 21:40Kocic47330kocicowo+www.kocicowo.salon24.pl
...

Kocicu,

Tak. Gorzkie lekarstwo słodycz zdrowia przynoszące.

Uściski :)

2008-07-07 23:00prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

zbrodnia i kara

Nie otrzymujemy od Nieba kar, które powinniśmy sprawiedliwie ponieść za nasze czyny. Nie jest to możliwe, żebyśmy po popełnieniu grzechu sami siebie odkupili. Karę za nas miłosiernie przyjął Zbawiciel, bo tylko przez Niego przyjęta mogła dać nam wyzwolenie.

Od Nieba otrzymujemy "kary", które nas uczą, prowadzą jak pasterska laska owce, żeby nie powpadały w przepaść. W cierpieniu zawarta jest więc szansa, bo rzeczy widzimy ostrzej, lepiej dostrzegamy ich realną wartość.

Św.Faustyna napisała, że aniołowie zazdroszczą nam Komunii św i cierpienia. Dlaczego cierpienia? Miłość okazana Bogu w cierpieniu, gdy nie mamy już żadnego "interesownego" powodu, żeby to uczynić, jest czysta, piękna i bardzo wartościowa w oczach Boga. Podobnie Chrystus wynagrodził Ojcu za nas na krzyżu. W Swej męce okazał Mu wyłącznie Miłość. Wartość tej Miłości była ponad wszystkie grzechy świata.

2008-07-25 13:39SławekP71049Wiara i Rozumwww.teista.salon24.pl

Piękne bankructwo

2008-06-22T05:45:00.021+02:00

Długi są jak choroba. W pewnych okolicznościach może w danym człowieku ujawnić się wrodzona skłonność do ich zaciągania, będąca przejawem naturalnej niefrasobliwości lub nadmiernej łatwości w podejmowaniu ryzyka. Można się nimi zarazić lub samemu innych zarazić, gdy kłopoty finansowe jednej osoby lub jednej instytucji na zasadzie łańcuszka stają się powodem kłopotów osób trzecich.

Można w długi wpaść z powodu podjęcia złej decyzji, tak jak z powodu źle postawionego kroku można uszkodzić ciało, czasami nawet bardzo poważnie, a w konsekwencji stać się ciężarem dla osób lub instytucji, na które spadnie ciężar opieki nad poszkodowanym. Bywają długi jak nieuleczalne choroby – takie, które nigdy nie ulegają przedawnieniu. Do nich należą długi honorowe.

Dłużnik więc – podobnie jak człowiek chory – potrzebuje miłosierdzia. Bóg objawiający się w Piśmie Świętym bierze go w obronę [1]. Tak bowiem, jak sprawiedliwość każde długi zwracać, tak miłosierdzie wzywa do długów darowania. Mądrość natomiast pomaga w każdym indywidualnym przypadku postawić właściwą diagnozę i w zależności od oceny sytuacji zastosować większą dawkę sprawiedliwości lub miłosierdzia wobec danego dłużnika.

Prawda o moim bankructwie [2] zawarta jest między nakazem sprawiedliwości a wezwaniem do miłosierdzia; między opinią biegłego księgowego opracowaną na zlecenie sądu w pierwszym z procesów, a psalmem 38 [3] który był moją najpierwszą linią obrony – wyznaniem grzechów i błaganiem skierowanym do Boga o miłosierdzie nade mną.

W ocenie biegłego przyczyną kłopotów finansowych zarządzanej przeze mnie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością był poważny spadek obrotów. Biegły stwierdził również, że zbyt późno – w stosunku do wymagań formalnych wynikających z kodeksu handlowego - złożyłam wniosek o ogłoszenie upadłości spółki.

W czasie procesu próbowałam wykazać, że ze względu na specyfikę firmy kontynuowanie działalności stanowiło jedyną szansę spłaty zobowiązań. Wyrok sądu był miłosierny – chociaż wniosek o ogłoszenie upadłości był spóźniony, to jednak strata, jaką z tego powodu poniósł pozywający wierzyciel była niewielka i proporcjonalnie do niej zasądził jedynie częściową spłatę zobowiązania.

W ostatecznym rozrachunku, po uwzględnieniu przez sąd wszystkich okoliczności sprawy, suma którą musiałam zapłacić pozywającemu nie pokrywała nawet wszystkich kosztów dochodzenia przez niego należności, tzn. wynagrodzenia prawnika, opłat sądowych, kosztów nieskutecznych egzekucji komorniczych. Widzę w tym pewną sprawiedliwość, gdyż – jak próbowałam wykazać w czasie procesu – mój wierzyciel od samego początku, od chwili powstania zadłużenia, z premedytacją pozornie godził się na polubowne załatwienie sprawy, a potem cynicznie unikał podjęcia jakiejkolwiek decyzji, grając w ten sposób na zwłokę. W mojej ocenie przez siedem lat dążył on do zbicia interesu na rosnących odsetkach.

Wierzycielom należne jest spłacenie długów, ale nie są oni wyłączeni spod osądu sprawiedliwości. Podobnie jak różne są typy dłużników, tak samo zróżnicowane są postawy wierzycieli. Spotkałam się z bardzo różnymi reakcjami w stosunku do mnie jako dłużnika, nieraz bardzo boleśnie raniącymi. Jednak zdecydowana większość wierzycieli – instytucjonalnych i prywatnych – okazała mi daleko idące zrozumienie i miłosierdzie.

Przez cały czas gorąco modliłam się za wszystkich swoich wierzycieli, gdyż to przede wszystkim mogłam im ofiarować. Nie słyszałam, żeby którykolwiek poważnie ucierpiał finansowo z powodu niespłaconych przeze mnie długów. Ja natomiast po pięciu latach zmagań finansowych mogłam Bogu tylko dziękować za to piękne bankructwo.

Wcześniej - przez dziesięć lat prowadzenia firmy - osunęłam się duchowo. Dzięki bankructwu wróciłam do wewnętrznej równowagi. Moja dusza została głęboko przeorana, a ja skutecznie upokorzona. Bóg wymierzył mi miłosierną sprawiedliwość, a wierzyciele, którzy okazali mi miłosierdzie, miłosierdzia mnie nauczyli.

2008-06-21

................................................................................

KOMENTARZE - kopia z salon24.pl:

Znikam do jutra (sobota) wieczorem...

Wzywają mnie obowiązki sentymentalno-towarzyskie: mały maraton pt. nasza-klasa (podstawówka tym razem) :)

Serdecznie każdego pozdrawiam :)

2008-06-21 01:27prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Prowincjałka

dziękuję za to podzielenie się.

Pozdrawiam i cieszę się, że jest już dobrze.... . :-)

2008-06-21 09:23poldek2523465"Każdy kto wierzy myśli - wierząc myśli i myśląc wierzy.. ".www.poldek34.salon24.pl
...

Poldku,

Dziękuję za wszystko :)
Dobrze jeszcze nie jest, ale jest już lepiej :)

--

Zajrzałam tu tylko na chwilkę, zanim wyruszę z moim "koleżeństwem" z podstawówki na wyprawę kijkową (nordic walking) do lasku.

--

Światełko w tunelu...

2008-06-21 09:50prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Zastanawia mnie ta sprawiedliwość

Sprawiedliwie jest, gdy wymierza się nam karę?

2008-06-21 11:10rapunzel0613
...

rapunzel,

Sprawiedliwie wyważona kara, jeśli zostanie właściwie wewnętrznie przyjęta i przeżyta, ma dla duszy moc oczyszczającą i uzdrawiającą.

W Bogu istnieje doskonała równowaga między sprawiedliwością a miłosierdziem: Jego sprawiedliwość jest miłosierna, a Jego miłosierdzie sprawiedliwe.

Kara jest jak gorzkie lekarstwo przynoszące zdrowie. Zastosowanie jej jako lekarstwa jest miłosiernym ratunkiem dla duszy. Sztuką jest umieć korzystać z dobrodziejstwa trudnych doświadczeń.

--

Znowu zajrzałam tylko na chwilę, wróciłam z kijków, a teraz muszę się przygotować do wyjścia na miasto w celach konsumpcyjnych :)

--

Sprawy zdrowotne konsekwentnie drążę na różnych poziomach i jestem dobrej myśli :))

2008-06-21 13:46prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

komentarz

I ja też czekałam na wieści. Cieszę się, że są już lepsze niż wtedy. Trzymaj się!

2008-06-21 18:13Sosenka2254484pinus mugowww.sosenka.salon24.pl
...

W naszym wybrażeniu o wymierzaniu sprawiedliwosci

mozemy sie koncentrować albo na karze albo na nagrodzie. Tu widze ten akcent na kare. Za co ?

2008-06-21 20:18rapunzel0613
...

Sosenko,

Tak, Sosenko, jest lepiej i mam nadzieję, że coraz lepiej będzie. Trzymam się! :)

--

Korzystając z okazji chciałabym raz jeszcze najserdeczniej podziękować Wszystkim Osobom, które po mojej poprzedniej notce wyraziły praktyczną troskę moimi sprawami przez:

- dobre słowo
- praktyczną radę
- ofertę konkretnej pomocy
- modlitwę.

:))))))))))))

Zmęczona nieco wydarzeniami dzisiejszego dnia udaję się - pełna bardzo dobrych wrażeń - na zasłużony nocny spoczynek. Dobranoc...

2008-06-21 20:23prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

rapunzel,

Wybacz, że dzisiaj już nie odpowiem. Jestem padnięta. Padnięta bardzo zdrowo.

W lasku na kijkach zaskoczyła nas ulewa. Od lat nie byłam tak przemoknięta i szczęśliwa (w trudny do nazwania sposób) :)))

Do jutra! :)

2008-06-21 20:30prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

@Prowincjałka

Bardzo piękne podzielenie się, i doświadczenie Boga, którego nikt Ci nie odbierze.
Pozdrawiam
.

2008-06-21 21:36Sławek Zatwardnicki133237confessioneswww.confessiones.salon24.pl

...

piękno w bankructwie

"Modlitwa uruchamia wszechmoc Boga"
dzięki za Twoje posty
cieszę się że doczekałaś "poranka" (Łk 24,1n)

pozdrawiam Cię

2008-06-21 22:05ewaen77561prostowww.ewaen.salon24.pl

...

prowincjałka

Nie napiszę czego i nie napiszę dlaczego, ale napiszę, że zazdroszczę.. Niezrozumiale? Niech tak pozostanie.

Serdecznie pozdrawiam.

2008-06-22 06:25Michał Piątek57392Uwagi paprotnikawww.michalpiatek.salon24.pl

...

Michał Piątek

"Nie napiszę czego i nie napiszę dlaczego, ale napiszę, że zazdroszczę.. Niezrozumiale? Niech tak pozostanie."

Oj, chyba zrozumiałe. I też zazdroszczę. :)

2008-06-22 12:16Parsifal3316Targowisko Myśliwww.targowisko.salon24.pl

...

rapuzel,

@"tu widze akcent na kare. Za co ?"

Odpowiedź znajdzie się w następnej notce. Dziękuję za inspirację.

2008-06-22 12:35prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Sławek Zatwardnicki

Dziękuję.
Za modlitwę.

2008-06-22 12:37prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

ewaen

Witam!
Dziękuję!

Modlitwa jest podstawą wszelkiego działania:

"Przede wszystkim, gdy coś dobrego zamierzasz uczynić, módl się najpierw gorąco, aby On sam to do końca doprowadził" (Reguła św.Benedykta, Prolog, 4)

http://www.opoka.org.pl/biblioteka/T/TS/regula_osb_00.html

Pozdrawiam o poranku!:))))

2008-06-22 12:39prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Michał Piątek

Panie Michale,
Witam serdecznie!

Jeśli wspomniana zazdrość dotyczy rzeczy dobrej, nie pozostaje mi nic innego, jak życzyć Panu, aby dobro to stało się również Pana udziałem :)

2008-06-22 12:41prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Parsifal

Witam serdecznie!

Odpowiedź: jak wyżej :)

Wszystkiego dobrego!

2008-06-22 12:43prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Nia mam weny do pisania

Ale czytam, i to właśnie chciałam Ci powiedzieć.
Nie wiem też, dlaczego przyszły mi do głowy słowa: Tak mnie skrusz, tak mnie złam, tak mnie wypal...

Pozdrawiam serdecznie.

2008-06-22 22:45AgnieszkaZet411496Od A do Zet (nabytego)www.odadozet.salon24.pl

...

Agnieszko,

@"Nie wiem też, dlaczego przyszły mi do głowy słowa..."

Przyszły Ci pewnie dlatego, że o to właśnie w tym doświadczeniu chodzi. Moje doświadczenie nie jest odosobnione - ktoś wcześniej już je w tych słowach opisał.

Nie musisz pisać, jeśli nie masz weny - wiem, że jesteś :)

Wakacyjnie Cię pozdrawiam :)

2008-06-22 23:05prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Prowincjałko

Tak się cieszę, że lepiej, że w tych okruchach radości udaje Ci się znaleźć szczęście :)
O dłużnikach mogłabym długo opowiadać, o wierzycielach też trochę, najgorsi wierzyciele to ci, którym nie zależy wcale na spłacie długu, tylko na krzywdzie dłużnika...

Pozdrawiam serdecznie,

2008-06-22 23:20Kocic47330kocicowo+www.kocicowo.salon24.pl

...

Kocicu Kochany,

mogłabym nieźle tutaj obsmarować paru moich wierzycieli, ale postanowiłam wspomnieć jedynie tych, których była większość, i którzy mają moją wdzięczność - tych miłosiernych.

Najserdeczniej Cię pozdrawiam :)

2008-06-22 23:36prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

+

Teologia długu.

2008-06-23 06:36PaniŁyżeczka1522680Codziennośćposrebrzanawww.panilyzeczka.salon24.pl

...

Łyżeczko,

Tak! Bardzo trafnie to ujęłaś!

Plus dla Ciebie +

:)

2008-06-23 07:48prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Prowincjałka

"Moja dusza została głęboko przeorana, a ja skutecznie upokorzona" - czyli w ten sposób dochodzi się do spokoju duszy? Hmm, chyba głupie pytanie, pewnie sposobów jest więcej niż się nam śniło... Pozdrawiam

P.S. mogę z ciekawości spytać, czym się Twoja firma zajmowała?

2008-06-23 15:10Kathrinna551811Rzecz o psychologii rzeczywistościwww.psychologia.salon24.pl

...

Kathrinno,

W ten sposób - przez upokorzenie - idzie się do POKORY (do której nie sposób nigdy dojść, gdyż tak bardzo głęboko zakorzeniona w każdym z nas jest pycha).

Pokora to inaczej widzenie siebie w PRAWDZIE. Życie w prawdzie wyzwala, czyli - daje WOLNOŚĆ. Poczucie wolności daje z kolei sprowadza na nas wewnętrzny POKÓJ.

POKORA -> PRAWDA -> WOLNOŚĆ -> POKÓJ :)

--

Firma? Najogólniej mówiąc: usługi i handel w zakresie dóbr intelektualnych :)

2008-06-23 22:13prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

prowincjałka

Zapraszam do siebie.

Z rewolucyjnym pozdrowieniem

Matix

2008-06-23 23:27Matix24441Perception verificumwww.matix.salon24.pl

...

Prowincjałka

Tak, nie tylko upokorzenie, ale wręcz każde cierpienie powoduje, że pokorniejemy. Ładne połączenie z wolnością i pokojem :) Ja zamierzam zacząć działalność gosp... Pozdrawiam

2008-06-24 12:47Kathrinna551811Rzecz o psychologii rzeczywistościwww.psychologia.salon24.pl

...

Kathrinno,

@"Ładne połączenie z wolnością i pokojem"

Ale najpierw - z PRAWDĄ!

--

Powodzenia w planach biznesowych! Licz dobrze pieniądze! Kontroluj wydatki! :)))

2008-06-24 13:23prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

prowincjałka

Modlitwa jest warta więcej niż pieniądze. Za pieniądze nie można kupić tego, co otrzymujemy dzięki czyjejś, często wymagającej podjęcia krzyża, modlitwie. "Zdrowaś Maryjo... módl się za nami...".

2008-07-25 12:58SławekP71049Wiara i Rozumwww.teista.salon24.pl

...

SławkuP,

Dziękuję: TAK!

2008-08-15 11:22prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

Zmęczenie

2008-06-22T05:34:00.020+02:00

Barometr drgnął. Zmęczenie teraźniejszością zmieniło się w odnalezienie dna. Odnalazłam dno - w sobie. To mocny punkt oparcia. Uczę się być - tu i teraz. Znowu.

Ten maraton trwa już prawie dziesięć lat. Śmierć Mamy nie pogrążyła mnie w smutku. Gdy umarła miała 86 lat i była wyniszczonym miażdżycą wiórkiem, któremu śmierć przyniosła wybawienie. Podobnie jak równe 25 lat wcześniej, gdy umarł Ojciec, również Jej śmierć okaże się wstępem do mojego kolejnego spotkania z Bogiem, do ponownego [1] nawrócenia.

Od zachwytu Bogiem prawie natychmiast zostaję przeniesiona pod ostry ogień kolejnych nieszczęść. W ciągu paru miesięcy bankrutuje jednoosobowa spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, którą założyłam 10 lat wcześniej. Niemal z dnia na dzień obroty maleją o 60-90 procent – bez żadnej racjonalnej przyczyny. Zawala się jak domek z kart.

Wierzyciele, prokuratura, policja, nakazy, komornicy, wygolone osiłki, trudne sprawy sądowe, w których sama - nie będąc prawnikiem - występuję jako własny obrońca... Nieprzerwana lawina ciosów trwała 7 lat. Część zobowiązań udało mi się sukcesywnie spłacić, część uległa przedawnieniu, część ciągle wisi nade mną... Żyję z dnia na dzień. Dookoła mnie gruzy.

Na bankructwo finansowe nakłada się bankructwo w sprawie bardzo osobistej. Tu nie ma gruzów – tu jest jedna wielka rana w sercu. Wieloletni stres zaczyna zbierać swoje żniwo - zaczynają się kłopoty ze zdrowiem. A żyć i pracować trzeba. Po ludzku zdana przede wszystkim na siebie, uczę się polegać przede wszystkim na Nim.

Ostatni miesiąc to pogłębiająca się lawinowo depresja. Wczoraj dotarłam do jej dna. Dno znajduje się we mnie. Znalazłam punkt oparcia.

2008-06-12

.......................................................................

KOMENTARZE - kopia z salon24.pl:

Gdyby ktoś...

zechciał zajrzeć tu i wpisać kilka słów, to chciałabym poinformować, że będę mogła na nie odpowiedzieć najwcześniej jutro (piątek) wieczorem.

Wszystkiego dobrego! :)

2008-06-12 21:44prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Prowincjalko

Coz powiedziec? Noc i dzien, slonce, deszcz, padnij, powstań. Modlitwa o chwile ciszy, czasem wysluchana, czesciej nie. Mimo to - carpe diem.

PS. Zanim zdiagnozujesz depresje, ZAWSZE zrob porzadne badania fizykalne.Wskazowki masz.

2008-06-12 22:26rapunzel0613

...

Dno to dobry punkt,

by odbić się w górę.
Tak też można na to spojrzeć.

2008-06-12 23:16Pani Łyżeczka1522680Codzienność posrebrzanawww.panilyzeczka.salon24.pl

...

Prowincjałko

Wysłałem Ci e-maila.

2008-06-13 00:18Daniel Paczkowski1151038komentarze z ... Polski Bwww.pako.salon24.pl

...

Autorka

Poniewaz wymienilas kiedys nazwe bliskiego mi pod skora Szczecinka, czyli miasta, w ktorym sie urodzilem, dam ci swoj lek. Kup trzy tomy Solzenicyna "Archipelag Gulag". Jak Ci dopiecze, przeczytaj pare stron. Zobacz ilu swietnych ludzi upodlono i zniszczono. Mnie to trzymalo przez wiele lat. Teraz juz nie potrzebuje. SMOLE WSZYSTKO! A Wielmozne Lisostwo w polskiej telewizji nawet moja Zone wyleczylo, nawet mimo stu seriali. Za dwa tygodnie, siuuuuup!!! TV Polonia. Po co nam to? Niech Polaki z Poski zajmuja sie soimi Lisamy, niech wybieraja Tuskow itd.
Nie moj cyrk, nie moje malpyyyyy!!!!

2008-06-13 00:28Tymczasowy67293Dopoki sie dawww.tymczasowy.salon24.pl

...

łaska

Jeżeli to nie żart - to, co piszesz - to nie chciałbym się silić na słowa, które niewiele Ci pomogą. Po prostu oddaję Cię Panu, który - bez względu jak sięczujesz - jest teraz bliżej Ciebie niż kiedykolwiek.

Łaska, łaska.

2008-06-13 07:04Sławek Zatwardnicki133237confessioneswww.confessiones.salon24.pl
...

komentarz

Tak. Ja też będę pamiętać.

2008-06-13 07:46Sosenka2254484pinus mugowww.sosenka.salon24.pl

...

Prowincjałka

Daje jest Ci iść po "wężach i skorpionach".

Ja zawsze w sytuacjach trudnych sięgam do psalmu 91.

"Kto się w opiekę oddał Najwyższemu *
i w cieniu Wszechmocnego mieszka,

Mówi do Pana: "Tyś moją ucieczką i twierdzą, *
Boże mój, któremu ufam".

Bo On sam cię wyzwoli z sideł myśliwego *
i od słowa niosącego zgubę.

Okryje cię swoimi piórami, †
pod Jego skrzydła się schronisz; *

wierność Jego jest puklerzem i tarczą.
Nie ulękniesz się strachu nocnego *
ani strzały za dnia lecącej,

Ani zarazy skradającej się w mroku, *
ani moru niszczącego w południe.

A choćby tysiąc padło u boku twego †
i dziesięć tysięcy po twojej prawicy, *

ciebie to nie spotka.

Bo Pan jest twoją ucieczką, *
za obrońcę wziąłeś Najwyższego.

Nie przystąpi do ciebie niedola, *
a cios nie dosięgnie twojego namiotu,

Bo rozkazał swoim aniołom, *
aby cię strzegli na wszystkich twych drogach.
Będą cię nosili na rękach, *
abyś stopy nie uraził o kamień.
Będziesz stąpał po wężach i żmijach, *
a lwa i smoka podepczesz.

"Ja go wybawię, bo przylgnął do Mnie, *
osłonię go, bo poznał moje imię.
Będzie Mnie wzywał, a Ja go wysłucham †
i będę z nim w utrapieniu, *
wyzwolę go i sławą obdarzę.

Nasycę go długim życiem *
i ukażę mu moje zbawienie".

Chwała Ojcu i Synowi, *
i Duchowi Świętemu.
Jak była na początku, teraz i zawsze, *
i na wieki wieków. Amen."

***

Chociaż bym przechodził ciemną doliną, zła się nie ulęknę... , Bo TY JESTEŚ ze mną... .

To zdanie wypowiedział kiedyś z mocą Jan Paweł II podczas jednej ze swojej homilii - mam je ciągle w uszach.. .

Pamiętam o Tobie w modlitwie.

Pozdrawiam.

2008-06-13 10:26poldek2523465"Każdy kto wierzy myśli - wierząc myśli i myśląc wierzy.. ".www.poldek34.salon24.pl

...

Prowincjałka

Droga Prowincjałko, w tym co się u Ciebie stało, piękne jest to, że tracąc wszystko, znajdujesz "inne", głębsze wszystko...
To zranione serce mimo cierpienia wciąż dla Ciebie bije i czuwa (nawet w nocy!). Trzymam kciuki za zaufanie, o którym piszesz - może ono ma moc ukojenia lęku i stresu? Serdecznie ściskam i życzę odpoczynku w weekend :D

2008-06-13 11:09Kathrinna551811Rzecz o psychologii rzeczywistościwww.psychologia.salon24.pl

...

Prowincjałka

wyjaśniam:

Pisząc o zaufaniu, miałam na myśli: "uczę się polegać przede wszystkim na Nim" - zrozumiałam to jako pogłębianie zaufania.

Jeszcze mi się piosenka przypomniała:

"Nie płacz maleńka, szkoda łez
życie jest jakie jest.
Włóż pod poduszkę swoje sny,
na lepsze niech czekają dni"

/E. Geppert/

nie tyle treść do Ciebie kieruję, co troskę i czułość, które mnie w tej piosence zawsze poruszają :)

2008-06-13 11:14Kathrinna551811Rzecz o psychologii rzeczywistościwww.psychologia.salon24.pl

...

Prowincjałka

szanowna Pani,
doskonale Panią rozumiem: komornicy i tym podobne sprawy, przerabiałam to mimo że jestem o połowę młodsza. w takich momentach słowa otuchy, które wydają się banalne i oczywiste, są bardzo potrzebne. podobnie jak świadomość, że po drugiej stronie komputera jest ktoś, kto nawet "tylko" ciepło o nas pomyśli lub np. pomodli się (jeśli jest wierzący).
z całego serca trzymam za Panią kciuki. żałuję, że nie mogę zrobić więcej - sama powoli wychodzę z dołka. w dużej mierze dzięki niespodziewanym przyjaciołom... których tu poznałam.
ściskam

2008-06-13 16:21Sylwia (Basia) Kamińska59350Kontrawww.kontra.salon24.pl

...

Nareszcie się znalazło...

Nareszcie wiesz na czym stoisz.

Ja w tej dyskusji pod postem "Monstrancja" napisałem Ci, że dam Ci adres na mojego bloga - ale wtedy kiedy będę miał więcej tekstów. Napisałem już trzy następne i szlifuję je jeszcze [zabiegi i upadek w dziurę chodnikową trochę opóźniły szlify]. Jeden z nich jest - w części - o tym jak należy postępować jak się już znalazło swoje dno.

Napisałem też Kathrinnie, że ze względu na Ciebie przyspieszam pisanie tekstów [trudnych, co tu dużo mówić]. Jutro wpisuję je - po ostatnim szlifie - i daję Ci adres.

Depresja bije Cię w Twój organizm - nie pyta cię kim ty jesteś. Jeśli idziesz do lekarza też go nie pytasz kim jest. Pisząc do Ciebie słucham bez przerwy na Youtube: "His Divine Grace Srila Bhakti Bibudha Bodhayan Maharaj" - piękną pieśń wykonywaną dla Pana Kriszny. Słucham jej nieraz bez przerwy pół dnia.

Oraz mantrę do wedyjskiej bogini szczęścia: "Lakshmi (Laxmi) Gayatri for Spiritual Wealth and Luxuries".

2008-06-13 18:30k.s.i.a.0970
...

Do Wszystkich: Notka ma wydźwięk optymistyczny :)

Opisuję w niej prawdę, szczerą prawdę i tylko prawdę. Tak w wielkim skrócie wyglądały/wyglądają ostatnie 10 lat mojego życia.

Najgorszy był początek, pierwsze 5-7 lat. Teraz moja sytuacja bytowa jest względnie ustabilizowana. Od kilku miesięcy mam małą emeryturę oraz zarejestrowaną działalność gospodarczą, z której czasami jakiś grosz wpadnie.

Jednak prawdą najprawdziwszą jest stwierdzenie, że żyję "z dnia na dzień". W kwestiach bytowych tak naprawdę nic ode mnie nie zależy. Próbowałam dwukrotnie (2003, 2007) uruchomić działalność gospodarczą na szerszą skalę w dziedzinie, którą bardzo dobrze znam. Efekt? Odzew ZEROWY! Zupełnie ZEROWY!

Ale zlecenia (nie tak duże, jak byłyby mi potrzebne, żeby spłacić resztę długów) przyszły zupełnie z innej strony, bez mojego ruszenia palcem w bucie. W ekonomii znana jest "zasada Pareta" ("zasada 80/20"). W moim przypadku ma miejsce jej absurdalna wersja: 100/0 (100% wpływów przy 0% nakładów lub 0% wpływów przy 100% nakładów). To taka ciekawostka ekonomiczna...

Z natury jestem optymistką. Jednocześnie z doświadczenia wiem, jak ważne jest kontrolowane (!) osiągnięcie psychologicznego dna. Czuję, że złapałam grunt pod nogami. Teraz powinno już być lepiej. Piszę oczywiście o stronie psychologicznej moich doświadczeń. Bytowe sprawy w gruzach, nerwy w gruzach... Czas odbudowy?

2008-06-13 22:28prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl
...

Do Wszystkich: Najserdeczniejsze podziękowania za troskę

Po prostu: Najszczerzej dziękuję za każde dobre słowo!

2008-06-13 22:33prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

rapunzel

Droga rapunzel, przemawiasz jak Kohelet:

"Wszystko ma swój czas,
i jest wyznaczona godzina
na wszystkie sprawy pod niebem:
Jest czas rodzenia i czas umierania,
czas sadzenia i czas wyrywania tego, co zasadzono,
czas zabijania i czas leczenia,
czas burzenia i czas budowania,
czas płaczu i czas śmiechu,
czas zawodzenia i czas pląsów,
czas rzucania kamieni i czas ich zbierania,
czas pieszczot cielesnych i czas wstrzymywania się od nich,
czas szukania i czas tracenia,
czas zachowania i czas wyrzucania,
czas rozdzierania i czas zszywania,
czas milczenia i czas mówienia,
czas miłowania i czas nienawiści,
czas wojny i czas pokoju.

Cóż przyjdzie pracującemu
z trudu, jaki sobie zadaje?
Przyjrzałem się pracy, jaką Bóg obarczył ludzi,
by się nią trudzili.

Uczynił wszystko pięknie w swoim czasie,
dał im nawet wyobrażenie o dziejach świata,
tak jednak, że nie pojmie człowiek dzieł,
jakich Bóg dokonuje od początku aż do końca.

Pismo Święte, Księga Koheleta 3, 1-11

2008-06-13 22:42prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

rapunzel

Serdecznie dziękuję Ci za linki ratownicze :) Po nich zaczęłam dalej szukać w internecie i znalazłam kilka bardzo prostych i bardzo cennych wskazówek psychoterapeutcznych.

Konieczność badań fizykalnych - jasna sprawa. Co nie wyklucza szukania sposobów radzenia sobie z lękiem lub depresją - niezależnie od tego, gdzie znajduje się ich źródło.

2008-06-13 22:58prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Pani Łyżeczka

Łyżeczko, tak: dno daje oparcie do obicia się w górę.

Dzięki za zrozumienie. Nie bez przyczyny Antoni Kępiński znalazł się w Twoim profilu... :)

2008-06-13 23:05prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Daniel Paczkowski

Danielu... Bardzo dziękuję za e-mail. Sporo już chyba wyjaśniłam powyżej, ale jeszcze napiszę, jak obiecywałam. Dzięki!!!

2008-06-13 23:10prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Tymczasowy

@"Kup trzy tomy Solzenicyna "Archipelag Gulag". Jak Ci dopiecze, przeczytaj pare stron. Zobacz ilu swietnych ludzi upodlono i zniszczono. Mnie to trzymalo przez wiele lat"

Być może to JEST lekarstwo, ale ja nieczytająca jestem... Ten typ tak ma :)

Ignorancja ma swoje dobre strony. Kiedy 13.grudnia 1981 byłam przesłuchiwana na komendzie MO, kiedy nie chciałam podpisać lojalki, przesłuchujący SB-ek, straszył mnie wywiezieniem na Sybir... Przekonany, że jak wszyscy opozycjoniści, pewnie czytałam Sołżenicyna, dla wzmocnienia nacisku zwrócił się do mnie naprawdę groźnym tonem: "Wywieziemy panią na Sybir! Wróci pani za 30 lat, to będzie mądrzejsza! "Archipelag Gułag pani czytała?!"... "Nieee..." - odpowiedziałam spokojnie. I z faceta powietrze uszło jak z balona.

2008-06-13 23:24prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Sławek Zatwardnicki

Sławku, tak: to łaska! Moje trudne doświadczenia są czasem łaski. Za zrozumienie dziękuję. I za pamięć o mnie przed Bogiem.

PS Dlaczego sądziłeś, że moje słowa mogły być żartem?

2008-06-13 23:29prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Sosenka

Dziękuję. Za "tak" i za "ja też będę pamiętać"...
Jakoś lżej mi dzisiaj... :)

2008-06-13 23:32prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

poldek

Chwała Ojcu i Synowi,
i Duchowi Świętemu.
Jak była na początku, teraz i zawsze,
i na wieki wieków.

Amen, Poldku, amen!

2008-06-13 23:35prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Kathrinna

"Pisząc o zaufaniu, miałam na myśli: "uczę się polegać przede wszystkim na Nim" - zrozumiałam to jako pogłębianie zaufania"

Tak, Kathrinno, to pogłębienie zaufania. Do Boga. Niezależnie jaką drogą przez życie mnie prowadzi. On wie lepiej. Dziękuję Ci za ciepłe słowa... :)

2008-06-13 23:39prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Basia Kamińska

Dziękuję za słowa otuchy! Trudności są zawsze po coś nam dane. Chyba po to, zebyśmy dzięki nim stawali się lepsi. A ludzie obok dani są po to, aby łatwiej było przez te doświadczenia przechodzić.

Wszystkiego dobrego, a nawet najlepszego! :)

2008-06-13 23:46prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

k.s.i.a.

Dziękuję za odwiedziny, ale z Twoich tekstów i rad nie skorzystam. Jeśli nasza wymiana zdań pod notką "Monstracja" niczego Ci nie wyjaśniła, pozostaje mi tylko ofiarować Ci to...

HAIKU:

K.s.i.a. zna wiele wyrazów i lubi mnożyć słowa,
K.s.i.a. zna wiele adresów, ale nie zna drogi,
Groch z kapustą.

:)

2008-06-13 23:56prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Prowincjałka

Nie wiedziałem, co wczoraj napisać. Po prostu wieczorem odmówiłem w Pani intencji tajemnice chwalebne (takie miałem 'w kolejce').

Myślałem też o tych słowach, i o wcześniejszych, spod linka, o których wcześniej nie wiedziałem... Przypomniało mi się co kiedyś, przypuszczam, że w ten sam sposób, usłyszałem (choć chyba trafniejsze byłoby słowo zrozumiałem): "Ja jestem Drogą, Prawdą i Życiem".

Rany serca, które nam zadano, najlepiej leczy wybaczenie. Wbrew pozorom, jest się silniejszym po wewnętrznym wybaczeniu, nawet, kiedy nie wszystkie krzywdy mogą być już nam naprawione.

2008-06-14 12:32SławekP71049Wiara i Rozumwww.teista.salon24.pl

...

SławekP

Sławku, Bracie w Drodze... Dziękuję Ci z serca.

Odnośnie serca zranionego - wybaczyłam... Ale sprawa i tak pozostaje bardzo trudna i bolesna (Łk 12, 51-53).

2008-06-14 14:06prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Modlitwa i solidarność..
.
Serdecznie dziękuję za wszystkie modlitwy... Jestem pewna, że Bóg je usłyszał...

"Wprowadziłem ład
i spokój do mojej duszy.
Jak niemowlę u swej matki,
jak niemowlę - tak we mnie jest moja dusza.

Izraelu, złóż w Panu nadzieję
odtąd i aż na wieki!"

Ps 131,2-3

Ja również pamiętałam o każdym z Was przed Bogiem...

2008-06-14 14:08prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Z natury jesteś optymistką

Piękne słowa - szczególnie w opisanym tu kontekście.

Pozdrawiam i ściskam serdecznie w ten zabiegany czas.

2008-06-14 19:24AgnieszkaZet411496Od A do Zet (nabytego)www.odadozet.salon24.pl

...

Agnieszko,

odściskuję Cię serdecznie... :)
Biegnij dalej!

2008-06-14 19:47prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

prowincjałka: dzięki za haiku.

"Staropolanka" zawiera za dużo uranu. Dlatego ja już od marca piję "Wysowiankę".

2008-06-15 07:37k.s.i.a.0970
...

Pani Łyżeczka

Łyżeczko, w odpowiedzi napisałam do Ciebie:
"Nie bez przyczyny Antoni Kępiński znalazł się w Twoim profilu".

W czasie wizyty na Twoim blogu zorientowałam się, że pomyliłam Kazimierza Dąbrowskiego (którego słów użyłaś jako motta swojego bloga) z Antonim Kępińskim... Trzydzieści lat temu obaj (w swoich publikacjach) byli moimi przewodnikami po meandrach psychiki... Stąd ta pomyłka :)

2008-06-15 13:24prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Prowincjałko

A ja zastanwiałam się, czy nie pomyliłaś przypadkiem mnie z innym blogerem, więc siedziałam cicho. Ale, jak widzę, jednak chodziło o porozumienie między nami (pal sześć nazwiaska autorów).

2008-06-15 22:03Pani Łyżeczka1522680Codzienność posrebrzanawww.panilyzeczka.salon24.pl

...

chciałbym coś poradzić

ale...

Są rzeczy ładnie napisane, do dobrego się poczucia (też ważne) i są rzeczy konkretne.

Trzymaj się konkretu.

2008-06-16 06:15tichy311589okruhywww.okruhy.salon24.pl

...

tichy

Tak, wiem.
I wiem, że rzeczywistość jest wielowymiarowa.

:)

2008-06-16 09:14prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Prowincjałko :)

Życzę z całego serca, żeby się wszystko ku lepszemu obróciło, a dno czasem bywa świetnym odbiciem, coś o tym wiem :)

Powodzenia :)

Pozdrawiam serdecznie,

2008-06-18 21:16Kocic47330kocicowo+www.kocicowo.salon24.pl

...

Kocicu z Kocicowa (z Plusem),

Póki życia, póty nadziei. Jestem na plus!

Dzięki, i pozdrawiam równie serdecznie :)

2008-06-18 21:36prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

Zaułek Stanisława

2008-06-08T00:49:00.020+02:00

Po raz pierwszy zobaczyłam go w pobliskim kościele podczas mszy. Młody i przystojny, z tępawym wyrazem twarzy, przechodził z wyciągniętą dłonią wzdłuż ławek. Na zgiętej w łokciu ręce wisiało białe plastikowe wiadro, w jakich sprzedają farby emulsyjne. Powłócząc sparaliżowanymi nogami, Stanisław metodycznie przesuwał się w wzdłuż nawy kościoła, zostawiając za sobą ostry odór butaprenu.

Z wiadrem Stanisław nie rozstaje się nigdy. Nosi w nim szmaty, którymi czyści maski samochodów na parkingu przed ratuszem, wyżebrane jedzenie oraz klej, z którego wąchaniem – jak twierdzi – chciałby zerwać. Kiedy żebrze na ulicy, odwrócone wiadro służy mu za siedzisko.

Często można zobaczyć go tu, gdzie mieszkam, w pół drogi między moim domem a kościołem, który Stanisław sobie upodobał. Na tyłach mojej kamienicy znajduje się uliczka, która w pewnym momencie przechodzi w niewielki pasaż, ograniczony z jednej strony oknem baru garmażeryjnego, a z drugiej zapleczem sporej restauracji.

Stanisław rozgościł się tutaj na dobre . Czasami widać, jak z zaplecza restauracji wynosi na śmietnik wielkie czarne torby, albo jak pomaga rozkładać duże kolorowe parasole należące do baru. Tutaj litościwe kobiety kupują mu jedzenie, tutaj pewnie dożywiają go kucharze z restauracji. Tutaj po raz pierwszy z nim rozmawiałam.

Zaczepił mnie, głupkowato uśmiechając się i lubieżnie pokazując mi język. Bezceremonialnie zwrócił się wtedy do mnie per ty, żądając pieniędzy. W odpowiedzi otrzymał coś, czego chyba nikt inny wcześniej mu nie dał.

Odpowiedziałam krótko, że nie jest moim kolegą, zwróciłam mu uwagę, że ja do niego zwracam się per pan, i że podobnej formy od niego oczekuję. Patrzył na mnie, nie bardzo rozumiejąc, o co mi chodzi. Zaśmiał się krótkim, niepewnym śmiechem i wrócił do zabawy z językiem. Powiedziałam mu do widzenia i poszłam w swoją stronę.

Nigdy nie dałam Stanisławowi pieniędzy. Gdy zaczepiał mnie na ulicy, kupowałam mu jedzenie. Stanisław nigdy więcej nie zachował się w stosunku do mnie w sposób wulgarny lub niegrzeczny. Zawsze mówię do niego proszę pana, a on do mnie mówi proszę pani. Byłam też chyba pierwszą osobą z ulicy, która spytała, jak ma na imię. Patrzył zdziwiony, znowu nie bardzo wiedząc, po co o to pytam. Po chwili milczenia wymamrotał swoje imię.

Z biegiem czasu Stanisław przestał w kościele żebrać i zaczął modlić się wraz z innymi. Nie pamiętam już, kiedy to się wydarzyło, ale gdy któregoś dnia szłam do kościoła, stojący w kruchcie Stanisław ostentacyjnie wyciągnął do mnie rękę w geście powitania. Uścisnęłam mu mocno dłoń.

Kiedy następnym razem przechodziłam obok żebrzącego na ulicy Stanisława, znowu wyciągnął do mnie rękę i trzymając moją dłoń w swojej dłoni powiedział: „Teraz pani nie musi już nic mi kupować. Wystarczy, że poda mi pani rękę”. I tak, widząc z daleka Stanisława, wiedziałam, że nasz rytuał znowu zostanie powtórzony, że podejdzie do mnie i wyciągnie w moją stronę swoją oblepioną starym brudem dłoń.

To wydarzyło się jakieś trzy lata temu, gdy późnym wieczorem wracałam sama do domu. Na ulicach było pusto, tylko gdzieś w oddali, w świetle lampy, mignęła mi sylwetka Stanisława. Aby dojść do drzwi domu musiałam przejść przez ciemny i wyludniony pasaż.

Nagle, prawie jak spod ziemi, po drugiej stronie pasażu pojawiła się zwarta grupa młodych mężczyzn. Szybkim marszem przechodzili w pobliżu. Rozmawiali głośno, brutalnie. Kilku miało w rękach jakieś kije. Obejrzałam się za siebie – Stanisław nadal pozostawał w zasięgu mego wzroku.

Nic się tamtego wieczoru nie stało. Wiedziałam, że nie powinnam wykonywać żadnych nagłych ruchów, że nie powinnam się cofać. Szłam więc do przodu, jak gdyby nigdy nic. Nikt z grupy mnie nie zauważył. Sądzę, że nawet gdyby mnie spostrzeżono, najpewniej nic by się nie stało, chociaż z tym nigdy nie wiadomo.

Kilkanaście sekund spędzonych w ciemnym pasażu uruchomiło jednak wyobraźnię. Co zrobić w razie zagrożenia? Gdyby chcieli zaatakować mnie tymi kijami, nie miałabym żadnych szans. Jedyna myśl, która wtedy przyszła mi do głowy, to ta, że byłoby mi o niebo łatwiej przyjąć ten atak, gdybym nie była sama, gdybym mogła kogoś trzymać za rękę. Gdyby Stanisław podał mi rękę.

2008-06-08

....................................................................

KOMENTARZE - kopia z salon24.pl:

Prowincjałko

Jak wiesz ja walczę w zaułku politycznym,chociaż staram się bez kija bejsbolowego :)))
Ale z przyjemnością zaglądam do Ciebie,Sosenki,Łyżeczki.Tam można bezpiecznie przycupnąć

2008-06-08 09:18Ufka1374410myśli rozczochranewww.ufka.salon24.pl

...

Ufko,

Bardzo serdecznie witam!

W moim przypadku wszystkie zaangażowania polityczne zawsze kończyły się - niezależnie ode mnie - zaangażowaniami religijnymi. Przykładem może być choćby ten blog. W gorączce powyborczej wpisałam na nim parę tekstów nawiązujących do polityki, a potem zaczęłam dryfować w kierunku tych opowieści coraz bardziej - jak mi się wydaje - "Panem Bogiem podszytych".

Za każde dobre słowo dziękuję i zapraszam! Ile razy będziesz miała ochotę, przychodź - i odpocznij tu sobie :)

...

TERAZ ZNIKAM DO WIECZORA. Wszystkim życzę dobrego dnia!

2008-06-08 09:36prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Okruchy

Ileż z nich budujesz, Prowincjałko!

Serdecznie ściskam Twą dłoń.

2008-06-08 19:43AgnieszkaZet411496Od A do Zet (nabytego)www.odadozet.salon24.pl

...

Agnieszko,

Okruch, kruszyna, porcjunkula...

"Porcjunkula (łac. portiuncula - mała cząsteczka, skrawek gruntu) to kaplica pod wezwaniem Matki Bożej Anielskiej, którą św. Franciszek w XIII wieku otrzymał w darze od benedyktynów i odbudował własnymi rękami. Znajduje się ok. 2 km od Asyżu, rodzinnej miejscowości świętego. Na podarowanym terenie powstały szałasy pierwszych naśladowców św. Franciszka."

Lubię to słowo: pocjunkula, kruszyna, okruszek...

Agnieszko, dobrze, że jesteś! :)

2008-06-08 20:21prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Nie znałam tego słowa -

chyba wstyd się przyznać.
I dobrze, ze wszyscy jesteśmy, gdyż głęboko wierzę, że wszystko jest po coś, a co dopiero każdy!

2008-06-08 23:02AgnieszkaZet411496Od A do Zet (nabytego)www.odadozet.salon24.pl

...

Prowincjałko

Wzruszająca notka. Mogłaby powstać bardzo ciekawa książka, gdyby zebrać wszystkie wpisy w jednym zbiorze. Po przeczytaniu jej, mam wrażenie że świat wokół jest lepszy. Traktuje ona przecież o samotności, potrzebie bliskości drugiej osoby, ale i o tym, jak zmienia się świat pod wpływem prawdziwego chrześcijaństwa.

Może trochę górnolotnie mój komentarz brzmi, ale dodam jeszcze, że przypomniałem sobie "Sklepy cynamonowe" i "Sanatorium pod klepsydrą" Schulza. On też pisał o zwykłych ludziach z Drohobycza, różnego pokroju ludziach: o Tłui, Emilu, swym ojcu, Adeli. I robił to w sposób bardzo ciepły.

Wczoraj jak przeczytałem notkę nie wiedziałem, jak ją skomentować. Musiałem przemyśleć sprawę do rana. :)

Pozdrawiam bardzo serdecznie.

2008-06-09 07:49Daniel Paczkowski1151038komentarze z ... Polski Bwww.pako.salon24.pl

...

Danielu,

Dziękuję. Piszę, co widzę... Za jakiś czas napiszę o tym również... O literaturze natomiast nie mogę się wypowiadać, gdyż jej po prostu nie znam.

Może więc jeszcze o Stanisławie. Stanisław jest szczęściarzem. Żyje tak długo (jak na "klejarza"), ponieważ "miasto" karmi go i ubiera. Na swój sposób Stanisław jest inteligentny i chyba ma niezłe przychody z żebrania.

Do Kościoła (przez duże "k") wprowadzili Stanisława tacy jak on - dwóch umysłowo ułomnych braci, których zna całe miasto. Pomyślałam teraz, że warto byłoby o nich też napisać, bo postacie to swoiście barwne...

Jeszcze raz dziękuję i bardzo serdecznie pozdrawiam.

2008-06-09 08:38prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Danielu, raz jeszcze,

Pisząc "miasto", miałam oczywiście na myśli dobrych ludzi w mieście.

Władze miejskie chciały natomiast sądownie przeprowadzić ubezwłasnowolnienie Stanisława. Jak sądzę po to, żeby w ramach estetyzacji można było sprzątnąć z ulicy "tego śmiecia"... Stanisław pytał mnie o radę, czy ma się zgodzić. Powiedziałam mu kategorycznie, żeby tego nie robił, że daje sobie w zyciu radę i to jest najważniejsze, i ze wolność to największy skarb.

A władze miejskie mamy głównie lewicowe, jakby kto pytał... :)

2008-06-09 08:54prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

władza ludowa

Tak to jest, że "przeszkadza" im Stanisław z klejem, a nie przeszkadza banda z kijami. Boją się kleju, czy przyzwyczaili się do "szacunku" dla kija? ;)

2008-06-09 13:02SławekP71049Wiara i Rozumwww.teista.salon24.pl

...

Sławku,

Coś jest na rzeczy w tym, co piszesz...

Stanisław nie chodzi odurzony klejem. Nie czuć od niego butaprenu tak, jak na początku. Wydaje mi się, że mniej wącha, chociaż panie z baru garmażeryjnego są innego zdania. Ale ja widzę w nim postęp. Nie żebrze w sposób agresywny. Siedzi sobie na owdwróconym wiaderku i patrzy na ludzi, ukłoni się, porozmawia z jedną, czy drugą osobą. "Miasto" jest jego ratunkiem...

No ale jest "nieestetyczny"... Ludzie o lewicowej MENTALNOŚCI (wśród zwolenników "prawicy" tacy też się znajdują) nie potrafią przyjmować życia w sposób naturalny, organiczny... Oni muszą kombinować, konstruować, dyrygować, trzebić, abortować, sterylizować, wynaturzać - w imię wydumanych koncepcji...

Ci z kijami chodzą po nocy. W ciemnościach nie widać problemu - a więc problemu nie ma...

2008-06-09 17:19prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Prowincjałka

Każdy jest potrzebny. Nawet Stanisław, który wszystkim pokazuje, że się zmienia na lepsze, że to jest możliwe. Może nawet zwłaszcza on?

2008-06-09 18:28SławekP71049Wiara i Rozumwww.teista.salon24.pl

...

SławekP powiedział (w innym miejscu):

"Człowiek nie straci na nakarmieniu głodnego. To zawsze jest jakaś dodatkowa szansa. Skoro to i tak prawie pewne, że wyda wszystkie pieniądze na swój nałóg, to przynajmniej daje mu się przez to więcej czasu na zastanowienie. Cóż więcej można zrobić? Reszta należy do niego."

Przypomniały mi się te słowa i odszukałam je w komentarzach na blogu Sławka Zatwardnickiego: http://confessiones.salon24.pl/75351,index.html

2008-06-09 21:11prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Klikalność

W związku z przekroczeniem granicy 10.000 odwiedzin na moim blogu, chciałabym wszystkim Odwiedzającym serdecznie podziękować za każde otwarcie drzwi do świata, który tutaj próbuję opisywać :)

Wszystkich serdecznie pozdrawiam :)

2008-06-10 00:25prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Przypomniał mi się...

dziewięcioletni chłopiec. Andrzej? Przyjechał do sanatorium, jak my wszyscy, ale u niego znaleziono wszy. Chodził z ogoloną głową i wszyscy omijali go z daleka.
I dziewięcioletnia dziewczynka, która nie mogła zrozumieć, dlaczego inne dzieci tak go traktują, skoro został juz "wyczyszczony". Podała mu rękę.
A on potem chodził za nią krok w krok i uśmiechał się z uwielbieniem.

2008-06-12 23:24Pani Łyżeczka1522680Codzienność posrebrzanawww.panilyzeczka.salon24.pl

...

Łyżeczko,

Wielkie brawa dla tej Dziewczynki! :)

Wydaje mi się, że większość dzieci w takich sytuacjach odczuwa jednak wstyd i zażenowanie przed brataniem się z "napiętnowanym" dzieckiem...

Chyba, że Dziecko ma z natury bardzo dobre serce - wtedy dobroć przeważa w nim nad wstydem...

2008-06-14 00:31prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

Monstrancja

2008-05-21T16:37:00.017+02:00

W tamto Boże Ciało przez większość procesji wpatrywałam się w odsłoniętą pierś ślicznej młodej kobiety. To było Boże Ciało - jak dotąd - najgłębiej przeżyte.

Od kiedy pamiętam, procesji zawsze towarzyszy słońce, a zebrani idą ulicami mojego miasta w takim samym od lat porządku. Otwiera ją niesiony krzyż, za nim idą przedstawiciele wspólnot kościelnych z charakterystycznymi dla nich symbolami, ministranci, księża, dzieci w strojach pierwszokomunijnych - dziewczynki sypią kwiatki, chłopcy dzwonią dzwoneczkami.

Centrum procesji stanowi Najświętszy Sakrament umieszczony w bogato zdobionej złotej monstrancji. Niesie ją kapłan, a jego ręce podtrzymuje dwóch mężczyzn, jeden z lewej, drugi z prawej strony. Nad nimi rozpościera się zdobny baldachim, niesiony przez kolejnych czterech mężczyzn. Za baldachimem idzie chór i orkiestra, a za nimi reszta wiernych.

Procesja ma swoisty wewnętrzny rytm. Wierni zamykający pochód idą wolno, krokiem niemal spacerowym, nigdy w tym samym towarzystwie przez cały czas jej trwania. Ludzie stale się tasują, jak karty. Ktoś cię wyprzedza, potem ty wyprzedzasz innych. Na zakrętach ulic przetasowanie następuje w jeszcze innym kierunku. W czasie postoju podczas każdej z czterech stacji następuje kolejne przegrupowanie, gdy uczestnicy zwracają się w stronę polowego ołtarza i szukają miejsca, z którego najlepiej będzie widać odbywającą się przy nim akcję liturgiczną.

Tamtego roku, w czasie kolejnego przetasowania w procesji, znalazłam się obok znajomego młodego małżeństwa, biorącego w niej udział wraz z dwoma synami: Starszy miał wtedy 3 lata, Młodszy - kilka miesięcy. Mama niosła Młodszego na rękach. Tata natomiast jedną ręką prowadził wózek, a drugą próbował okiełznać pełnego energii Starszego. Zorientowałam się, że przydałaby się im pomoc.

Do końca procesji trzymaliśmy się już razem, nie poddając się kolejnym przetasowaniom. Prowadziłam wózek, żeby Tata mógł lepiej kontrolować ruchliwego jak żywe sreberko Starszego. W pewnej chwili Młodszy, który dotychczas spał spokojnie w ramionach Mamy, obudził się i zaczął głośno płakać. Wtedy Mama rozpięła lekki żakiecik, który okrywał nagą, nabrzmiałą mlekiem pierś, i podała ją Młodszemu do ust.

Dziecko zamilkło, lekko possało pierś i rozmarzone zasnęło. Mama była już zmęczona, więc w chwilach, gdy Starszy był trochę spokojniejszy, wózek oddawałam Tacie, a sama podtrzymywałam ramię, na którym Mama niosła Młodszego. Już do końca procesji trzymała go przytulonego do nagiej piersi, gdyż dziecko od czasu do czasu budziło się i zaczynało niespokojnie szukać kojącego pokarmu. Ludzie nas wyprzedzali, a my coraz bardziej pozostawaliśmy w tyle - coraz dalej od monstrancji pod baldachimem, dzwoneczków, śpiewów i zapachu kadzidła.

Zajęta pomaganiem to jednemu, to drugiemu z rodziców, zapomniałam już nawet, dlaczego tak idziemy ulicami miasta. Patrzyłam na przytulone do piersi niemowlę, podtrzymywałam ramię karmiącej go matki i powoli stawałam się i jednym, i drugim: karmiącą i karmionym. Zaczynałam wchodzić w tajemnicę Boga.

2008-05-21

.....................................................................

KOMENTARZE - kopia z salon24.pl:

Obraz mam pod powiekami

I tak myślę, że tamta procesja wciąż trwa.
Nieważne przecież, jak daleko jest Symbol, skoro Miłość jest na wyciągnięcie ręki.

2008-05-21 16:03AgnieszkaZet411496Od A do Zet (nabytego)www.odadozet.salon24.pl

...

Jedni idą - drudzy tańczą

Hej, po zabiegach, i po już dwu artykułach. Ze względu na ciebie uzupełnię o minimum dwa posty na swoich blogach - i dam ci adres. Nie miałem kiedy: tak przeważnie codziennie; po 1, 2 tekstach nie mam już sił na swoje własne teksty.

Od niedawna - jak już odpadnę z sił - słucham bez przerwy, nieraz pół dnia pięknej pieśni; ona daje mi siły i odświeża:

1. wejdź w: pl.youtube.com
2. wpisz w wyszukiwarkę: "Samsara dava"
3. gdy pokaże się wynik wyszukiwań kliknij w: "His Divine Grace Srila Bhakti Bibudha Bodhayan Maharaj"
4. i słuchaj jeśli chcesz.

Śpiewają zakonnicy z najpoważniejszego zakonu Indii - zakonu Swamich oraz bhaktowie [miłośnicy] Pana Kriszny z zakonu waisznawitów bengalskich.

To są ci, którzy tańczą.

2008-05-21 18:45k.s.i.a.0970
...

Idziemy tańcząc

http://www.youtube.com/watch?v=-4M__Nk78BM&feature=related

2008-05-21 20:28prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

prowincjałka

Ostatnie trzy teksty były śliczne. Opisywały dobry świat. Nie potrafię ich jednak skomentować należycie.

It's too far away from me.

Pozdrawiam serdecznie i proszę o więcej.

2008-05-21 20:59Daniel Paczkowski1151038komentarze z ... Polski Bwww.pako.salon24.pl
...

Wygląda na to,

że od niemal sześciu lat (z pewnymi przerwami) znajduję się w centrum Misterium. Nie wiedziałam...

2008-05-21 21:08Pani Łyżeczka1522680Codzienność posrebrzanawww.panilyzeczka.salon24.pl

...

AgnieszkaZet

Agnieszko, żeby nie było wątpliwości muszę dodać to wyjaśnienie: ten malutki opłatek ukryty w monstrancji nie jest symbolem. To prawdziwe Ciało i Krew...

Pokarm tak prawdziwy, jak prawdziwe jest mleko matki.

Rozumiem, że słowa "Symbol" użyłaś w odniesieniu do doświadczenia tamtej procesji... Wolałam jednak wyjaśnić sprawę podstawową. Jest zbyt istotna.

:)

2008-05-21 21:19prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Daniel Paczkowski

Danielu: mucha, puszki, niemowlę wtulone w pierś matki... Rzeczy najprostsze :)

2008-05-21 21:21prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Pani Łyżeczka

Łyżeczko, a może Misterium dzieje się w Tobie?

:)

2008-05-21 21:23prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Idziemy tańcząc - dopowiedzenie

Wigilia Zesłania Ducha Świętego
Parafia Miłosierdzia Bożego Kalisz
Schola Canticum Gaudium Jarocin

YouTube -> search -> chwal Go... wywyższaj na wieki

2008-05-21 22:21prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Dziękuję za dopowiedzenie

Oczywiste.

Pozdrawiam.

2008-05-21 22:39AgnieszkaZet411496Od A do Zet (nabytego)www.odadozet.salon24.pl

...

Prowincjałka

...i tym właśnie różni się kontemplacja od transu.

Trans stawia na "wyłączenie" rozumu i serca (skutki są co najmniej nieprzewidywalne), a kontemplacja na wzniesienie się rozumem i zagłębienie sercem.

2008-05-22 00:14SławekP71049Wiara i Rozumwww.teista.salon24.pl
...

SławekP

@"i tym właśnie różni się kontemplacja od transu"

Domyślam się, że w tym komentarzu nie chodziło Ci o skontrastowanie opisanej przez mnie procesji ("trans") z wpatrywaniem się w oseska... ;))

Sławku, czy coś na temat, który tu poruszyłeś napiszesz na swoim blogu? Warto byłoby, jak myślę.

Pora już taka, że tylko dobrej nocy wypada Ci życzyć, co niniejszym czynię :))

2008-05-22 00:42prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

SławekP: wzniesienie się rozumem i zagłębienie sercem

No comments :)

2008-05-22 00:45prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Zaszlosci

Wczoraj trafilem na Pani wpis w jakims miejscu i musze pospieszyc ze sprostowaniem. Napisala Pani mianowicie, ze wydarzenie z sowieckimi zolnierzami, ktorzy tlumaczyli sie, ze nie sa "dansjorami" mialo miejsce w okolicach Szczecinka. Ja znam ten sam dowcip w wersji rdzennie rosyjskiej, tzn. wydarzenie mialo miejsce w Sowietach. Pamietam inny dowcip z lat 70-ych na temat alimentow, ktore musiala placic Rada Zakladowa pewnej sprzataczce. Biedna do polowy wsunela sie w rure i cos tam czyscila, a tymczasem ktos z tylu ja wykorzystal. Czy wie Pani w ilu firmach to slyszalem? Kazdy sie szczycil przynaleznoscia bohaterki do ich zalogi.
A co do Szczecinka,to nie moze miec Pani racji. Sowieci byli pogardzani przez dziewczeta bardziej niz polscy zolnierze. Bywalem na wielu zabawach wiejskich w okolicy i nigdy Ruska nie spotkalem. Ani z Bornego Sulinowa, ani z koszarow przy ul. Slowianskiej.

2008-05-22 01:37Tymczasowy67293Dopoki sie dawww.tymczasowy.salon24.pl

...

Prowincjałka

Oczywiście nie o to i dziękuję za czujność. Mogłoby być głupio, jakby ktoś tak na opak to zrozumiał, ale teraz to mam przynajmniej jakieś 'alibi' :)

"wzniesienie się rozumem i zagłębienie sercem" - ale to w zasadzie znowu te dwa 'wektory' :) I jak ja mam z tego zrobić wpis na blogu, jak mi się wszystko z matematyką kojarzy? Obawiam się, że odstraszyłoby to potencjalnych czytelników na odległość (średnio licząc) pół roku ;) Już niech lepiej pozostanie prosty komentarz pod ciekawym wpisem.

Również życzę dobrej nocy i dobrego dnia :)

2008-05-22 01:52SławekP71049Wiara i Rozumwww.teista.salon24.pl
...

Tymczasowy

Dziękuję za wyjaśnienie. Prawdzie stało się zadość :)
---
Komentarz Tymczasowego dotyczy wpisu na blogu Trystero:
http://trystero.salon24.pl/75323,index.html

Polecam! Śmieszny filmik o Armii Czerwonej i korzeniach breakdance.

2008-05-22 09:36prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

SławekP

@"jak mi się wszystko z matematyką kojarzy"

Między duchem a materią pośredniczy matematyka
(Hugo Steinhaus)

:)

2008-05-22 09:48prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Daniel Paczkowski - raz jeszcze

@"Ostatnie trzy teksty były śliczne. Opisywały dobry świat"

Danielu (jeśli jeszcze zajrzysz do tych komentarzy):

Z różnych doświadczeń życiowych wyciskam tutaj coś, co górnolotnie i nieskromnie mogłabym nazwać WINEM MĄDROŚCI (mądrości na moją miarę).

Przy produkcji wina pozostają W TŁOCZNIACH również WYTŁOKI (to są choćby moje grzechy, które pozostaną tajemnicą konfesjonału).

W obecnej notce opisałam pewien moment w czasie. Był to moment błogosławiony. Jego współuczestnikami byli opisani małżonkowie... Parę lat temu rozeszli się (może odnaleźli się ponownie - nie wiem)... Samo ŻYCIE.

2008-05-22 10:12prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Prowincjałka

Bardzo pyszny tekst.
Pozdrawiam.

2008-05-22 11:00Sławek Zatwardnicki133237confessioneswww.confessiones.salon24.pl

...

Sławek Zatwardnicki

Sławku, słowo "pyszny" jest jak najbardziej na miejscu... O Pokarmie wszak jest ta notka :)

Uzmysłowiłam sobie, że to Twój tekst na Twoim blogu zainspirował mnie do tych wspomnień. Dodałam u siebie odpowiedni odsyłacz.

Świątecznie pozdrawiam. :)

2008-05-22 11:44prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Prowincjałka

Takie odkryte momenty same w sobie śliczne, stanowią o pięknie Pani pisania. Może są to i proste rzeczy. Ale o proste rzeczy, bywa że, bardzo trudno.

Pozdrawiam serdecznie.

2008-05-22 12:08Daniel Paczkowski1151038komentarze z ... Polski Bwww.pako.salon24.pl

...

Daniel Paczkowski

Danielu, proszę mi mówić po prostu - "prowincjałko"... :)

2008-05-22 12:21prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Prowincjałka

Dzięki za tren Bożo-Ciałowy wpis. Doskonały obraz.

Pozdrawiam świątecznie.

2008-05-22 12:23poldek2523465"Każdy kto wierzy myśli - wierząc myśli i myśląc wierzy.. ".www.poldek34.salon24.pl
...

poldek

Poldku, dziękuję.

Głosy, tych, którzy "znają się na Rzeczy" :) są szczególnie cenne, gdyż zdaję sobie sprawę, że mój sposób przeżywania wiary nie jest chyba zbyt mainstreamowy...

Świątecznie Cię pozdrawiam :)

2008-05-22 13:08prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Monstrancja

Właśnie przed godziną wróciłam z procesji. Przeczytałam Twój tekst, zadumałam się, bo ksiądz w czasie homilii tłumaczył, dlaczego wychodzimy na ulice. Mówił o świadectwie wiary. Szczególnie jedno pytanie zapamiętam. - Czy zdajemy sobie sprawę, że przyjmując Ciało i Krew Chrystusa, stajemy się monstrancją?

Pozdrawiam

PS.
Jeśli na prowincji pisze się tak pięknie o Pokarmie, to ja już ze swojej prowincji też nigdy nie wyjadę.:)

2008-05-22 14:22Katarzyna762163Rozmyślania przy zmywaku ;)www.mamakatarzyna.salon24.pl

...

Katarzyna

A ja, Katarzyno, dzięki Tobie odkrywam zalety zmywaka :))

I dziękuję. I pozdrawiam. :)

2008-05-22 14:58prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Prowincja Boga, prowincja człowieka [@Katarzyna i inni]

"Nazaret jest znacznie bliżej, niż myślimy. To ubogie miasteczko, dziura, prowincja. Posmak pogardy. „Co dobrego może wyjść z Nazaretu” to pytanie, które będzie towarzyszyć Jezusowi jak cień lub piętno. Każdy z nas ma swój Nazaret, swoją pustynię, którą próbuje zamienić w życiodajny ogród. Prowincja Boga, prowincja człowieka." http://www.mateusz.pl/wdrodze/nr393/15-wdr.htm

2008-05-22 15:07prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

katarzyna, prowincjałka

To nieprawda: żaden człowiek nie staje się Monstrancją!

Ten ksiądz nie zna teologii ani katolickiej, ani protestanckiej ani prawosławnej. To nie "każdego" człowieka niosą katolicy w Monstrancji...

Dlatego słusznie sypią kwiaty na asfalty, kostki, i bruki małe i niewinne dziewczynki i idą niedaleko nich młodzi ministranci - gdyż czują, że Boga również i w ten sposób można czcić, mimo, że tego nie rozumieją...

Ja Jestem z Nieba Chleb,
Ja Nie Jestem Jakiś Słowny Żart...

Raczej Ogień i Miecz...

[a o tobie Nazaret będą mówić wszyscy Prorocy [strażnicy prawdziwości słów]
[Ojcze...Nasz...Ty Jesteś...w Niebie]
[jak twoje nogi po procesji, czy odżyły?]

2008-05-22 16:44k.s.i.a.0970
...

k.s.i.a. - Bóg we mnie

W owym dniu poznacie, że Ja jestem w Ojcu moim, a wy we Mnie i Ja w was. J 14,20

Czyż nie wiecie, że ciało wasze jest świątynią Ducha Świętego, który w was jest, a którego macie od Boga, i że już nie należycie do samych siebie? 1 Kor 6, 19

Jeżeli ktoś zniszczy świątynię Boga, tego zniszczy Bóg. Świątynia Boga jest świętą, a wy nią jesteście. 1 Kor 3, 17
---

Monstrancja - to metafora. A nogi - w porządku, dziękuję. :)

2008-05-22 17:06prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Nawet na temat metafor nie można mówić bzdur

[obrażą się poeci, w końcu to oni są specjalistami od metafor]
[w tradycji Artha-Weda, strasznie starej z przed wielu tysięcy lat indyjskiej Wiedzy, napisano: "On jest Poetą"]

Dobrze, że dobrze się czujesz, i nic ci nie dolega. Jestem spokojniejszy; nieraz jak do ciebie piszę, myślę, że możesz z czegoś znów spaść i coś sobie zrobić.

2008-05-22 17:27k.s.i.a.0970
...

k.s.i.a. - Wola Ojca

@"możesz z czegoś znów spaść i coś sobie zrobić"

Mogę. :)

Czyż nie sprzedają dwóch wróbli za asa? A przecież żaden z nich bez woli Ojca waszego nie spadnie na ziemię. U was zaś nawet włosy na głowie wszystkie są policzone. Dlatego nie bójcie się: jesteście ważniejsi niż wiele wróbli. Mt 10, 29 - 31

2008-05-22 17:49prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

k.s.i.a. - Matafory

@"Nawet na temat metafor nie można mówić bzdur"

Nie mówię na ich temat. Ja ich używam. :)

2008-05-22 17:53prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

k.s.i.a. - Teologia

@"Ten ksiądz nie zna teologii ani katolickiej"

"Każdy człowiek jest jak monstrancja. Podobnie jak potrzebuję wiary, aby rozpoznać Jezusa w białej hostii, potrzebuję też wiary, aby znaleźć Go w bliźnim. Wiara jest tą zdolnością, którą otrzymaliśmy, aby nie zatrzymywać się na tym, co zewnętrzne, ale by wnikać w rzeczywistość."

WILFRID STINISSEN - karmelita bosy, doktor filozofii, znany w całej Skandynawii rekolekcjonista, autor licznych artykułów i książek poświęconych życiu wewnętrznemu.

Cytat pochodzi z miesięcznika Polskiej Prowincji Dominikanów W DRODZE Nr 1/2002

2008-05-22 18:03prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Granice metafor; teologia a metafora;

A. Napisałaś, że monstrancja to metafora. Ja to rozumiem, dlatego napisałem, że metafory są sztuką nie byle jaką znaną w głębokiej starożytności. Ponieważ jednak teologia jest "Nauką o Bogu w świetle Objawienia Bożego" [czyli Pisma Świętego]dobrze byłoby, żeby metodologicznie rozdzielać co jest nauką teologii, a co prywatnymi opiniami w klimatach poezji, np. o. Wilfrieda. A oto jego błąd:

1. teologia fundamentalna mówi, że JEDYNIE Chrystus zmartwychwstał
2. teologia fundamentalna mówi, że Objawienie skończyło się definitywnie wraz ze śmiercią ostatniego Apostoła
3. dalej: skoro monstrancja jest pewnego rodzaju obiektem kultu katolickiego, cóż może obrazować?
4. a no na podstawie dogmatu o Zmartwychwstaniu Chrystusa: obrazuje Chrystusa Zmartwychwstałego
5. na podstawie tego samego dogmatu: wszyscy ludzie nie są Zmartwychwstałymi - tylko Chrystus,
6. więc o. Wilfried nie ma racji. A skoro używa metafory: "jest jak", to ta metafora znaczy też logicznie: "nie jest jak".

Dogmaty pełnią w katolicyzmie rolę aksjomatów tak jak pewniki w matematyce. Pewnik nie może być podważony, bo runie cały system. Tymczasem wielu księży gdyba pseudopoetycko nie mając do poezji talentu - a nie zna teologii katolickiej, czy szerzej chrześcijańskiej i nie potrafi jej porządnie wyłożyć. Jednocześnie nie patrzy na to co trzyma w rękach - a trzyma monstrancję - więc powinien widzieć przytomnie prawdę rzeczową, że wszyscy ludzie NIE SĄ monstrancją.

NIE SĄ nawet JAK GDYBY monstrancją. Każda metafora musi mieć granice, żeby nie była kiczowata i żeby nie ześliznęła się w śmieszność. Ja akurat piszę zamówiony esej o poezji, mam podobno bardzo dobry warsztat poetycki. Ale jak widzisz znam jeszcze i teologię, i bardzo jeszcze wiele innych rzeczy.

Piękną poezją biblijną są psalmy - można się tam uczyć, ale i przełożyć z hebrajskiego jak trzeba. A nie: "Pan jest pasterzem moim, niczego mi zbraknie", co sugeruje, że z wiary sypią się z nieba worki złota! A dokładnie jest odwrotnie: a zbraknie ci synu, zbraknie jak będziesz głupi! Biblia Gdańska jest lepsza: "na niczym mi nie zejdzie", co znaczy: "życie nie zejdzie mi na głupocie". Oł, jes!

Katolicy powinni śpiewać gregorianki a nie naśladować Rolling Stonsów bo się ludzie będą śmiać.

Księża mają znać encykliki papieskie, a nie poetyzować od rzeczy. To ja mam znać subtelności teologiczne i encykliki, etc? Mogę skrytykować i Hansa von Uhr Balthasara, będę się przejmował. Teolog jak teolog.

Ja do ciebie nie mam najmniejszej pretensji.
Ale pamiętaj też, że Bóg dał ludziom wolność i każdy kto mówi, że jego życie jest w rękach Boga - poetyzuje. Metafora znaczy "przeniesienie" - nie można na Boga przenieść własnych praw i wolności i własnych autonomii. Ale i odwrotnie! ["Bóg dał dzieci - bóg da na dzieci" - typowy absurd; jak by Bóg nie miał nic do roboty tylko płodzić czyjeś dzieci...! A potem jeszcze może charować na jakiegoś pajaca w Pipidówce].
Wesoło, mówię ci.

2008-05-23 14:09k.s.i.a.0970
...

polecam też: autodafe.salon24.pl/75726,index.html

eine napisał: "Teologia, która może wzbudzić niepokój" [w tej chwili przeczytałem].

2008-05-23 17:18k.s.i.a.0970
...

k.s.i.a. - O teologii

@"monstrancja jest pewnego rodzaju obiektem kultu katolickiego"

Obiektem kultu katolickiego jest NAJŚWIETSZY SAKRAMENT umieszczony w monstrancji, a nie monstrancja. Monstrancja jest naczyniem liturgicznym, którego sposób użycia jest przedmiotem liturgiki, a nie dogmatyki. "Breviarium fidei. Wybór doktrynalnych wypowiedzi Kościoła" oraz dokumenty Soboru Watykańskiego II nic na temat "kultu" monstrancji nie mówią.

"Monstrancja - naczynie liturgiczne, w którym wystawiany jest do adoracji Najświętszy Sakrament" - "Mały słownik liturgiczny" - Wydawnictwo Św.Jacka, 1990, str.92

"Monstrancja. Służy do umieszczania Najświetszego Sakramentu na ołtarzu celem wystawienia do adoracji lub niesienia w procesji (por. procesja Bożego Ciała)" - "Liturgika. Tom I" - Wydawnictwo Pallotinum, 1989, str. 136

PROŚBA: Jeśli jest inaczej, proszę wskazać dogmat wiary Kościoła Rzymsko-Katolickiego odnoszący się do "pewnego rodzaju kultu monstrancji".

@"obrazuje Chrystusa Zmartwychwstałego"

CHRYSTUS ZMARTWYCHWSTAŁY jest osobiście i rzeczywiście obecny w Kościele i jego sakramantach. Monstrancja niczego nie obrazuje, a jedynie osłania Sakrament Najświętszy.

"Chrystus jest obecny zawsze w swoim Kościele, zwłaszcza w czynnościach liturgicznych. Jest obecny w ofierze Mszy świętej tak w osobie celebrującego, gdyż "Ten sam, który kiedyś ofiarował siebie na krzyżu, obecnie ofiaruje się przez posługę kapłanów", jak zwłaszcza pod postaciami eucharystycznymi. Jest obecny swoją mocą w sakramentach, tak że gdy ktoś chrzci, sam Chrystus chrzci. Jest obecny w swoim słowie, bo gdy w Kościele czyta się Pismo święte, On sam przemawia. Jest obecny, gdy Kościół modli się i śpiewa psalmy, gdyż On sam obiecał: "Gdzie są dwaj albo trzej zebrani w imię moje, tam jestem pośród nich" (Mt 18,20)." - Sobór Watykanski II "Konstytucja o liturgii świętej", Roz.I, pkt.6.

http://www.kkbids.episkopat.pl/dokumentypovii/konstlit/wstep.htm

"W tym przeto sakramencie Chrystus nie inaczej może być obecny jak tylko przez przemianę całej substancji chleba w swoje ciało i całej substancji wina w swoją krew, podczas gdy właściwości chleba i wina, które poznajemy naszymi zmysłami pozostają bez zmian. /.../ tak że godne uwielbienia ciało i krew Chrystusa są przed nami obecne pod saktramentalnymi postaciami chleba i wina, zgodnie z wolą Pana, by dać się nam na pokarm i zespolić nas jednością swego Mistycznego Ciała." - Paweł VI, Encyklika "Misterium fidei"

PROŚBA: Jeśli istnieją doktrynalne dokumenty Kościoła o obrazowaniu Chrystusa Zmartwychwstałego przez monstrancję, proszę o podanie żródła.

2008-05-23 17:21prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

k.s.i.a. - O poezji

@"Księża mają znać encykliki papieskie, a nie poetyzować od rzeczy"

Wprowadził mnie do domu wina,
i sztandarem jego nade mną jest miłość.
Posilcie mnie plackami z rodzynek,
wzmocnijcie mnie jabłkami,
bo chora jestem z miłości.

Pismo Święte, Pieśń nad pieśniami (Pnp 2,4-5)

@"każdy kto mówi, że jego życie jest w rękach Boga - poetyzuje"

Panie, moje życie jest w Twoich rękach. Amen.

2008-05-23 17:24prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

k.s.i.a. - Koniec dyskusji

@"Wesoło, mówię ci"

I na tym poprzestańmy :D

2008-05-23 23:50prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

prowincjałka

miło się czytało, kilka wpisów wstecz też,:)

żałuję że jestem w 98% tylko na txt, ale będe zaglądał od czasu do czasu

pozdrawiam

2008-05-29 23:20szwagier kolaska02321
...

max/szwagier

Dzięki za miłe słowa o miłym czytaniu ;)

Zapraszam :)

2008-05-30 09:31prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

Puszka w puszce

2008-05-21T16:35:00.017+02:00

Otwierałam ludzi jak puszki. Każda otwarta puszka okazywała się zawierać w sobie następną. I tak - warstwa po warstwie - wchodziłam w każdego z nich coraz głębiej. Na żadnym z odsłoniętych poziomów nie znajdowałam odpowiedzi na pytanie, kim ten człowiek jest. W końcu dochodziłam do puszki ostatniej, najgłębiej ukrytej. W każdym przypadku spotykało mnie to samo rozczarowanie. Moja podróż w głąb człowieka kończyła się niczym. W środku nic nie było. Odchodziłam samotna.

Wtedy miłość mi wszystko wyjaśniła. Tam, w samym środku, była - ona. Człowieka do końca nie zrozumiem. Do końca mogę go tylko pokochać. Do głębi. Na amen.

2008-05-19

......................................................................

KOMENTARZE - kopia z salon24.pl:

Prowincjałka

Przypomina mi się takie zdanie: poznać kogoś to jakby go pokochać. Nie pamiętam, kto to powiedział, ale zostało mi w pamięci. Też połączyłaś poznanie z miłością :-) pozdrawiam

2008-05-19 14:59Kathrinna551811Rzecz o psychologiirzeczywistościwww.psychologia.salon24.pl

...

to nie "pustka" - to "pełnia"

Ja wiem o czym ty piszesz - ale ty nie rozumiesz co ja piszę. Wyjaśniam:

1. nawet gdy jest "pustka" - musisz być w "pustce" gdyż pustka nie może istnieć poza poznającym ją podmiotem,

2. w "pustce" nie da rady dłużej żyć [istnieć] niż 1-3 sekundy {te rzeczy, zawarte w pkt 1 i 2, będę tłumaczył na moim blogu poświęconym rozumieniu m.in. "pustek" - w tej chwili mam zabiegi i nie za bardzo czas aby wpisywać kolejne posty}

3. dlatego zapytałem: "czy ciebie tam w pobliżu nie ma?",

4. odpowiedziałaś, że cię nie ma,

5. skoro cię nie ma - nie ma cię w "pustce" na mocy punktów 1 i 2.

6. więc to nie jest pustka a tzw. "pełnia", tzn. w pełni zintegrowana osobowość, nie potrzebująca tego, co na zewnątrz. Inaczej: stan, w którym żyjesz jest to stan "pełnego" rozwoju - bez uzależnień od podmiotów zewnętrznych; ludzi, rzeczy, much, etc.

Katolicy nie wymyślili mistyki, była wcześniej, są tam precyzyjne definicje.
"Szczyt" duszy określa się niekiedy "dnem" duszy [Eckhart w mistyce chrześcijańskiej]. Ale jednocześnie w każdym systemie mistycznym zarówno "szczyt" i "dno" mogą znaczyć co innego i inaczej są komunikowane.
Dlatego zawsze należy precyzyjnie podać stan, w którym się znajduje - o ile się informuje o nim.

No tak, ale "pełnia" - ale co ze zdrowiem? [mistycy są znani z logiki i dbania o zdrowie -przypomnienie autora, he, he - k.s.i.a.]. Gdzieś w tobie muszą być siły, które cię zmuszą albo do spaceru, gimnastyki, odchudzenia się [dlaczego ty się przewracasz..? Mnie to niepokoi..chyba, że jest to słabość z poza ciebie, to pozostaje leczenie]. Ja się wywlekam za kołnierz "na siłę" i do lasu! ile można czytać i pisać - organizm musi się odświeżyć.

W każdej chwili, w której mówisz, że już jesteś dobra, może pojawić się kolejny problem [np. pojutrze]. Będzie padał grad, a ty będziesz bez parasola!

A w ogóle masz bardzo wesołe te posty: muchy latają a na nich Baal Fegor, ich Pan! wyznawcy Baal Fegora zawsze tańczyli po okręgu i ranili się małymi sztylecikami z brązu w uda. Jak mucha nie znała tych sztuczek, to nie ma się co bać. Lata durna i tyle!

2008-05-19 16:22k.s.i.a.0970
...

kathrinna

@"poznać kogoś to jakby go pokochać"

Miłość we mnie przenika kochanego we wszystkich jego wymiarach. Sprawia, że wiem już o nim wszystko, choć tak naprawdę nie wiem nic.

:)

2008-05-19 19:37prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

k.s.i.a. - Pustka/pełnia

@"Ja wiem o czym ty piszesz - ale ty nie rozumiesz co ja piszę" (Informacja dla niezorientowanych - k.s.i.a. odnosi się do poprzedniej notki/postu pt. "Klauzura")

Rozumiałam, co piszesz, dopóki nie doszłam do fragmentu "A skoro ta pustka jeszcze jest - to powiedz jej, żeby sobie poszła na spacer...ładna pogoda, może wreszcie się czymś zajmie?".

Moja rada dla mnie brzmiałaby bowiem nieco inaczej: WEJDŹ W TĘ PUSTKĘ I WYTRZYMAJ JĄ...

Niemniej bardzo dziękuję za wyjaśnienia oraz troskę o moje zdrowie i zachętę do zadbania o siebie. Właśnie jestem w trakcie przestawiania swojego życia (dieta i ruch) na inne tory. Mam nadzieję, że mi się uda. Jednak leczenie farmakologiczne jest nieodzowne (uzupełnianie hormonu tarczycy).

---

@"W każdej chwili, w której mówisz, że już jesteś dobra, może pojawić się kolejny problem [np. pojutrze]. Będzie padał grad, a ty będziesz bez parasola!"

Moja rada dla mnie: WYTRZYMAJ GRAD!

k.s.i.a. - Zdrowia Tobie również życzę (zabiegi?)!
Będę wypatrywać wpisu o "pustkach" na Twoim blogu.

:)

2008-05-19 20:09prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Nie masz już gdzie wejść ! A podczas gradobicia wejdź pod parasol!

1. O to mi idzie: jak możesz wejść w siebie, skoro tam jesteś bez przerwy. Ani tam pustki ani innych pojęć - tylko ty!

2. Gradobicie ma wytrzymać parasol - nie ty, bo się znów przewrócisz. Parasol noś i przy pogodzie: składak w plecak ["dwa w jednym"]. Plecak się nosi na plecach, w plecaku książka, papier do notowania złotych swoich myśli, idzie się gdzieś, zapisuje swoje złote myśli podczas lektur i w ten sposób zostaje się filozofem. Czego i tobie życzę. W lecie nosi się lekkie sandały, bermudy jak się ma ładne nogi lub jak się ma brzydkie nogi, lub bojówki [dużo kieszeni, w kieszeniach pisaki, gumki, ołówki, etc.

3. Nie wiem czy moja zdolność dedukcji jest poprawna, ale pomyślałem, że albo masz nadwagę, albo słabe nogi!? Na nogi gimnastyka, a na nadwagę - inna dieta. Albo trochę zmęczone oczy, może od kompa, zwłaszcza jak się ma okulary. Acha: jak lubisz dużo jeść - to naucz się nie jeść od czasu do czasu. Polecam wody mineralne. Ja nie mam grama tłuszczu [poważnie].

4. Myślałem, że może cię niedobre myśli opadły, w sensie pustki egzystencjalnej lub [nie daj Bozia] rozpaczy - i wtedy wysyła się je na spacer jak jest pogoda, a jak śnieg niech lepią bałwana. A ty słuchasz muzyki albo spisz.

5. Adres bloga ci dam - jak napiszę o "pustkach". Teraz jest tam jeden post. Dla ciebie kompletnie nieprzydatny. I drugi: że przed pisaniem zawsze głowę wkładam pod zimną wodę: "Głowa pod zimną wodą".

2008-05-19 21:18k.s.i.a.0970
...

wyslalam maila

pozdr

2008-05-19 21:30rapunzel0613
...

k.s.i.a. - Parasol

@"Gradobicie ma wytrzymać parasol - nie ty"

WSZYSTKIE TROSKI WASZE PRZERZUĆCIE NA NIEGO,
GDYŻ JEMU ZALEŻY NA WAS

Wszyscy zaś wobec siebie wzajemnie przyobleczcie się w pokorę, Bóg bowiem pysznym się sprzeciwia, a pokornym łaskę daje. Upokórzcie się więc pod mocną ręką Boga, aby was wywyższył w stosownej chwili. Wszystkie troski wasze przerzućcie na Niego, gdyż Jemu zależy na was. Bądźcie trzeźwi! Czuwajcie! Przeciwnik wasz, diabeł, jak lew ryczący krąży szukając kogo pożreć. Mocni w wierze przeciwstawcie się jemu! Wiecie, że te same cierpienia ponoszą wasi bracia na świecie. A Bóg wszelkiej łaski, Ten, który was powołał do wiecznej swojej chwały w Chrystusie, gdy trochę pocierpicie, sam was udoskonali, utwierdzi, umocni i ugruntuje. Jemu chwała i moc na wieki wieków! Amen.

Biblia Tysiąclecia 1P 5, 5-11

2008-05-19 21:37prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

rapunzel

Dzięki! :)

2008-05-19 21:39prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

aby tylko nie konserwa ;)

Też się o tym przekonałem, tylko w nieco inną stronę - u siebie. Ta ostatnia "puszka" nie jest przeznaczona dla żadnego człowieka, dla żadnej idei, bo to jest miejsce przeznaczone tylko dla Stwórcy i nikt inny nie ma tam dostępu. Trzeba w życiu bardzo się starać i bardzo uważać na to "miejsce", żeby przypadkiem nie pozostało na zawsze puste...

Z drugiej zaś strony, wychodzi na to, że właściwie nie mamy chyba nawet prawa do zaglądania w owo ostatnie "pomieszczenie" w drugim człowieku.

2008-05-20 02:38SławekP71049Wiara i Rozumwww.teista.salon24.pl

...

SławekP

@"to jest miejsce przeznaczone tylko dla Stwórcy"

Tam pewnie odbywa się SPOTKANIE, o którym piszesz na swoim blogu: http://teista.salon24.pl/74351,index.html

Podróż w głąb siebie - podobnie jak Ty - też odbyłam. Tam właśnie spotkałam Jego :) On we mnie miłością dosięga Jego w drugim człowieku. Tylko tak mogę "poznać" drugiego aż do samej głębi.

Serdecznie pozdrawiam.

2008-05-20 09:47prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

ten List Piotra odnosi się do pierwszych gmin chrześcijańskich: napisz komentarz

Ten List Piotra odnosił się do niewielkich pierwszych gmin chrześcijańskich - aby go przełożyć na język zrozumiały współcześnie trzeba pisać komentarze. Biblia Tysiąclecia nie jest najlepszym przekładem - w oryginale nie ma np. sformułowania "Księga Rodzaju", i tak dalej.
A komentarz do Listów opublikował KUL chyba z 30 lat temu.

A co do KUL: studenci KUL w akademiku śpiewali prawie 40 lat temu: "bracia czujni bądźcie bo szatan jako lew ryczący krąży kogo by pożarł" - zawsze pod prysznicem, ten trwał ponad godzinę - i rechotali się bez przerwy ze śmiechu!

No ale to nie ten KUL co teraz - teraz to szkółka jak i wszystkie te wyższe szkółeczki.

2008-05-20 12:34k.s.i.a.0970
...

k.s.i.a. - Słowo Boże

@"przełożyć na język zrozumiały współcześnie"

Kto ma uszy, niechaj słucha... A kto tego bibilijnego koanu nie zrozumiał... Niech czeka na światło :)

2008-05-20 13:29prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Prowincjałka

Tak, spotkanie odbywa się zawsze pewnymi etapami od zewnątrz do środka, również nasze spotkania ludzkie w zasadzie tak się odbywają, ale tylko z Nim możemy się spotkać w tym najgłębszym miejscu i nie ma co się "obrażać" na innych (ale to już wiemy). Choć owo miejsce jest to kres naszego samodzielnego bycia wewnętrznego, to dalej, jeśli spotkamy Jego, jest Nieskończoność. Jeśli nie spotkamy - jest przeraźliwa pustka, gorycz, rozczarowanie. Jednak i z tego stanu pustki można się "przebić", a to również wymaga żywego spotkania, które będzie wówczas Jego darem. Bo cóż my przynosimy w tych wypadkach?

Słowa Jezusa, że jest On w Ojcu, a Ojciec w Nim, mogą się w jakiś sposób przenieść i na nas, dzięki Niemu. Idealnym spotkaniem jest Trójca i na Jej podobieństwo spotykamy się z Nim, a przez Niego z każdym człowiekiem w Nim zatopionym. Myślę, że podobnie to widzimy i odczuwamy /tak jak i niebezpieczeństwo muchy ;)/.

I dziękuję, za wspaniałe duchowe i umysłowe inspiracje, jakie spotykają mnie na tym blogu! :)

2008-05-20 13:56SławekP71049Wiara i Rozumwww.teista.salon24.pl

...

k.s.i.a.

Nie śledzę dokładnie Waszych rozmów, ale wydaje mi się, że nie idziesz w dobrym kierunku. W Piśmie świętym jest też taka opowieść o bogaczu i ubogim Łazarzu. Warto ją przeczytać w kontekście powyższego wpisu Autorki, a potem szczególnie zwrócić uwagę na ostatnie słowa: "Jeśli Mojżesza i Proroków nie słuchają, to choćby kto z umarłych powstał, nie uwierzą.". One doskonale pokazują kierunek, w którym należy podążać w szukaniu Boga, bo w szukaniu pojmowanej po ludzku wiedzy chyba nie masz problemów.

Mówiąc językiem matematycznym, a więc maksymalnie sformalizowanym, jest to sytuacja dwóch prostopadłych wektorów. Jeśli wędrujesz tylko wzdłuż jednego, to oddalasz się jedynie coraz bardziej od drugiego i zamiast zdobywać całą przestrzeń, zdobywasz tylko prostą. Jeśli potrafisz wykorzystać oba wektory, masz dostęp do całej przestrzeni.

2008-05-20 14:11SławekP71049Wiara i Rozumwww.teista.salon24.pl

...

k.s.i.a.

opsss... ;) chyba ZBYT niedokładnie śledziłem Wasze rozmowy, jednak. Gapa ze mnie jak zwykle.
Mam tylko nadzieję, że dostrzegłem dobrze chociaż istotę problemu :)

2008-05-20 14:34SławekP71049Wiara i Rozumwww.teista.salon24.pl

...

gongan - koan: definicja;

1. Koanem określa się publiczną wypowiedź mistrzów Buddyzmu Zen [Czan] podczas ich oficjalnego nauczania w sali zen wobec uczniów [mnichów]. Współcześnie najczęściej jest taka wypowiedź złożona z koanu plus komentarza do koanu.
Koany obmyślali mistrzowie Czan od początku Czan [Zen]jako "paradoksalne" wypowiedzi mające "wybić" ucznia, mnicha ze stanu myślenia stereotypowego.

2. Święty Piotr nie był mistrzem Buddyzmu Czan - więc 1 List Piotra nie ma związku z buddyzmem Zen. Całe chrześcijaństwo nie ma związku z buddyzmem Zen. Ani jakikolwiek innym buddyzmem.

Buddyzm nie nawiązuje w jakikolwiek sposób do idei Stworzenia świata, istnienia Boga, czy jego braku. Brak też idei Trójcy Świętej, brak sakramentów no i chrztu: początku życia chrześcijańskiego. Nie ma w nim Nowego Testamentu, Starego Testamentu, ani Papieża obecnie Benedykta XVI. Lub pastorów, kongregacji, zborów,etc.

Jezus nauczał tzw. "przypowieściami" opartymi o alegorie.

3. Jako materiał poglądowy, przykład koanu buddyjskiego:

CIAŁO WYSTAWIONE NA ZŁOTY WIATR

-Uczeń zapytał Yun Mena: "Czym jest drzewo i opadające liście"?
-Yun Men odparł: "Ciałem wystawionym na złoty wiatr".

[Yun Men: chiński mistrz Czan].

2008-05-20 15:50k.s.i.a.0970
...

k.s.i.a. - Paradoks

@"'paradoksalne' wypowiedzi mające 'wybić' ucznia, mnicha ze stanu myślenia stereotypowego"

I o to chodzi! :)

2008-05-20 18:00prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Dalsze różnice: kerygmat [chrześcijaństwo]. Poza słowami [zen] . Bóg osobowy [chrz.]. O Bogu nie mowy [zen].

1. Dlatego niektórzy mistrzowie Zen pokazywali zawsze jeden palec, lub podnosili kij. I dlatego zen jest określany jako doktryna [przekaz] poza słowami.

Chrześcijaństwo natomiast jest zawsze związane słowami.

2. W chrześcijaństwie człowiek jest skoncentrowany na Osobie Boga [pewna forma dualizmu].

W Czan - nie ma drogi; lub w drugim przypadku: zdąża się z determinacją do oświecenia [o ile się zdąży przed końcem życia. Trudno mieć tzw. "wgląd", a co dopiero "oświecenie"]. Nie ma dualizmu.

2008-05-20 19:41k.s.i.a.0970
...

poprawka:

w Zen o Bogu nie ma mowy. w Zenie nie ma Boga.

W chrześcijaństwie Bóg jest Transcendencją - jest poza człowiekiem.

Chrześcijaństwo ma swój własny język - nie może używać pojęć Zen. Więc o. Joachim Lotz SJ nie ma racji: w NT nie ma ani jednego koanu. Chrześcijanin musi zawsze tkwić w tekście Biblii - tak też jest zdefiniowana teologia. Nowy Testament jest opowieścią o Bogu.

W Zen nie ma narracji, opowieści, fabuły.

Przykład koanu:

-Czym jest szkoła Kanadewy?
-Gromadzeniem śniegu w srebrnej misce.

[na marginesie prowincjałko: miałem uzupełnić swoje blogi, żeby ci dać adres, ale jestem wybity z konceptu: zdaje się, że zlikwidują moje ulubione uzdrowisko; a może sprywatyzują szpital. Zabiegi mam na kręgosłup: zmęczony komputerem].
[religie są nieporównywalne, każda ma inny smak. najcięższe z nich biegną z bardzo dalekiej starożytności][jedynie zen nie jest opowieścią].

2008-05-20 20:13k.s.i.a.0970
...

k.s.i.a. - Smak religii

@"religie są nieporównywalne, każda ma inny smak"

Tak.

:)

2008-05-20 21:02prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

SławekP

@"sytuacja dwóch prostopadłych wektorów" (z komentarza do k.s.i.a)

Dzięki za to porównanie. Świetne. :)

2008-05-20 21:16prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

k.s.i.a. - Smak religii 2

W swoim pierwszym komentarzu ma tej stronie napisałeś:

@"6. więc to nie jest pustka a tzw. "pełnia", tzn. w pełni zintegrowana osobowość, nie potrzebująca tego, co na zewnątrz. Inaczej: stan, w którym żyjesz jest to stan "pełnego" rozwoju - bez uzależnień od podmiotów zewnętrznych; ludzi, rzeczy, much, etc"

Dla mnie żyć - to Chrystus (Flp 1, 21). On jest pełnią.

2008-05-21 09:47prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Buddyzm i chrześcijaństwo

@Sławek

Co do kierunku, w którym idą dyskutanci: mam wrażenie, że idą w tym samym (zgłębianie własnej istoty, pragnienie Boga). Jedynie drogi są różne: Chrześcijaństwo i Zen.

@Prowincjałka

Trudno mi sobie dokładnie wyobrazić Twoje odczucie pustki, pamiętam, że jednym z najtrudniejszych uczuć, jakie przeżyłam było właśnie odczucie pustki we mnie... no, ale pustkę można przeżywać i rozumieć na 1000 sposobów, bardzo specyficznie rozumiana jest właśnie w buddyzmie.

@k.s.i.a.

bliskie mi są Twoje komentarze, okiem zen :-)

2008-05-21 14:56Kathrinna551811Rzecz o psychologii rzeczywistościwww.psychologia.salon24.pl

...

kathrinna

@"Trudno mi sobie dokładnie wyobrazić Twoje odczucie pustki"

To tęsknota. :)

2008-05-21 15:38prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Kathrinna

Wydawało mi się, że buddyści nie wierzą w osobowego Boga, Stwórcę i Zbawiciela człowieka.

2008-05-26 09:24SławekP71049Wiara i Rozumwww.teista.salon24.pl
.

Klauzura

2008-05-21T16:31:00.015+02:00

Półtora roku temu związałam się na krótko z niewielką muszką, co niestety – w przeciwieństwie do kotka Solo - nie wyszło jej na dobre. Ćwierć wieku wcześniej, rozstając się z Solo postanowiłam, że w moim życiu nie będzie miejsca dla udomowionych zwierzątek i doniczkowych roślinek. Nie przewidziałam wtedy, ze mała muszka może również stanowić wyzwanie dla mojej emocjonalności.

Zawsze lubiłam rozległe przestrzenie, jednak od pewnego czasu, prawie niepostrzeżenie, poruszanie się w przestrzeni zaczęło stawać się coraz trudniejsze. Stwierdzona choroba tarczycy oraz przepisany lek dopełniły dzieła – od półtora roku nie jestem w stanie samodzielnie poruszać się w otwartych przestrzeniach.

Pamiętam ostatni dzień wolności. Pamiętam datę, pamiętam okoliczności. Następnego dnia już nie wyszłam do miasta. Znalazłam się w potrzasku lęku, zamknięta w czterech ścianach mieszkania, umieszczona przez los w przymusowej klauzurze.

Wtedy w celi mojego mieszkania pojawiła się mała muszka. W ciągu kilkunastu dni naszego wspólnego życia nie wylatywała na zewnątrz w czasie wietrzenia mieszkania, a przez szeroko otwarte okna nie wlatywały też do środka żadne inne stworzonka. Ludzie przychodzili i odchodzili. Mucha trwała na posterunku.

Przezornie nie nadawałam jej imienia, choć pokusa takiego sentymentalizmu pojawiła się parę razy. Nie uniknęłam jednak kilku zabawnych sytuacji. Stolarza, który przyszedł montować półkę w kuchni usilnie prosiłam, żeby przypadkiem nie wpadł na pomysł uśmiercenia muchy, która cały czas – w sposób dość namolny - towarzyszyła nam podczas rozmowy. Osobom odwiedzającym mnie w mojej klauzurze z przejęciem opowiadałam natomiast o jej zwyczajach, podczas gdy oni patrzyli na mnie z niedowierzaniem, ze ktoś może się tak przejmować życiem jakiejś muchy.

W ciągu tych kilkunastu dni zrozumiałam, co odczuwać mogą więźniowie wchodzący w emocjonalną zażyłość z pojawiającymi się w celi żyjątkami. Poznałam też, jakim zagrożeniem dla życia duchowego osób oddanych kontemplacji w życiu klauzurowym może być pokusa emocjonalnego związania się z jakimkolwiek stworzeniem, nawet tak małym i niepozornym, jak moja muszka.

Z muchą łączył mnie wspólny mianownik – żywe życie w nas obu. Osamotniona od ludzi, zamknięta w czterech ścianach mieszkania, lgnęłam sercem i umysłem do tego żyjątka, zapominając o Tym, Który życie daje, Który samotność wypełnia, Który wyprowadza na wolność. Moje niesforne serce musiało otrzymać kolejną lekcję samotności, musiało nauczyć się coraz głębszą samotność wytrzymywać - bez żadnych emocjonalnych ucieczek w kierunku stworzeń.

2008-05-17

........................................................................

KOMENTARZE - kopia z salon24.pl:

Ale gdzie jest zagrożenie?

"Poznałam też, jakim zagrożeniem dla życia duchowego osób oddanych kontemplacji w życiu klauzurowym może być pokusa emocjonalnego związania się z jakimkolwiek stworzeniem, nawet tak małym i niepozornym, jak moja muszka."

Zbyt malo wiem o antynomii "życie duchowe vs.emocjonalne związanie się", żeby móc skomentować Pani post. Ale czy zwierzęta nie oswajają nas i z życiem, i z jego nieuchronnym końcem? Czy - jesli wierzymy w mądrość Bożą - nie po to także zostaly nam dane?

PS. Nie lubię psychologizowania w sieci i staram sie nie wchodzic w rolę tzw."Agony Aunt", ale czy nie myślala Pani, ze ten opór przed związkiem ze śmiertelnym stworzeniem jakoś wiąze sie z sytuacją (chyba traumatyczną, w kazdym razie dla mnie taka by ona była), o której Pani wcześniej pisała? Przepraszam, jesli to Pania uraziło, ale odrobine sie Pani wcześniej odsłoniła, więc rozumiem, że ew. można to brac pod uwagę.

PPS. Ja mam zaprzyjaźnioną (i dość rozpuszczoną) myszkę, ale raczej martwię się, kto ją będzie dokarmiał, jak wyjadę na wakacje czy do domu. No ale mam nadzieję, ze nie zabiłam w niej instytnktu przetrwania na własną rękę.

2008-05-17 21:43rapunzel0613
...

rapunzel

Dziękuję za komentarz oraz pytania. Nie, nie czuję sie urażona - piszę o sobie świadomie dość otwarcie. Pani pytania są jak najbardziej na miejscu, jednak pozwolę sobie odpowiedzieć na nie jutro, po pewnym namyśle.

Serdecznie pozdrawiam.

2008-05-17 22:03prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

klauzura

Trochę z przymrużeniem oka napisane, czy nie? W każdym razie ciekawie. Nie wiedziałem o Twojej klauzurze. Wierzę, że Pan- w niej- będzie natrętny jak mucha.

Pozdrawiam.

2008-05-17 22:05Sławek Zatwardnicki133237confessioneswww.confessiones.salon24.pl

...

Przejmujące

Wszystkie Twoje teksty takie są - do zadumania, do zatrzymania...
Nie cierpię much ani komarów, choć np. pająki i żuczki bardzo lubię i im nigdy z rozmysłem krzywdy nie zrobię.

Nie wiem, jak to się dzieje, ale myśl, że wszystko chce żyć, zazwyczaj nachodzi mnie na widok źdźbła wyrastającego pomiędzy płytami chodnika, sosny czy brzozy na skale czy murach zamku. Rzadko myślę tak o nielubianych owadach.

2008-05-17 22:08AgnieszkaZet411496Od A do Zet (nabytego)www.odadozet.salon24.pl

...

Sławek

@"Pan- w niej- będzie natrętny jak mucha"

Dobrze powiedziane! :)

Też mam taką nadzieję... Żeby mi tylko wierności nie zabrakło w mojej pustce...

Pozdrawiam równie serdecznie.

2008-05-17 22:15prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Agnieszka

Agnieszko, witam po przerwie i dziękuję za dobre słowa pod poprzednią notką.

Przemyśliwam życie, to i w tekście od czasu do czasu pojawi się coś do przemyślenia... ;)

A o żyjątkach żyjących pięknie mówi wiersz e.e.cummingsa:

Me up at does

out of the floor
quietly Stare

a poisoned mouse

still who alive

is asking What
have i done that

You wouldn't have

.................

O parę kroków

od czubka buta
mysz wpół Otruta

pyta mnie wzrokiem

sponad podłogi

co ja Takiego
zrobiłam czego

Ty byś nie zrobił

(tłum. S.Barańczak - jeśli się nie mylę)

2008-05-17 22:37prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

U nas na lampie mieszkał kiedyś motyl.

Zimno już się zrobiło, więc go nie wyganialiśmy. Ale nie zdążyliśmy ostrzec wszystkich "życzliwych" gości i jeden postanowił się nad nim ulitowac i wypuścił go na zewnątrz...

2008-05-1723:51PaniŁyżeczka1522680Codziennośćposrebrzanawww.panilyzeczka.salon24.pl

...

Pani Łyżeczka

Łyżeczko, ja niestety - niechcący - uśmierciłam moją muszkę, starając się jednak przegonić ją z mojego mieszkania (atmosfera emocjonalna związana z jej obecnością stawała się bowiem już zbyt gęsta), no i stał się wypadek... Było mi autentycznie żal, ale cóż, znowu u podłoża całego zamieszania z muchą leżała moja emocjonalna słabość (Bajbras pewnie znowu napisałby o moim braku odpowiedzialności :)

A swoją drogą: taka sobie zwykła mucha, a jaki dramat wokół niej się rozegrał :)

2008-05-18 00:29prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

ale one po to są,

tak myślę. On lubi przychodzić w drobiazgach, w żyjątkach. Bez tych czasem nie dałoby się Go czasem zobaczyć w czarnych chwilach.
Ładny tekst..

2008-05-18 08:29Sosenka2254484pinus mugowww.sosenka.salon24.pl

...

Sosenka

Sosenko, i tak, i nie: stworzenie wskazuje na osobę Stwórcy, ale czasami może Stwórcę przesłaniać (więcej na ten temat napiszę pewnie w odpowiedzi na wcześniejszy komentarz Rapunzel).

Dziękuję za miłe słowa - w szkole nauczyli mnie poprawnie składać zdania (składnia, a szerzej - gramatyka - zawsze były moimi ulubionymi przedmiotami), to i czasami uda mi się myśl składnie wyrazić :)

Serdecznie pozdrawiam :)

2008-05-18 09:05prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

rapunzel - odpowiedź

Założenia wstępne:

1. Każdy z nas jest inny i w inny sposób przeżywa życie
2. Powyższa prawda dotyczy też indywidualnego/osobowego przeżywania kontaktu z Bogiem
3. Boga w pełni poznamy - zobaczymy twarzą w twarz - po śmierci
4. Śmierci nie można uniknąć - wcześniej lub później czeka każdego z nas
5. Śmierć radykalnie przecina wszystkie nasze ziemskie powiązania, przywiązania, zabezpieczenia
6. W śmierci jesteśmy samotni w sposób absolutny, w ten sposób zostajemy wreszcie otwarci na przyjęcie Absolutu
7. Niektórzy ludzie bywają powołani do "śmierci za życia" (śmierć mistyczna), aby - żyjąc na ziemi - mogli maksymalnie zbliżyć się do rzeczywistości Nieba (albo piekła!), która większość ludzi czeka nieco później, po drugiej stronie śmierci biologicznej
8. Zbliżyć się "maksymalnie" do Absolutu, to znaczy - na miarę NATURY powołanego i dostosowanej do niej w sposób jedyny i niepowtarzalny ŁASKI Powołującego
9. Do klauzurowego życia kontemplacyjnego powoływane są przede wszystkim osoby o naturze wybujałej, wymagającej przycinania (podobnie jak drzewa, niektórych ludzi trzeba przycinać, oby lepiej owocowali cnotami)
10. Pan-Bóg ma swoje sposoby i niektórych ludzi potrafi dość radykalnie "przycinać" poza formalną klauzurą również

Teraz ustosunkuję się bezpośrednio do Pani pytań:

1. Niebezpieczne jest emocjonalne "klejenie się" do stworzeń, które zaciemnia wewnętrzną klarowność widzenia rzeczy takimi, jakie są oraz ogranicza wewnętrzną dyspozycyjność wobec wymagań chwili bieżącej (Stwórca przemawia do nas przez znaki chwili obecnej)

2. Gdyby mnie życie na różne sposoby nie "poprzycinało", pewnie rozmieniłabym je na drobne w różnorakich - szeroko pojętych - romansach. Jednocześnie - moja taka właśnie, a nie inna, natura uzdolniła mnie do przyjęcia zaproszenia do Romansu Absolutnego... Swego czasu wiele wyjaśniła mi lektura książki Jana Efrema Bieleckiego OCD "Temperament i świętość" (Wydawnictwo Karmelitów Bosych)

3. Zaprzyjaźniona myszka? Nie wiem, to chyba nic złego, jednak ostatecznej odpowiedzi należałoby szukać w Pani intencji: DLACZEGO Pani to robi? Trzeba by zbadać swoje SERCE...

Serdecznie pozdrawiam :)))

2008-05-18 12:27prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

niedaleko tej pustki ktoś jest...

Napisałaś: "moja pustka".

To nie pustka - to ty...

2008-05-18 15:16k.s.i.a.0970
...

Prowincjałko

Przypuszczam, ze nieporównanie lepszymi ode mnie partnerami w tej dyskusji z Panią byliby tu Eine czy Poldek. No, ale skoro weszła Pani w dialog ze zwyczajną dość kobietą, to może nie bez przyczyny. Bardzo się boję, żeby nie przerodził się on w sytuację, jaka niedawno miała miejsce na blogu Łyżeczki, więc postaram się odpowiadać tylko, jeśli Pani uzna, że powinnam czy mogę. Na razie jestem niekonsekwentna, bo sobie sama udzielam pozwolenia. Ale, szczęśliwie, normalnie mam zbyt mało czasu i sił,a zapewne i wiedzy oraz zdolności analitycznych, żeby „działalność” salonową zarówno poszerzać, jak (zwłaszcza) pogłębiać, wiec nie sądzę, żebym poszła śladem niejakiej L.

Zastanawiam się, dlaczego opisując własną emocjonalność, objawiającą się tu potrzebą przywiązania się do różnych śmiertelnych istot (zjawisko wszak całkowicie naturalne), używa Pani określeń „niebezpieczne” czy ”klejenie się”. Mam też wrażenie, ze i zbliżenie do Absolutu wymaga emocji. Kto wie, czy nie „przećwiczonych” do końca w tych ziemskich związkach? Zarówno moja – prawda ze zardzewiała, z rozmaitych zresztą powodów – wiedza zawodowa, jak i doświadczenie osobiste, mówią mi, ze ani osąd, o którym myślimy, ze jest racjonalny (jako przeciwieństwo emocjonalnego), ani następujące po nim działanie nie są możliwe bez emocji. Tak jest skonstruowany nasz aparat postrzegania, interpretowania i "zarządzania" działaniem, czyli mózg. Zapewne zresztą doskonale to Pani wie. Choć nie podważam sensowności analizowania tych zjawisk ani podejmowania wysiłku nad ich szeroko rozumianym kontrolowaniem, to jednak myślę, ze warto pamiętać o skutkach (można to określić modnym mianem "analizy ryzyka"). A jeśli odwołamy się do tych drzew, które się przycina, to natychmiast przychodzi mi na myśl ogród francuski i angielski. W tej chwili żyję w bliskości tego drugiego i zarówno jako podejście filozoficzne, jak i estetyczne jest mi on bliższy. No ale to ja – Pani może woleć ten pierwszy. Nawiązując jednak do skutków owego „przycinania emocji „ – zwróciłam uwagę na informacje, które wcześniej pojawiły się na Pani blogu. Ten potok łez po rozstaniu z Solo, ta burza uczuć po uśmierceniu muszki, wreszcie, co może najważniejsze, to co Pisze Pani o swoim obecnym(?) stanie fizycznym (trochę nie zrozumiałam: czy związanym z lekami – a w takim razie czy konieczne jest zażywanie leków o takich skutkach ubocznych? Nie ma jakichś mniej szkodliwych zamienników? Czy tez wynikającym z samej choroby głównej ? Byłoby to również sygnałem do ew. korekty terapii). Dla mnie byłyby to dość ciężkie próby i zastanawiałabym się, czy reakcje, które Pani opisała (zwłaszcza ostatnia) nie są sygnałami, ze może nie wymaga się od Pani prób aż tak ciężkich, aż tak drastycznego „przycinania”.

Niemniej, szanuję Pani sposób przezywania życia i jeśli pozwalam sobie na komentarz, to raczej z troski (no taka już jestem trochę mamuśkowata; możliwe, ze w innych warunkach zostałabym tą Agony Aunt. Skądinąd myślę, że może szkoda, że w Polsce tej instytucji nie mieliśmy).

Co do myszki, to zwyczajnie pojawiła się kiedyś, wyraźnie z intencją ”co by tu przegryźć” (przegryzła mi jakieś papiery), wiec bez głębszych analiz po prostu zostawiłam jej na noc kawałek cheddara. Jak zapomnę o kolacji – pojawia się w mojej sypialni ok. północy i znacząco przechadza się wzdłuż ściany, dopóki nie napełnię jej spodeczka.

2008-05-18 15:39rapunzel0613
...

k.s.i.a.

@"To nie pustka - to ty..."

Powiem więcej:

To nie mogę być ja.
Mnie przecież nie ma.

:)

2008-05-18 15:49prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

rapunzel - odpowiedź 2

Klika spraw ogólnych:

1. Jestem osobą bardzo zwyczajną, opisującą tu jedynie pewne aspekty pewnego jednostkowego życia (a life)
2. Piszę o tym, czego doświadczyłam i co z tym doświadczeniem w swoim życiu robię
3. Do dyskusji z wymienionym Panami nie jestem merytorycznie przygotowana - mogę się od nich jedynie uczyć
4. Rzeczywiście, nie chciałabym wchodzić w dalsze rozkładanie na czynniki pierwsze mojej osoby, gdyż dla czytających nic nowego - w sensie poznawczym - nie wynikałoby z tego
5. Ponieważ staram się żyć w stałym modlitewnym dialogu z Bogiem, po prostu wiem, że pewne doświadczenia w moim życiu są nieuniknione. Sporo musiałam przeczytać na temat dróg duchowych. Pewne sprawy konsultuję z powiernikiem duchowym lub spowiednikiem.
6. Często wiem, jakiego rodzaju doświadczenie może mnie jeszcze czekać - przygotowuję się wtedy wewnętrznie, zbieram siły wewnętrznego człowieka, nabieram powietrza i mówię Bogu: "OK, jestem gotowa!". Podobnie było z aktualną chorobą. Nie chcę pisać o szczegółach, ale parę miesięcy wcześniej powiedziałam "OK!" przeczuwanemu doświadczeniu choroby. Przy okazji dodam, że jestem aktualnie po dodatkowych konsultacjach, które potwierdziły prawidłowość leczenia.

I sprawy bardziej szczegółowe:

7. O wiele bardziej wolę ogrody angielskie od francuskich
8. W swojej poprzedniej odpowiedzi użyłam jednak porównania do sadu, a nie ogrodu, i do konieczności przycinania drzew w celu zapewnienia ich lepszego OWOCOWANIA (http://www.castorama.pl/porady/ogrod/przycinanie-drzew-owocowych-jabloni-i-gruszy.html#c211). Jezus w Ewangelii mówi o potrzebie oczyszczenia winnej latorośli (J 15, 1-11).
9. Jeśliby emocjonalność w człowieku przyrównać do ognistego rumaka, nie postuluję kastrowania go do stanu wałacha, lecz okiełznanie, nadanie mu dodatkowej siły i piękna przez nadanie nadanie emocjom czystości i nauczenie ich posłuszeństwa (czystość intencji oraz posłuszeństwo rozumowi). Emocje są naszym rumakiem, wola lejcami, a jeźdźcem - rozum (wola i rozum to władze duszy).

Serdecznie dziękuję za Pani uwagi, troskę oraz delikatność. Jak wspomniałam, chciałabym, żeby doświadczenia, które opisuję stanowiły punkt wyjścia do bardziej ogólnych refleksji niż zajmowanie się moją osobą. Już i tak dużo jest egocentryzmu w moim blogu. Sądzę, że niebawem napiszę, skąd on się bierze. :)

2008-05-18 16:43prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

prowincjałka: skoro mówisz, że cię nie ma - muszę ci wierzyć

Skoro tak mówisz - to tak jest. Ja jednak nie rozważam kwestii czy ty jesteś czy nie. Powiedziałaś, że cię nie ma - i okej. Mnie zainteresował coś jakby taki mały błąd logiczny w tekście, który zaznaczyłaś na blogu: "moja pustka". Na jego podstawie doszedłem do wniosku, że blisko gdzieś tam musisz być ty. No, ale przekonałaś mnie, że jednak cię nie ma. Tyz piknie.
Mimo wszystko jakoś mi głupio, że masz kłopoty ze zdrowiem: myślałem, że nie masz...
Ale jesteś jeszcze młoda, powinnaś mieć dużo siły...

2008-05-18 17:47k.s.i.a.0970
...

k.s.i.a.

@"moja pustka"

W pierwotnym kontekście użyłam tego sformułowania w znaczeniu "pustka, której doświadczam" :)

Piknie dziękuję za dobre słowo. Też wolałabym być zdrowa i młoda, a nie tylko młoda ;)

Wszystkiego dobrego! :)

2008-05-18 18:00prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

rapunzel - awizo

Chyba jeszcze coś tutaj (w komentarzach) skrobnę na temat emocji, w kontekscie Pani uwag, ale nieco później - może nawet dopiero jutro rano. Miło mi będzie, jeśli zechce Pani tu jeszcze zajrzeć. :)

2008-05-18 18:05prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

prowincjałka: acha - idzie ci o tzw. pustkę egzystencjalną

Jeśli się nie pogniewasz: tak to odebrałem, dlatego napisałem, że gdzieś obok tej pustki żyjesz. Ale egzystencjalnej pustki [inaczej: przeżywania bezsensu, doświadczania bezsensu, lub odczuwanie rozpaczy] nie można doświadczać w nieskończoność - gdyż stany te mijają jak inne rzeczy w życiu.
A skoro ta pustka jeszcze jest - to powiedz jej, żeby sobie poszła na spacer...ładna pogoda, może wreszcie się czymś zajmie?
Młoda - więc te siły gdzieś muszą w tobie być.
Dzięki za życzenia.

2008-05-18 18:28k.s.i.a.0970
...

k.s.i.a.

@"egzystencjalnej pustki [inaczej: przeżywania bezsensu, doświadczania bezsensu, lub odczuwanie rozpaczy]"

Jeśli się nie pogniewasz :) nie znasz pustki o której mówię... Bezsens? Rozpacz? Ta pustka pełna jest SENSU i POKOJU... Pod warunkiem, że się ją przyjmie odrzucając wszystko, co od niej odciąga - choćby na przykład taką małą muszkę.

2008-05-18 21:42prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

rapunzel - odpowiedź 3

Jeszcze słówko o emocjach, żeby nie pozostawić wątpliwości. Bardzo dobrze znam zaangażowania serca i bardzo dobrze wiem, jak potrafią być zwodnicze ("jeździec bez głowy").

W osobach o zbyt spokojnym temperamencie należy emocje pobudzać do aktywności, w osobach o temperamencie bardziej wybujałym - powściągać. Nie można stosować tego samego lekarstwa na dwie przeciwstawnie różne choroby.

Chodzi również o mądre przeżywanie emocji, żeby to jeździec ("z głową") kierował rumakiem, a nie rumak jeźdźcem, wożąc go, w te i we wte, i gdzie mu się żywnie podoba.

I jeszcze odnośnie myszki. Myszy są na ogół płodne. Co Pani zrobi, kiedy myszka się rozmnoży?

:)

2008-05-18 22:12prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Życie duchowe a mucha

Ponoć imię Belzebub oznacza "władcę much"...

2008-05-19 13:27SławekP71049Wiara i Rozumwww.teista.salon24.pl

...

SławekP

Obiecuję! To była ostatnia mucha w moim życiu! :)

...

Trzy lata temu w pewnej wsi - w kontekście bardzo religijnym - przeżywałam przez tydzień inwazję much w niewielkim pokoiku na parterze, który wtedy zajmowałam. Spod podłogi w ciągu paru dni wylazło ich około 800 - 1000 sztuk. Wszystkie wielkie, opite krwią szczurów, które po zjedzeniu trutki wybrały sobie miejsce pod moim pokojem na zdychanie (dom nie był podpiwniczony). Fetor szczurzych trupów i te muchy...

Wytrzymałam... Ale w powietrzu czułam smród diabła!

2008-05-19 19:19prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Jednak muszę wrocić do tego, bo myśle, ze postapilabym źle nie wracajac.

"Zawsze lubiłam rozległe przestrzenie, jednak od pewnego czasu, prawie niepostrzeżenie, poruszanie się w przestrzeni zaczęło stawać się coraz trudniejsze. Stwierdzona choroba tarczycy oraz przepisany lek dopełniły dzieła – od półtora roku nie jestem w stanie samodzielnie poruszać się w otwartych przestrzeniach.
Pamiętam ostatni dzień wolności. Pamiętam datę, pamiętam okoliczności. Następnego dnia już nie wyszłam do miasta. Znalazłam się w potrzasku lęku, zamknięta w czterech ścianach mieszkania, umieszczona przez los w przymusowej klauzurze."

Szkoda, ze nie wiem czy mozna i ew. jak uzywac tu wyroznien, bo to by pokazalo, co mnie w tych akapitach uderzylo i dreczy caly czas. Z grubsza sa to słowa: "zawsze lubiłam...jednak...coraz trudniejsze...nie jestem w stanie...samodzielnie...ostatni dzien wolnosci...w potrzasku lęku...los...w przymusowej klauzurze".

Przepraszam, postaram sie nie walic na tzw. odlew i nic Pani na sile nie wciskac. Przejrzalam sobie strony internetowe zwiazane z Pani chorobą - tak jak ją Pani tu okresliła. Od strony diagnostyki, lekarzy-specjalistow, terapii, zalecen, watpliwosci. Przelecialam tez fora pacjentow. Glownie byly to strony amerykanskie, bo jak dla mnie, one sa najbardziej informacyjne. Na forach pojawiaja sie rowniez wypowiedzi pacjentow, ktorzy określaja sie jako chrzescijanie i deklarują, ze przyjmą, co im zeslal Bóg. Niemniej, dyskutuja na temat roznych podejść, lekow, ich dzialania, skutkow ubocznych. Trudno mi podwazac Pani zaufanie do kompetencji lekarza prowadzacego, ale powiem, co ja bym zrobila. Pani oczywiscie moze to calkowicie zlekcewazyc.
Otoz konsultowalabym się nie raz ani dwa, ani nawet pięć, jesli nie byloby poprawy. Poszukiwalabym informacji o chorobie i terapii ze wszystkich mozliwych źrodel. Nie uwazalabym, ze przepisany lek napewno musi mi pomoc, tylko rozwazylabym zmiane(y) w razie braku poprawy i/lub silnych skutkow ubocznych. Nie obawialabym sie tez lekow lagodzacych objawy uboczne czy glowne (to dla mnie dalej nie jest jasne). Robilabym to m.in. dlatego,ze nie moglabym sobie pozwolic na niewychodzenie z domu.

Jesli wyrazi Pani takie zyczenie, przesle - moze na adres mailowy - adresy stron,o ktorych piszę.Sa po angielsku, ale rozumiem, ze wlada Pani tym językiem. Sa tam tez linki do innych.

PS.
1. Emocje: zgoda, chociaż ja nawet nie śmialam pomyslec, ze moglabym byc "mistrzynia rodeo" (taki mialam respekt do emocji!). I sie, rzecz jasna, nie raz bolesnie potłuklam. Szczęśliwie wiek nas z reguly "owałasza", jak to Pani ładnie okreslila. Dla mnie tam szczęśliwie.
2. Myszka: nie znam dobrze jej "whereabouts", plci ani stanu rodzinnego (moze jest singlem, jak to tu częste?). Przychodzi do mnie sie tylko stolowac. Widocznie lubi polska kuchnie (no powiedzmy fusion). Ale ma na miejscu wybor - azjatycką,srodziemnomorska, brytyjska (fuj). Sasiedzi gotuja. Poza tym tu sie wystawia smiecie w plastikowych worach na ulice, wiec w razie czego wor mozna przegryzc i sie pozywic resztkami. Tak ze mam nadzieje, ze sobie jakoś poradzi jak wyjade.

2008-05-19 20:08rapunzel0613
...

rapunzel

Rapunzel, proponuję, żebyśmy sobie mówiły po niku :)

Bardzo serdecznie dziękuję za troskę. Jeśli możesz, proszę, prześlij mi adresy tych stron. Być może los umieścił tam jakąś informację dla mnie - skoro wracasz do tematu?...

Serdecznie pozdrawiam :)

2008-05-19 20:51prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Prowincjałka

Po takiej "przygodzie" już się nie obawiam o następne zauroczenia muchami ;)

Dopiero teraz zauważyłem, jak płynnie Pani przeszła od muchy do puszki, a komentarz już przecież napisałem... Nie pierwsze to i nie ostatnie gapiostwo w moim życiu :)

2008-05-20 03:04SławekP71049Wiara i Rozumwww.teista.salon24.pl

Czasami upadam

2008-05-13T12:00:00.020+02:00

Mam słabe nogi, ale cierpi na tym głowa. Pierwszy poważny upadek, który zapamiętałam, wydarzył się w dzieciństwie. Schodziłam po stromych schodach w naszej kamienicy, potknęłam się i zaczęłam spadać z wysokości półpiętra. W następnej odsłonie pamięci widzę siebie stojącą na kamiennej posadzce u podstawy schodów, całą i zdrową, ze świadomością, że nie wiem, w jaki sposób znalazłam się na dole.

Dwa kolejne wypadki, które nie zakończyły się upadkiem, miały miejsce, gdy byłam już dorosła. Świadkiem pierwszego był idący z naprzeciwka betonowym chodnikiem znajomy. Na chodniku nie było nikogo oprócz nas dwojga. W pewnej chwili potknęłam się i zaczęłam padać na plecy. Czułam, że moje ciało wychyliło się poza punkt ciężkości, co oznaczało, że już nie będę w stanie w żaden sposób odzyskać równowagi. W tej chwili poczułam na plecach dotyk i delikatne pchnięcie, które przywróciło mnie do pozycji pionowej. Kiedy znajomy zrównał się ze mną, wykrzyknął zdumiony: - Jak ty to zrobiłaś?!.

Kilka lat temu zaczęłam spadać z fotela komputerowego na kółkach - tak nieszczęśliwie, że mogłam poważnie uszkodzić kręgosłup. Nagle poczułam, że ktoś pomaga mi usiąść na podłodze z gracją baletnicy, co nie należy do mojego normalnego repertuaru zachowań. Siedziałam bezpiecznie na podłodze, ze świadomością, że tutaj ktoś był i posadził mnie na podłodze w tej wygodnej pozycji. - Sąsiadka! - pomyślałam, gdyż była ona jedynym człowiekiem znajdującym się wtedy w pobliżu mojego mieszkania. Na wszelki wypadek rozejrzałam się wokół: w mieszkaniu byłam sama.

Mam jednak na koncie parę groźnych upadków na oblodzonych powierzchniach, a także dwa niezmiernie groźne upadki w domu, kiedy cały ciężar upadku musiała przyjąć na siebie głowa. Ostatni z nich – najgroźniejszy - miał miejsce 4 tygodnie temu. Cudem jest, że z każdego z nich wychodziłam bez szwanku. Miałam jednak pretensję do swego Opiekuna, że zagapił się, że nie podtrzymał na czas, że dopuścił do zagrożenia zdrowia i życia.

Doświadczenie Czyjejś bezpośredniej interwencji w momentach zagrożeń napawało duszę radością, wdzięcznością, pewnością. Trudno więc było pogodzić się z tym, że podobna pomoc nie jest pewnikiem, że nie pojawi się automatycznie przy każdym zagrożeniu, że Pomagający działa w sposób wolny i niezależny od moich oczekiwań – że przy którymś z kolejnych upadków mogę stracić zdrowie lub życie, że to nie moja wola się dzieje.

Proza i groza życia.

2008-05-12

....................................................................

KOMENTARZE - kopia z salon24.pl:

.

zupełnie jestem zaskoczona takim wpisem tutaj. zupełnie nie wiem, jak go skomentować.

2008-05-12 21:43rudowlosa385kilka historii na ten sam tematwww.rudowlosa.salon24.pl

...

Jeśli Pani upadnie gdzieś blisko

- z przyjemnością pomogę

Pozdrowienia,

ZS

2008-05-12 21:52Ziggi90577Ciemność i Pleśńwww.ziggi.salon24.pl
...

Ja co prawda nie padałem,

ale nie tak wcale dawno zapewne mój Opiekun zadbał o to, bym nie kierując się złudnym wrażeniem jadącego jeszcze daleko samochodu poczekał chwilę i z podporządkowanej ulicy nie wyjeżdżał na rowerze na ulicę główną. Z reguły mając pewność, że samochód jest daleko włączam się do ruchu. Tym razem tego nie zrobiłem, a jadący zza zakrętu samochód, który miał być "jeszcze daleko" wypadł na następnym zakręcie z ulicy, zjechał na chodnik i uderzył w stojące na parkingu auto. Gdybym wyjechał, znalazłbym się na linii wypadającego z drogi pędzącego samochodu.

2008-05-12 22:50wenhrin1221327wschódwww.kresy.salon24.pl
...

Prowincjałka

Miło znów Cię widzieć :-) Twój Anioł Stróż dobrze się sprawuje :-) Wychodzisz cało z upadków (oby ich jak najmniej było...) Pozdrawiam

2008-05-1222:57Kathrinna551811Rzeczopsychologiirzeczywistościwww.psychologia.salon24.pl
...

Może to i herezja

ale mój Anioł Stróż nieraz już służył mi za budzik: zawsze punktualny, wyrywający z najgłębszego nawet snu jak za dotknięciem ręki. Wstyd mi tylko, że go tak instrumentalnie traktuję. Staram się nadrabiać przyjacielską pogawędką w innym czasie.

2008-05-1300:27PaniŁyżeczka1522680Codziennośćposrebrzanawww.panilyzeczka.salon24.pl
...

Dla "NIEWIASTY POBOŻNEJ"

Witam!
Dla pobożnej niewiasty - Prowincjałki na dziś wywiad:

http://ego.riki.pl/wywiady/tak_dla_tak_nie_dla_nie_.html

Z Panem Grzegorzem Lepianką, który polemizował ze słowami Pana Mariusza Agnosiewicza, Redaktora Naczelnego Serwisu Racjonalista.pl

2008-05-13 07:45Anna Ewa Thol58MINDwww.mind.salon24.pl

...

komentarz

Czekaj, jak to było? "On zawsze przychodzi 5 minut później, ale zawsze przychodzi na czas".

2008-05-13 08:21Sosenka2254484pinus mugowww.sosenka.salon24.pl
...

Serdecznie Wszystkich witam...

a za znaki Waszej tutaj obecności równie serdecznie dziękuję i nie mniej serdecznie Każdego odwiedzającego moje internetowe poletko pozdrawiam :)

PS. Ziggi, z chęcią upadnę gdzieś w pobliżu... ;)

2008-05-13 10:24prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

czasami pomaga

Chyba właśnie o to chodzi, żeby czując pomoc - nie "przyzwyczajać" się do niej, a raczej od niej nie "uzależniać". Groźne byłoby dla nas, gdybyśmy wszystko, łącznie z odpowiedzialnością, zaczęli spychać na barki Pomagającego. Zwłaszcza groźne w sferze upadków serca.

2008-05-13 15:42SławekP71049Wiara i Rozumwww.teista.salon24.pl
...

Wiem, że jest

I zastanawiam się teraz: czy ten "mój: jest bardziej dyskretny, czy ja jestem ślepa?

Witam i pozdrawiam serdecznie.

2008-05-16 23:04AgnieszkaZet411496Od A do Zet (nabytego)www.odadozet.salon24.pl

Solo

2008-04-18T12:52:00.022+02:00

To była chwila słabości. Od młodości lubiłam włóczyć się bez celu po rozległych przestrzeniach, często w deszczu i wietrze. Tamtego wieczoru nogi same doprowadziły mnie na skraj miasta. Było już ciemno, padał mokry śnieg. Zmarznięta, przypomniałam sobie o mieszkającej tam znajomej. Licząc na szklankę gorącej herbaty, zapukałam do jej drzwi.

W ciepłym, rozświetlonym domu powoli rozgrzewałam się. Pijąc herbatę obserwowałam małego kocurka żwawo wędrującego po podłodze. Jego lśniące biało-czarne futerko oraz ufna beztroska dodawały domowi jeszcze więcej ciepła. Piłam herbatę, prowadziłam wzrokiem za tym ciekawym otoczenia stworzonkiem - i serce mi topniało.

Kiedy więc znajoma spytała, czy nie chciałabym tego kocurka wziąć do domu, odpowiedziałam, że tak. Ustaliłyśmy, że zgłoszę się po niego za parę tygodni, aby mógł w międzyczasie nieco zmężnieć pod opieką swej mamy. Po powrocie do domu zaczęłam żałować swojej decyzji, ale skoro słowo się rzekło... W oznaczonym terminie kocurek zamieszkał więc ze mną w moim ówczesnym mieszkaniu, na piątym piętrze wieżowca.

Nadanie mu imienia Solo wydawało się oczywiste. Mieszkałam sama i Solo też był sam. Urodził się jako jedyny kociak w miocie. Dodatkowo cudem uniknął zagłady po urodzeniu. Znajoma była już zmęczona szukaniem domu dla kolejnych dzieci swojej kotki, więc tym razem postanowiła zaraz po okoceniu kocięta potopić.

Mama mojego kocurka była kotką niezwykłą. Inteligentna i zrównoważona, korzystała z dużej swobody. Znajoma mieszkała na parterze i zawsze zostawiała w oknie otwarty lufcik, przez który kotka mogła wchodzić i wychodzić kiedy chciała.

Solo był jej ostatnim dzieckiem, i jak nigdy przy poprzednich miotach, wydała go na świat w całkowitej tajemnicy przed domownikami. Kiedy znajoma odkryła kocię w nieużywanej wersalce, Solo był już za duży, żeby go unicestwić. A potem zjawiłam się ja.

Nazwanie kocurka imieniem Solo było dodatkowo uzasadnione moim kocim trybem życia. Całymi dniami nie było mnie w domu. Po pracy wędrowałam po mieście, odwiedzałam licznych w tamtych czasach znajomych lub moją Mamę mieszkającą w naszym starym mieszkaniu. Do domu wracałam dopiero na noc.

Solo spędzał więc całe dnie sam, zaopatrzony w jedzenie, picie oraz zabawki. Wieczorami szaleliśmy we dwójkę po całym mieszkaniu – moja ręka zamieniała się w towarzysza zabaw dla mojego kocurka. Solo walczył z nią, odbijał się od niej do skoku pod sufit, spadał na nią z wyskoku... Następnego dnia rano wychodziłam z przedramieniem podrapanym na całej długości, a Solo znowu cały dzień czekał na mój powrót.

Solo często zawstydzał mnie swoim zrównoważonym charakterem. Zdarzało mi się wpaść w szał i dać mu porządnie w skórę po kolejnym obsikaniu książek lub czasopism. On jednak nigdy nie odpowiedział na mój atak drapnięciem, czy choćby pokazaniem pazurów lub prychnięciem.

Patrzył mi w oczy z tak spokojnym zdziwieniem ( - A ty co tak się wściekasz?), że przy najbliższej okazji spowiadałam się ze swojej reakcji w stosunku do niego. Swoim spokojem Solo przywoływał mnie do porządku i uczył panowania nad wybuchami złości. Był radością i był wyrzutem sumienia. Powoli stawał się też kłopotem.

II.

Nadanie kocurkowi imienia Solo było między innymi uzasadnione moim kocim trybem życia. Jednak zostawianie Solo samego w domu na całe dnie wydawało się coraz bardziej bezsensowne. Po pół roku zaczęło też stawać się coraz bardziej kłopotliwe. Nie mam jednak w zwyczaju wycofywać się z podjętych zobowiązań. Nie zamierzałam więc w żaden sposób pozbywać się go. Nie wyobrażałam też sobie wystawiania Solo na niepewny los przez wciskania go komuś na siłę.

Święta Solo spędzał wraz ze mną u mojej Mamy. Kiedy więc minęła nasza pierwsza Wielkanoc, zapakowałam Solo do koszyka i wsiadłam z nim do taksówki. Do domu wiózł nas elegancki biały mercedes. Nagle Solo cichutko zamiauczał.

- O, wiezie pani kota.

- Tak, jest w koszu wyścielonym folią. Nie narobi panu szkody.

- Nie o to mi chodzi. Nie myślała pani, żeby się go pozbyć?

- Jak to – pozbyć?

- Chętnie bym go wziął.

Taksówkarz powiedział to tak poważnie, że zaczęłam przyglądać się mu podejrzliwie. Były to lata osiemdziesiąte, wszystkiego brakowało, ale nie słyszałam o deficycie kotów.

- Nie zamierzam się go pozbywać.

- Miałby u mnie bardzo dobre warunki: nowiutki dom za miastem, duży ogród, dookoła łąki, pola, lasy...

- Ale ja nie nie chcę go oddawać.

Trudno mi było wyobrazić sobie ten koci raj. Natomiast widziałam już mojego Solo w postaci wyprawionego futerka rozgrzewającego korzonki tego pana.

- No i jak? Namyśliła się pani?

- Już panu powiedziałam. Nie oddam kota.

- Dzieci bardzo by się ucieszyły...

- Dzieci?

- Tak, nasz poprzedni kot poszedł gdzieś i nie wrócił. Cała rodzina płacze teraz po nim.

- Nie, proszę pana. Ja swojego kota nie oddaję.

Dlaczego akurat Solo? Mało to kotów dookoła? Przecież go nawet nie widział. I jeszcze te dzieci - wiem, jak dzieci potrafią traktować zwierzęta.

- Nie ma mowy, kota na pewno nikomu nie oddam.

- W porządku. Gdyby się pani jednak kiedyś namyśliła, tu jest moja wizytówka. Proszę tylko zadzwonić, a ja od razu po niego przyjadę.

Siłą wepchnął mi do ręki wizytówkę, kiedy płaciłam za kurs. Podczas całej rozmowy taksówkarz nie zadał żadnego pytania dotyczącego kota, na którym mu tak zależało. Również wtedy, gdy wysiadałam, nawet nie spytał, czy mógłby go obejrzeć.

Wizytówka przydała się dziesięć dni później, gdy po powrocie do domu zastałam wszystkie swoje płyty gramofonowe rozrzucone po podłodze. Pod moją nieobecność Solo - w sposób niezwykle metodyczny - powyjmował je ze stojaka, następnie wydłubał z kopert i wydrapał z plastikowych koszulek. Zadrapania na czarnych krążkach wskazywały, że potem próbował odtwarzać je przy pomocy swoich pazurków.

Tym razem nie wpadłam w złość, jak zdarzało się wcześniej, gdy w typowy dla kocurka sposób próbował zagarnąć dla siebie moje książki lub czasopisma. Spojrzałam na pokój usłany płytami, potem na kręcącego się wśród nich Solo i bardzo spokojnie poinformowałam go o swojej decyzji*: - Sam tego chciałeś.

Odszukałam wizytówkę, zadzwoniłam i umówiłam się na przekazanie kota w najbliższą niedzielę. Zapowiedziałam, że sama dostarczę go na miejsce. Chciałam na własne oczy sprawdzić, jak wygląda ten obiecany raj.

III.

Oddanie kotka Solo rodzinie taksówkarza było dobrym posunięciem. Rozstając się z Solo postanowiłam, że już nigdy więcej nie ulegnę słabości. Żadnych zwierzątek w mieszkaniu, żadnych kwiatów w doniczce. Żadnych zbędnych zobowiązań.

W niedzielę rano spakowałam wszystkie rzeczy mojego kocurka, jego samego włożyłam do kosza i wyruszyłam na peryferie miasta, gdzie mieszkał taksówkarz. Dwa poprzednie dni należały do Solo. Niczego mu nie zabraniałam, za nic nie strofowałam. Bałam się o jego przyszłość, więc w modlitwie gorąco polecałam go opiece św.Franciszka z Asyżu.

Wszystko było tak, jak obiecywał taksówkarz. Duży nowy dom z ogrodem, z dala od innych zabudowań, otoczony polami, łąkami i lasami. Przyjęła mnie bardzo sympatyczna żona taksówkarza. Przy kawie opowiedziałam jej historię Solo. W międzyczasie wróciły z porannej mszy dzieci. Syn i córka gospodarzy zrobili na mnie jak najlepsze wrażenie.

Przekazanie kotka przebiegało w tak rzeczowej atmosferze, że zaskoczeniem dla mnie samej były łzy, które nagle zaczęły płynąć mi z oczu. Siedziałam i płakałam. Nie było we mnie żadnych ckliwych uczuć, żadnego sentymentalnego rozpamiętywania, tylko te łzy, których nie byłam w stanie powstrzymać.

Kiedy zużyłam wszystkie chusteczki higieniczne, pani domu położyła przede mną stertę ligniny: - Proszę nie płakać. Będzie mogła go pani odwiedzać co niedzielę. Propozycja była bardzo miła, ale przecież nie po to oddaję kota, żeby potem co tydzień składać mu wizyty. Korzystając z okazji zapowiedziałam jednak, że będę chciała zobaczyć Solo jeszcze raz za kilka miesięcy. Zależało mi na możliwości sprawdzenia, jak mu się wiedzie na nowym miejscu.

Kiedy trzy miesiące później, pod pretekstem pokazania kotka mojej chrześniaczce, złożyłam wizytę taksówkarzowi i jego rodzinie, Solo traktował mnie jak powietrze, a ja również nie szukałam z nim kontaktu. Wyglądał bardzo dobrze, czuł się pewnie na swoich włościach, powoli wyrastał na prawdziwego kocura.

W następnych latach zdarzało się, gdy szłam ulicą, że przejeżdżająca obok taksówka zwalniała, a kierowca wychylając się przez okno wykrzykiwał w moją stronę: - U Solo wszystko w porządku! A potem już nikt się nie zatrzymywał, żeby przekazać mi ten komunikat.

Wiele lat później odprowadzałam grupę osób wyjeżdżających na wycieczkę zagraniczną. Kiedy przyszłam na miejsce zbiórki, autobus był już podstawiony, a kierowca wyjaśniał coś zebranej grupce turystów. Podeszłam do niego i podając rękę spojrzałam mu uważnie w oczy: - Solo? Rozpoznał mnie i uśmiechnął się: - Solo!

Solo nie żył od paru lat. Dane mu było przeżyć długie i szczęśliwe kocie życie wśród pól, łąk i lasów. Wyrósł na kocura dorodnego i walecznego. Był kotem bardzo łownym i bardzo płodnym. Z czasem w posiadłości jego gospodarzy zamieszkały inne koty, jednak do końca swych dni jedynie Solo miał wstęp do domu. Kiedy zestarzał się i stracił siły, kiedy stracił również zęby i miał poważne kłopoty z jedzeniem, ludzie, z którymi dzielił swoje kocie życie, zdecydowali się zakończyć je usypiającym zastrzykiem.

A ja? Po raz kolejny w życiu – po narzeczeństwie, które nie skończyło się małżeństwem – zrozumiałam, że moim przeznaczeniem jest samotność. Od bliskich ludzi, od udomowionych zwierzątek, nawet od roślin w doniczkach. Całkowita samotność serca...

W przeszłości, kiedy mówiłam, że jestem osobą samotną, widziałam na twarzach rozmówców zakłopotanie: - Ach, stara panna. Ostatnimi czasy reakcje bywają wręcz entuzjastyczne: - Singielka? Super!. Nie, nie jestem singielką - bo to ideologia. Nie czuję się też starą panną - bo w ogóle nie czuję się stara. Sola – oto kim jestem. Sola ad Solum.

* Teraz, po latach, pisząc ten tekst spostrzegam, że to nie ja, lecz sam Solo zadecydował o swoim losie.

2008-04-07

..............................................................................

KOMENTARZE - kopia z salon24.pl:

Komentarze do części I:

Opowieść z klimatem,

kocim, moim ukochanym.
Miewałam koty - podrzucona, zabiedzona kotka któregoś roku urodziła jedynaka i go skrzętne ukrywała przed nami. Może to instynkt?
Niestety, dorodny kocur po jakimś czasie gdzieś wyruszył... nie liczę już na jego powrót.

Pozdrawiam.

2008-04-05 21:04AgnieszkaZet411496Od A do Zet (nabytego)www.odadozet.salon24.pl

...

Agnieszko,

Doskonale wpisujesz się w ten koci klimat...
Ledwie wpisałam tę notkę, a tu Ty się zjawiasz - z nienacka, po cichutku, kocio... ;)))

2008-04-05 21:20prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Kot jako wyrzut sumienia

U mnie tę rolę odgrywają dzieci...

2008-04-0601:14PaniŁyżeczka1522680Codziennośćposrebrzanawww.panilyzeczka.salon24.pl

...

komentarz

A czemu tu jeszcze nie ma Ufki i pani Renaty? One są straszne kociary. Jak odkryją twój tekst, będzie miauczenie :P

2008-04-06 07:48Sosenka2254484pinus mugowww.sosenka.salon24.pl
...

Łyżeczko,

Nie tak dawno dany mi został wewnętrzny pokój, który - niezależnie od okoliczności - nie odstępuje mnie. Bogu za to dziękuję, chociaż teraz tym wewnętrznym pokojem wprawiam niektórych rozmówców w taką nirwanę, że mi zasypiają na oczach... ;)

Nie potrafię już - na szczęście - wpaść w furię. Kiedyś byłam w stanie zabić w przypływie wściekłości... Niestety...

Wyrzuty sumienia...

2008-04-06 10:26prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Sosenko,

wymienione Panie pewnie wyczuły, że jestem kociara jednorazowa, o czym będzie w odcinku nr.3 :)

2008-04-06 10:28prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

Komentarze do części II:

Nie wierzę...

...aby po doświadczeniach opisanych w części I , z powodu jakichś płyt można było pozbyć się kota. Wyczuwam fałsz.

2008-04-06 22:44bajbars103327Bajbarswww.bajbars1.salon24.pl
...

bajbars

Piszę prawdę, szczerą prawdę i tylko prawdę :)

2008-04-06 22:50prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

komentarz

Odtwarzał płyty pazurkami? I to jest właśnie kocia muzyka. Bardzo ładny fragment :)

2008-04-07 09:17Sosenka2254484pinus mugowww.sosenka.salon24.pl
...

Sosenko,

"kocia muzyka"... :D

Świetny komentarz!

2008-04-07 10:16prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Zew natury

kociej nie pozwolił mu się dawać zbyt długo pieścić.
Zuch kot :)

2008-04-07 16:02AgnieszkaZet411496Od A do Zet (nabytego)www.odadozet.salon24.pl

...

Agnieszko,

że zuch ten kot był, to na pewno! :)

2008-04-07 18:29prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Zew natury - ojej!

2008-04-07 19:54AgnieszkaZet411496Od A do Zet (nabytego)www.odadozet.salon24.pl

Komentarze do części III:

prowincjałka

Ależ ja lubię czytać Pani teksty. Ileż w nich mądrości i pokory wobec życia. Historia Solo jak nic nadaje się na książkę.

Pozdrawiam bardzo serdecznie

2008-04-08 09:00Daniel Paczkowski1151038komentarze z ... Polski Bwww.pako.salon24.pl

...

Danielu,

Jeśli w moich opowieściach jest jakaś pokora, to zapewniam, że życie nie miało łatwego zadania, aby ją ze mnie wykrzesać... :)

Dziękuję za wszystkie dobre słowa i serdecznie - czyli z serca - pozdrawiam!

2008-04-08 10:47prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Bez kwiatka w doniczce...

Jakie to wciąż zaskakujące - rozumieć cudzy, tak diametralnie odmienny punkt widzenia, wybór. I odkryć, jakie to nieraz bywa oczywiste - i ten wybór, i jego zrozumienie.

Dziękuję.

2008-04-08 14:36AgnieszkaZet411496Od A do Zet (nabytego)www.odadozet.salon24.pl

...

Zdemoralizowała mnie Pani.

Brak odpowiedzialności to wspaniała rzecz, przynajmniej tuż po lekturze Pani story.

2008-04-08 16:29bajbars103327Bajbarswww.bajbars1.salon24.pl
...

Agnieszko,

To ja Tobie winna jestem podziękowanie. Twoje komentarze często pozwalają mi lepiej zrozumieć, co napisałam... :)

Jednak dzisiaj nie jestem pewna, czy mogę zaakceptować słowo "wybór" w powyższym komentarzu. Samotność jako wybór jedynie ludzki byłaby rodzajem mizantropii.

Bywa jednak samotność, która jest powołaniem. Po prostu życie samo tak się wydaje układać. Człowiek może jedynie przyjąć taki los, albo na siłę przeciwstawiać mu się.

Jeśli pogodne przyjęcie takiego powołania (scenariusza pisanego przez samo życie) nazywasz "wyborem" (bo do człowieka zawsze należy ostateczna decyzja), wtedy zgadzam sie w pełni z tym, co powiedziałaś :)

2008-04-08 16:40prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

bajbars

@"Brak odpowiedzialności to wspaniała rzecz"

Wspaniałą rzeczą jest ufność, że Ktoś, kto nas prowadzi, prostuje nasze poplątane ścieżki; naprowadza na właściwą drogę, gdy dokonamy złych wyborów; że nie tylko mnie, ale i małego kocurka otacza opieką :)

Część druga mojej opowieści została oznaczona tagiem: OPATRZNOŚĆ!

2008-04-08 16:48prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Mówiąc: wybór,

miałam na myśli zgodę, pogodzenie się, akceptację - jakkolwiek to nazwać. Myślałam przede wszystkim o tym specyficznym poczuciu, że to każdy z nas jest świadom tego, że idzie własną drogą - niekoniecznie tą wymarzoną (zresztą - czy takie są wystarczająco długie? czy za zakrętem nas nie zaskakują?).

2008-04-08 17:11AgnieszkaZet411496Od A do Zet (nabytego)www.odadozet.salon24.pl

...

Agnieszko,

A więc zgoda między nami:

Wybieram to, co Ktoś większy ode mnie mi proponuje... Godzę się na Jego pomysł na moje życie...

Serdecznie Cię pozdrawiam :)

2008-04-08 21:02prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

Stalowe magnolie*

2008-04-18T12:47:00.019+02:00

Dziewczętom kazano usiąść po prawej stronie auli, chłopcom po lewej. Pani Dyrektor, zwracając się do dziewcząt, rzuciła krótkie polecenie: - Które chcą do chłopców, niech przejdą na lewą stronę! W ten sposób, na kilka dni przed rozpoczęciem nauki w ogólniaku, zostaliśmy podzieleni na dwie klasy: koedukacyjną i żeńską.

W pierwszym odruchu wstałam i ruszyłam w kierunku chłopców. Kiedy jednak zobaczyłam piszczący tłum dziewczyn, rozpychających się łokciami, przewracających krzesełka w wyścigu do miejsca po lewej stronie auli, usiadłam i w taki sposób wraz z innymi - bardziej powściągliwymi - koleżankami znalazłam się w klasie żeńskiej.

Powściągliwość – to słowo najlepiej charakteryzowało nas jako klasę. Była to jedna z lepszych klas w historii szkoły, ale nie miałyśmy w zwyczaju afiszować się z posiadaną wiedzą lub zdolnościami. Nauczyciele musieli zadawać sobie sporo trudu, aby przebić się przez barierę naszej rezerwy.

Byłyśmy klasą zgodną, ale nie byłyśmy klasą zgraną. Od początku życie klasowe toczyło się w niewielkich grupkach: koleżanek z podstawówek, dziewczyn bardziej rozrywkowych, uczennic szkoły muzycznej, mieszkanek internatu...

Trzon mojej paczki stanowiły koleżanki z podstawówki. Byłyśmy z jednej strony grupką mocno hermetyczną, a z drugiej najbardziej aktywną na forum całej klasy. Nierzadko zgłaszały się do nas koleżanki z innych grupek: - Dziewczyny, dobrze byłoby, żeby jutro nie było lekcji. Wymyślcie coś, a my się dostosujemy. I wymyślałyśmy jakieś małe szaleństwo, a reszta klasy z pełną godności powściągliwością poddawała się naszemu scenariuszowi.

Miesiąc temu całą klasą spotkałyśmy się po raz pierwszy od czasu matury. Skrzyknięcie się zajęło nam niecałe 2 miesiące. Za tydzień jesteśmy umówione na pierwsze comiesięczne spotkanie w herbaciarni, a jesienią planujemy ognisko z pieczeniem ziemniaczków u jednej z koleżanek na Kaszubach.

Podczas uroczystej kolacji nie brakowało nam tematów do rozmowy. Godzinę wcześniej, gdy zasiadłyśmy w ławkach w naszej dawnej klasie, nie zamykały nam się usta. Nawet w kaplicy, gdzie mszą za te z nas, które już przeszły na drugą stronę życia, rozpoczęłyśmy nasze spotkanie, moje odnalezione po latach koleżanki ze swadą i humorem komentowały z miejsc wprowadzenie do mszy oraz jej zakończenie. Nie poznawałam mojej powściągliwej klasy.

Na spotkanie przybyły 22 koleżanki - na 27 żyjących (4 z nas już zmarły), które chodziły do klasy przez pełne cztery lata, i do których udało się dotrzeć z informacją. Dawne podziały już od dawna nie istnieją – nie wytrzymały próby czasu. Natomiast powściągliwość, którą pewnie mamy we krwi, życie wzbogaciło w doświadczenie, które czyni człowieka bardziej otwartym. Po 37 latach od matury - na progu emerytury - próbujemy zintegrować się jako klasa.

* Tytuł notki nawiązuje do filmu produkcji USA w reżyserii Herberta Rossa "Stalowe magnolie"

2008-03-30

........................................................................

KOMENTARZE - kopia z salon24.pl:

komentarz

Znam takie klasy, które spotykają się i 40 lat po maturze, tak jakby TO było wczoraj. Podziwiam tych ludzi. Sama jakoś nie miałam szczęścia do zgranych klas, toteż jestem szczęśliwa, że szkoła to było doświadczenie jednorazowe. Niech żyje uniwerek :D

2008-03-30 07:27Sosenka2254484pinus mugowww.sosenka.salon24.pl
...

Autorka

Bardzo przyjemny Twój tekst, lubię czytać takie wspomnienia:)
Sama się często zastanawiam, jak to będzie, jak moja klasa się spotka kilkanaście lat po maturze :)

Pozdrawiam ciepło:)

ps. portal nasza-klasa pomógł Wam w tym spotkaniu trochę?

2008-03-30 14:28Młoda Polka43358Widzę i opisujęwww.mloda.polka.salon24.pl

...

Sosenka

Podjęłyśmy próbę odnalezienia się po latach i mamy nadzieję, że indywidualistkom na emeryturze uda się to, czego nie potrafiły młode dziewczyny: być "naszą klasą"...

Serdecznie pozdrawiam :)

2008-03-30 15:03prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

prowincjałka

Chciałbym, żeby tak było i z moimi byłymi klasami. Udało nam się co prawda zbudować pewną solidarność, ale zabrakło sympatii.

Dziedzictwo czasów? Czy ludzi po prostu są zwyczajnie wyprani...

Pozdrawiam

Matix

2008-03-30 15:08Matix24441Perception verificumwww.matix.salon24.pl

...

Młoda Polka

Dziękuję za ciepłe słowa :)

Tak, założenie konta klasy na portalu nasza-klasa.pl stanowiło impuls do zorganizowania spotkania. Na liście obecności w n-k jest nas zalogowanych 15 uczennic (z czego aktywnych na forum jest 5 - 8 osób) oraz w charakterze (aktywnych) gości 2 mężów naszych koleżanek :)

Wszystkiego dobrego! :)

2008-03-30 15:27prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Witaj Matiksie!

Przede wszystkim dziękuję za ten znak Twojej obecności :)))

Piszesz: "Czy ludzie po prostu są zwyczajnie wyprani"... Na pewno nie można opierać sie wyłącznie na emocjach. Trzeba wykonać świadomy wysiłek woli - chcieć być z innymi w sposób serdeczny i mądry...

Zobaczymy, jak potoczą się dalsze losy kontaktów w mojej klasie... Wszystko przed nami ;)))

Pozdrawiam - z wdzięczną pamięcią :)

2008-03-30 15:41prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

różne widoki z różnych szczebli drabiny

"Trzon mojej paczki [...] a reszta klasy [...] poddawała się naszemu scenariuszowi."

W mojej klasie było dokładnie tak. Była paczka, był trzon, były ichnie scenariusze. Reszta się poddawała.

Spróbowaliby się nie poddawać!

Wiem, bom z tej reszty, z samego dołu hierarchii dziobania. Dlatego, po skończeniu szkoły, noga moja w niej nie postała, prócz jednego razu, gdy potrzebowałem zaświadczenia z sekretariatu. I też, prócz jednego kolegi z dołów klasowych, z nikim nie utrzymywałem ani nie utrzymuję kontaktu. Ani też na odwrót, zresztą.

PS. Uczciwie mówiąc, na studiach postarałem się by (udało mi się) zostać częścią "trzonu". Wspominam te czasy z rzewnością. Kontakty podtrzymywane są wciąż, po latach.

2008-03-30 16:54tichy01469
...

tichy

W mojej klasie nie mówiłabym tyle o drabinie, ile o różnych kręgach towarzyskich... Nie tyle o hierarchii, ile o stopniu aktywności na forum klasy...

Obecnie w bardzo krótkim czasie udało się nawiązać kontakt z większością naszej byłej klasy - zdecydowana większość była bardzo zainteresowana spotkaniem.

Organizacją w sposób spontaniczny zajęły się - wspólnie - dwie osoby z mojej byłej paczki oraz dwie bliskie koleżanki, które w czasach szkolnych nie należały do żadnej grupy.

Koleżanki, które w czasach szkolnych należały do niezbyt aktywnej większości, w tej chwili są bardzo aktywne i asertywne... Życie dopełniło dzieła formacji :)

Serdecznie pozdrawiam :)

2008-03-30 18:11prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Fajny tekst.

I dobrze, że Twoja klasa kojarzy Ci się z filmem Rossa, a nie Francois Ozona "8 kobiet" ;-)

Pozdrawiam!

2008-03-30 22:50Freeman2095245vox et praeterea nihilwww.zezem.salon24.pl

...

Freemanie,

Bogiem a prawdą ani jednego, ani drugiego filmu nie widziałam :)

Jeśli idzie o "Stalowe magnolie" - kiedyś mignął mi jakiś zwiastun tego filmu, dzięki czemu poczułam jego klimat. A tytuł notki jakoś tak sam mi się narzucił :)

Pozdrawiam :)

2008-03-30 23:40prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Magnolie z żelaza

No, to masz fajne wspomnienia ze szkoły, a ja nie. Co też nie jest cała prawdą, pierwsza miłość, i rózne inne takie. Ale żadna w tym zasługa szkoły ani klasy nie była, li tylko zbieżność w czasie.

Zauważyłem, że zgwiazdkowałaś tytuł wpisu. Tak nie na temat, ale tłumaczenie tytułu – jak zwykle tłumaczenia – dosłowne, bez rozumienia. W tym przypadku, owe „magnolie” – to kobiety. Z Południa, co ma znaczenie (długo by o tym).

Nie mówi się o żadnej kobiecie „Stalowa Kobieta”, nawet o Hillary Clinton. Najwyżej Zelazna. Żelazna Dama – Margaret Thatcher. Albo lepiej – z Żelaza. „Ze Stali” mogłoby być, jak „Człowiek z Marmuru, z Żelaza”.... w końcu kobieta też człowiek.

Polecam obejrzenie filmu. Osobiście wynudziłem się na nim serdecznie, ale starałem się zachowywać jak dżentelmen, okazując zainteresowanie, widząc jak spore wrażenie wywołuje na damskim towarzystwie.

2008-03-31 05:46tichy01469
...

tichy - różne inne takie :)

Wiesz, to co chciałam w notce powiedzieć przede wszystkim, to fakt, że dopiero teraz - po 37 latach - odkrywam swoją klasę jako całość, poznaję bliżej koleżanki spoza mojej grupki...

Twoje uwagi odnośnie filmu sprawiły, że pewnie niedługo napiszę coś o swojej ignorancji - jestem osobą nieczytającą, nieoglądającą, niebywającą... Tak mam, jak to się obecnie czasami mówi.

To, co napisałeś o tym filmie potwierdziło moje odczucie, że znam go (czuję go) bez oglądania. W moim życiu nieraz tak bywało z książkami, na przykład, co mogliby potwierdzić niektórzy moi znajomi :)

Odnośnie tytułu - mnie takie jego sformułowanie kojarzy się również z kolorem siwiejących włosów... Siła siwizny ;))

Dobrego nowego dnia!

2008-03-31 07:11prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Potrzebujemy się spotykać

i odkrywać lepszą twarz.
Ale ja na razie tego nie pragnę - może dlatego, ze mój mąż jest prawie kolegą z klasy, a syn właśnie do tegoż samego liceum chodzi?
37 lat: mam jeszcze trochę czasu, by dojrzeć do spotkania.

Pozdrawiam.

2008-04-01 15:15AgnieszkaZet411496Od A do Zet (nabytego)www.odadozet.salon24.pl

...

Agnieszko,

@"by dojrzeć do spotkania"

Wydaje mi się, że sztuką w odnawianiu/podtrzymywaniu takich kontaktów jest nie tyle odkrywanie swoich lepszych stron, co raczej wydobywanie ich w drugich... I mądra wyrozumiałość dla ich słabości... Ja moje koleżanki po prostu pokochałam/otoczyłam miłością - bez względu na to, co/jak będzie dalej... :)

2008-04-01 20:04prowincjałka461732piszę siebie. robię swojewww.prowincjalka.salon24.pl

...

Prowincjałko,

wiem chyba, o czym piszesz. Czasem jednak mam poważne obawy, czy umiem jeszcze wykrzesać dość serdeczności.
Niekiedy przychodzi mi to bez większego trudu, niekiedy wymaga sporego wysiłku: w mojej pracy potrzeba tego wychodzenia naprzeciw różnym ludziom i... No właśnie: nie wystarcza na razie na więcej?

2008-04-05 11:00AgnieszkaZet411496Od A do Zet (nabytego)www.odadozet.salon24.pl